Babyopkomst.nl

hoi allemaal, ik ben Martine en ben nu 36 weken zwanger. we zijn gestopt met de pil en na 1,5 maand waren we al zwanger. onze eerste reactie was: dat kan niet!! daarna waren we natuurlijk ontzettend blij! ik was vanaf het begin af aan al bezig met de kinderkamer, de kleertjes, de spulletjes en ik zocht en zoek nu nog steeds regelmatig info over baby's en de zwangerschap enz enz. mijn vriend was daar niet zo mee bezig. de eerste maanden had ik ook echt het idee dat ik er helemaal alleen voorstond. het leek net of mijn vriend geen interresse had in de baby. maar dit blijkt dus een soort van masker te zijn geweest. mijn vriend is niet zo iemand die gauw over zijn gevoelens en gedachten praat. alleen de laatste weken kan ik merken dat hij wel degelijk bezig is met de zwangerschap en ik betrap hem ook regelmatig dat hij zit te surfen over baby's ed. ook houd ik voor mezelf een soort babydagboek bij, wat ik allemaal meemaak en voel en ook daar zit hij regelmatig in te snuffelen. ook is hij nu heel bezorgd over ons, ik mag niks tillen als het aan hem ligt en het liefst ook geen auto meer rijden en steeds vraagt hij hoe het gaat enz enz. ook is hij sneller chagerijnig, terwijl hij dat normaal nooit is, allemaal spanning denk ik. hij vraagt ook steeds wat hij moet doen, wie hij moet bellen en welke zaken hij moet regelen. ik ben heel blij dat hij nu zo is omgeslagen, want in het begin was ik bang dat hij er spijt van had dat we zwanger zijn geraakt. maar nu weet ik wel beter. ik weet zeker dat hij een toppie papa zal zijn en ik ben trots dat ik van hem een kindje krijg

Hoi Martine, Bij ons was het ongeveer net zo behalve dat het bij ons bijna 1,5 jaar duurde voor ik zwanger was. Mijn mannetje begint nu ook pas "wat" met de baby en zwangerschap te doen. Voor mannen is het denk ik ook heel raar. Er gebeurt bij de vrouwen van alles en bij hun duurt het nog 3/4 jaar voor er wat veranderd. Hij is heel rustig en moet lachen als ik weer eens een mega jankbui heb. Gelukkig voelt hij me goed aan wanneer ik hem echt nodig heb en dan is hij er ook 100%. Hier dus ook een zwangere die hel blij is dat "mijn" kleine zo'n vader krijgt! Groeten Lien

heej Lien, wat ik wel merkte bij mijn vriend is dt hij niet goed wist hoe hij met mij om moest gaan als ik ook weer eens emotioneel was. Ook vond hij het moeilijk omdat er zoveel veranderde. ik ben veranderd, mijn lichaam veranderd, mijn kijk op de dingen en ook de sex is veranderd, en dat was ff wennen voor hem geloof ik. wat de sex betreft heb ik niet te klagen, hij durft namelijk zelf niet meer haha, hij heeft het bange idee de baby te bezeren, weer wel heel lief!!!

Degen die de meeste moeite heeft met de veranderingen ben ik zelf hihi. kan zo boos worden als de tranen weer over m'n wangen lopen. ben ik niet gewent van mezelf. Qou sex heeft mijn mannetje het wel zwaar. Ik geniet er niet echt van, voelt allemaal zo anders. Ik denk dat als de kleine er is dat mijn mannetje wel anders gaat worden. Nu is hij vrij makkelijk en gaat veel dingen doen. Zometeen word dat anders. Denk ook dat we dan weer aan elkaar moeten wennen hoe we zijn als ouders. Heb er alle vertrouwen in!

ik ken mensen die tot d laatste dag toe hebben gevrijd. ik kan me dat werkelijk niet voorstellen ook bij mij zijn de gevoelens verandert en mijn gedachten zijn ook helemaal niet meer bij de sex. ik had last van bekkenpijn, een ramp alleen al om lekker te liggen op bed laat staan nog ff een leuk standje te doen de buik zit in de weg pfff nee voor mij is het niks. ik heb meer behoefte aan lekker knuffelen. ik denk dat er bij ons ook veel zal veranderen in de toekomst met een kindje. maar wel in de positieve zin. we kijken er samen heel erg naar uit en maken nu al plannetjes wat we allemala gaan doen met de kleine en waar we hem allemaal mee naar toe gaan nemen ik ben wel erg nieuwsgierig hoe mijn vriend is bij het opvoeden. hij is wel het type man wat heel veel goed vind en veel door de vingers ziet. wat dat betreft denk ik dat ik strenger zal zijn. maar ach, als je alles in overleg doet komt het volgens mij wel helemaal goed. ik denk wel dat we telkens een nummertje zullen moeten trekken om de baby vast te houden. ik ben heel blij dat mijn vriend zo is, als je sommige verhalen hoort of leest dan zijn er toch ook mannen bij die de verzorging echt alleen aan de vrouwtjes overlaten. daar ben ik niet bang voor dat dat bij ons ook zo zal zijn.

nou daar ben k het n iet mee eens mijn vriend doet alles we doen alles samen maar ook mannen die weglopen omdat ze het niet aan kunnen je boft met zo man dan maar er zijn wel manne die ook wel de zorg op zich neme

mijn vriend verschoont haar luiers doet haar in badje en vertroetelt en knuffelt haar bijna de hele dag en lekker bijelkaar liggen en hij troost haar hij is echt een top vader die alles voor haar doet en over heeft net als ik ik bof met hem en mijn dochtertje

nu weet ik pas wat ik aan mijn vriend heb. ik ben 12 januari bevallen van een zoontje en mijn vriend is helemaal dol op hem. hij staat er helemaal links voor ( net als ik) maar hij verschoont hem en kleed hem aan en we doen hem samen in badje en hij geeft hem de fles, eigenlijk doen we het om en om. hij huilt nogal veel vanwege darmkrampjes en soms word me dat teveel, dan neemt hij het over om hem te troosten en te wiegen, en andersom gaat het net zo. nu mijn vriend weer aan het werk is, is het voor mij erg wennen om er alleen voor te staan, ook ga ik er snachts uit dus de afgelopen dagen heb ik nogal weinig geslapen, zodra mijn vriend thuiskomt van zijn werk neemt hij het over. ik mag dan een uurtje naar bed, hoewel ik dat dan ook weer niet doe. maar hij zorgt wel dat ik dan even aan mijn rust toekom. soms zit mijn vriend met een huilende baby en huilende vriendin (omdat ik het dan ff niet meer zie zitten) en dan heb ik respect voor zijn geduld. nooit scheld hij op de baby of op mij en nooit is zijn geduld op. ik heb enorm geboft met zo'n ventje en onze kleine heeft geboft met zo'n papa!!! groetjes martine

nou mooi voor je dat je z vriend hebt he anders had je nou geen kindje met hm gehad veel succes genit er maar van want klein word groot gr elma

En Martine, Hoe is het inmiddels met je, met je zoontje en je vriend? Je kleintje is nu inmiddels bijna 8 maanden... ben heel benieuwd! Groetjes Sabrina

hoi sabrina gaat nu super eigelijk hoewel...mijn vriend is wel veeeel softer dan ik hoor en die kleine van ons heeft dat al goed door de kleine zit nu in een of andere fase denk ik, pfff dreinen en jengelen om aandacht continu, om gek van te worden, mijn vriend kan dat niet weerstaan en hup de kleine krijgt zijn zin weer. maar ik ben blij ermee, mijn vriend deed er eerst weinig mee tegenover nu. hij is veel meer met de kleine bezig, zijn wel de nodige ruzies om geweest hoor!!! hij liet alles aan mij over:s zelfs een fles geven was ineens teveel, heel vreemd maargoed die tijd is gelukkig voorbij en nu voelt het als een echt gezinnetje dus ja ik kan wel zeggen dat het goed gaat:d dikke kussss martine

Hai Martine, Fijn om te horen! Veel succes en lekker genieten! Groetjes Sabrina

Ik herken dit probleem als geen ander . Volgens mij beginnen vaders pas de beseffen als het kind er is voor die tijd maken ze zich echt geen zorgen hoor.
Zo loop ik al 2 weken te roepen dat er geverft moet worden op de babykamer ( vandaag is hij eindelijk begonnen) Maar dan wel met eerst veel gemopper ik zou hem ophalen op zijn werk en dan naar de bouwmarkt verf halen en omdat het witte behang door schijnt hadden we besloten daar 1 keer met muurverf over te gaan. dus ik zeg zo laten we nu meteen alles kopen kijkt hij me zuur aan oh gaat weer veel geld kosten grrrr ik zie het verschil niet nu 1 x alles betalen of morgen of maandag de rest kopen kost net zoveel.

Erg herkenbaar allemaal. Mijn man was bij de eerste zwangerschap ook een beetje terughoudend. En dat terwijl hij aan gaf dat hij echt heel graag een kind wilde, hij wil er zelfs 3! Toen onze dochter geboren was durfde hij haar volgens mij niet echt vast te houd, bang om haar pijn te doen. Het is ook allemaal zo klein! Nu ze 8 maanden is merk ik dat hij helemaal gek op haar is en hij speelt met haar en geeft haar eten, verschoont haar, stopt haar lekker in badje en brengt haar naar bed toe. In het begin maakte ik mij echt zorgen dat hij te weinig aandacht aan haar zou besteden, maar dat is allemaal goed gekomen. Ik heb er wel een goed gesprek over gehad met hem waarin ik aan gaf dat ik het niet prettig vond dat hij zich zo afzijdig hield. Hij heeft toen meteen actie ondernomen en nu is het echt een geweldige vader.
Nu bij de tweede zwangerschap is hij al iets meer betrokken, al blijft het voor een man natuurlijk erg moeilijk om zich een beetje in te leven. Maar hij doet zijn best en daar gaat het om!
Het doen van klusjes voor de babykamer was gelukkig geen probleem. Ook als ik aan gaf dat we iets moesten gaan kopen dan ging hij braaf en zonder protest met mij mee om de spulletjes uit te kiezen en ze braaf in de auto te laden.
Als de baby er is komt het bij de meeste mannen helemaal goed! Maar ik leef met jullie mee, het is gewoon niet leuk als je het gevoel hebt dat jij de enige bent die zich voorbereidt op de komt van jullie baby.
En het is waar dat mannen vaak toch softer zijn dan vrouwen, al willen ze dat niet toegeven!

Ook ik had zo'n vriend. Mijn 1e zwangerschap liep met 7 weken fout, het kindje groeide niet. Ik moest toen een curatage, waar ik het heel moeilijk mee gehad heb, veel verdriet. 
3 maanden daarna werd ik zwanger van Thygo, toen we de test deden en die was positief zag ik zo goed als geen blijdschap, ik kon zelf wel door het plafond springen zo blij was ik!!
Maar ik mocht niet te hard van stapel lopen en eerst maar afwachten blablabla, terwijl ik dit keer t gevoel had dat t goed zat.
Toen idd met de kinderkamer, ik wou die af, ik had er een beetje stress van dat die nog niet klaar was, uiteindelijk toen ik 6 maanden was zijn we eraan begonnen.
Toen ik weeen kreeg hebben we een beetje ruzie gehad, hij wist denk ik niet wat tie met me aan moest. Vervolgens lag hij op bed en ik zat in de woonkamer met pijn. Wat heb ik me toen ellendig en alleen gevoeld zeg, net als in het begin van de zwangerschap. 
Uiteindelijk is alles wel goed gekomen!!
Hij is dol op Thygo, doet er alles mee, en tussen ons is ook alles weer helemaal leuk. Alleen met die weeen heb ik echt zijn steun gemist.