Babyopkomst.nl

Hai..

Ik schrijf al een poosje mee op babywens maar merk dat ik daar mijn plekje niet meer zo kan vinden.. Ik leef graag met anderen mee maar het word mij te confronterend om steeds meiden binnen te zien komen, te verwelkomen en dan binnen afzienbare tijd weer te mogen feliciteren en afscheid te nemen.. Ook al ben ik echt blij voor iedereen die niet zo lang hoeft te wachten kan ik het even niet aan.. 

Ik ben inmiddels de gelukkige moeder van 2 ontzettend lieve kids.. De oudste is 6 en de jongste is 4, gaat net sinds kort ook naar school. December 2010 hebben we besloten ons weer open te stellen voor nog een kindje.. We zijn er heel relaxed ingestapt, zo van: we zien wel of het nog komt en wanneer... Maar natuurlijk werkt het niet helemaal zo en hoop je toch elke maand dat het raak is.. Al is de teleurstelling nog niet zo aanwezig in het begin.. Maar nu we afgelopen december de grens van 1 jaar voorbij zijn gegaan word het me toch wat moeilijker.. Van de vorige 2 was ik allebei binnen 5 maand zwanger en nu duurt het toch wel erg lang.
Omdat ik nog steeds ook wel vergelijkbare verhalen hoor in mijn omgeving voel ik nog geen reden om naar de huisarts te gaan, die molen wil ik (nog) niet in.. 
Toch kom ik op het internet, ook hier, maar weinig lotgenoten tegen.. Dus is mijn vraag.. wie herkent zich hierin? Misschien wel niemand.. en dat is ook ok.. maar ik kan het allicht proberen  Misschien kunnen we wat voor mekaar betekenen..

Voor de duidelijkheid: ik heb niets tegen vrouwen die snel zwanger raken hoor, haha... ben erg blij voor ze..! Maar voor mij gewoon wat te confronterend.. 

groetjes Martine

Hoi Martine,

Ik vind die heel erg voor je en snap heel goed hoe je voelt. Bij mijn dochter was ik binnen 2 maand zwanger. Maar de volgende zwangerschap duurde 16 maanden. Iedere keer teleurstelling dat het niet lukte of weer niet raak. Soms zelfs overtijd en dan toch weer een negatieve test.
Bij ons zou het de medische molen worden, al wat dingen geprobeerd en huisarts had een afspraak gemaakt in het ziekenhuis. Echter dat ik het niet wilde zijn we gestopt. We waren net grote plannen aan het maken en toen raakte ik spontaan zwanger.

Soms zeggen ze dat je er te veel mee bezig bent, maar dat helpt helemaal niet. Het enige wat je kan doen is stil toch hopen dat er een mega groot wonder je gegunt word. Het is verdrietig dat het niet lukt en ook ik was boos op de wereld. Jou gevoel is heel begrijpelijk en snap het verlangen.
Veel sterkte ermee.
Groetjes Anja

Ook hier heeft het lang geduurd om van de 2 zwanger te raken. Uiteindelijk toch de stoute schoenen aan gedaan en via de HA hulp gezocht en doorverwezen naar de gynaecoloog. Ik bleek PCOS te hebben. Wat bij de eerste geen probleem is geweest. Na 1 jaar hormoonbehandelingen zijn we zwanger geraakt van onze tweeling! Wat ik wil zeggen is loop er niet te lang mee rond. Ga naar je HA en vraag evt een doorverwijzing. Wanneer je in zo´n traject komt betekent het namelijk nog niet dat je snel zwanger bent.  Veel succes en houd wel hoop!

Anja, dankjewel voor je reactie! Ik heb het zelfs een jaar best los kunnen laten, dacht er niet teveel over na.. maar ja, die laatste week voordat je ongesteld moet worden voel je je lijf toch beter dan anders.. en dat heeft toch zijn effect op je (wan)hoop... Fijn dat je het zo herkent en wat fijn dat jullie dat 2e kindje ook gegeven is!

Ingrid, een trip naar de huisarts is voor mij nog niet een optie.. ik weet niet of ik het er nog voor over zou hebben om hormoonbehandelingen te gaan doen.. Klinkt misschien alsof ik het toch niet zo graag wil.. maar ik ben nogal gevoelig voor hormonen en ik zou mijn gezin en relatie hiervoor niet onder druk willen zetten.. Ik heb een fijn huwelijk en een fijn gezinnetje en wil dat wel bovenaan laten staan.. Ik ben wat dat betreft huiverig voor zo'n medische molen en alle gevolgen van dien.. Ik ben ook bang dat het mijn leven dan teveel gaat beheersen terwijl ik het nu best nog wel los kan laten.. Ik denk dat als het om een 2e kindje was gegaan ik er wel ook anders in had gestaan.. dan gaat het er ook nog eens om of je eigen kindje enigst kind blijft of niet.. Succes met je zwangerschap, en een tweeling, tsjonge!!

@ Martine, snap je helemaal hoor. En waarschijnlijk is er ook niets aan de hand, aangezien je al 2 kindjes hebt. Ik was zelf heel blij dat er bij mij iig een reden werd gevonden waarom ik niet zwanger werd. En dat er dus een manier was om wél zwanger te raken, alleen moest dat met een beetje hulp. 

Wat je zegt over dat het je leven gaat beheersen dat is absoluut waar! Elke dag weer die rommel in je lijf spuiten en om de dag naar het ziekenhuis voor inwendige echo's. En maanden lang had ik toch weer die teleurstelling als het niet gelukt was. Nog meer dan toen we nog niet in de MM zaten. Ook het feit dat mensen om je heen er steeds meer naar vragen, wanneer komt de 2e?? Gek werd ik er van! Op een gegeven moment hebben we open kaart gespeeld en de mensen om ons heen maar verteld waar we mee bezig waren. Om een beetje begrip te krijgen. Dat hielp wel. Maar ook veel goedbedoelde adviezen vliegen je om de oren. Iedereen kent wel een stel die hetzelfde hebben mee gemaakt en je dan doodleuk vertellen dat het hen ook is gelukt uiteindelijk. Ja mooi voor hen, maar je wilt het ZELF ook zo graag!!  Vooral dat mensen zeiden, 'laat het los, dat lukt het vanzelf' vond ik erg pijnlijk. Hoe kan je het loslaten als je elke dag die rommel moet nemen en om de dag naar ZH moet. 

Maar goed, uiteindelijk heeft het bij ons geholpen en zijn we ontzettend blij! Er zijn zoveel om me heen die in verdere behandelingen bezig zijn, of al járen het proberen en het niet lukt.

Ik hoop dat er bij jullie binnenkort zich nog een derde wondertje mag aankondigen. Succes!

Hoi Martine,

bij ons duurde het bij de 1e 11 maanden. Tegen die tijd was ik bijna naar de huisarts gegaan. De 2e ging heel snel en nu ben ik net, na weer een jaar proberen, zwanger van de 3e. Overigens is het bij mij alle keren gelukt met ovulatietesten. Daar ben ik bij de 3e pas laat mee begonnen, omdat ik toen een heel regelmatige cyclus had, dus leek het me niet nodig. Misschien is het iets psychisch van mij dat ik pas zwanger wordt als ik ovulatietesten gebruik? Wellicht het proberen waard als je dat nog niet deed. 
Ik merkte dat ik na de zomervakantie (9 maanden bezig) ook ongeduldig begon te worden, maar het is idd anders dan bij de 1e of de 2e. Blijf moed houden; het kan zomaar ineens gelukt zijn. Ik was ook helemaal van mijn a propos toen het in december toch gelukt bleek te zijn, want ik voelde me juist helemaal niet zwanger die maand .

Lieve Martine,

We hebben een hele tijd samen geschreven op babywens. Ik hoop met heel mijn hart dat het bij jullie snel raak is! k duim voor je. Veel succes en een dikke knuf van mij!

Hoi Martine,

ik ben mama van 3 mooie kinderen en ons derde kindje heeft 18 maanden geduurd voor ik zwanger was. Bij de eerste duurde het 9 maanden, en bij de tweede 3 maanden. Ben na ruim 1 jaar naar de huisarts geweest, maar je krijgt eerst allerlei onderzoeken voor dat men met  hormoonbehandelingen begint. Ze onderzoeken eerst allerlei factoren (waaronder bloedonderzoek, spermaonderzoek, vragenlijst, evt dikte baarmoederslijmvlies, follikelecho). Bij mij hebben ze daarna HSG gedaan, het doorspuiten van de eileiders en binnen  2 maanden ben ik toen zwanger geraakt. Of het daardoor komt, ik weet het niet, maar het schijnt vaak te werken.

Uiteraard moet je doen wat je hart je ingeeft, maar ik wil je er maar mee aangeven: je gaat niet meteen door voor hormoonbehandelingen etc.

Succes, en ik herken je gevoelens helemaal hoor, ik was ook redelijk wanhopig aan het worden maar uiteindelijk raakten we alsnog van ons derde kindje zwanger.
groetjes Sasha

hey sasha,

dankjewel voor je reactie... geeft weer moed..! Ik heb toevallig vanochtend een afspraak met mijn huisarts gemaakt. Eigenlijk in eerste instantie omdat ik hormonaal ook helemaal niet lekker in mijn vel zit. Ik heb veel sombere buien in de week voor mijn ongi maar nu ook in de week daarna.. Dit gaat weer samen met wat bruinverlies wat ik verder helemaal niet ken.. ik ben moe en ben humeurig wat voor mijn gevoel samenhangt met mijn hormonale balans.. En daarnaast nog steeds niet zwanger.. Was best een stap vanochtend en moest bijna huilen aan de telefoon, wat een miep ook he? Haha... maar goed, geeft wel te kennen dat ik niet lekker zit..  Voelt nu wel als een goede stap, ook omdat het niet alleen de uitblijvende zwangerschap is waarom ik naar hem toe ga.. En nu ik jouw verhaal zo lees bevestigd het dat goede gevoel wel, wie weet is er wel iets kleiners aan de hand wat ze wel kunnen verhelpen.. Dus het voelt niet als de MMM die hier wel eens beschreven word.. Ik wil gewoon weten of we erachter kunnen komen wat er met me aan de hand is.. Ik heb pas volgende week maandag een afspraak.. dus wordt vervolgd..

groetjes Martine

San.. ik zie je reactie nu ook... dankjewel! Zo te lezen gaat bij jou alles nog goed, ik hoop dat je van je zwangerschap kan genieten ondanks alle zorgen die ook mee zullen spelen.. knuf terug!  

Hey Martine,

Fijn dat je toch hebt gebeld. Al is het maar voor je eigen gemoedsrust ivm je hormonen. Je verhaal klinkt me zo bekend in de oren.... De wens was bij mij ook heel erg groot, en steeds de teleurstelling, kon er op een gegeven moment heel slecht meer tegen. Bij ons was het zo dat ze dus eerst allerlei zaken gingen checken en toen bleek dat daar niks uit kwam, stelden ze een HSG voor (baarmoederfoto). Zodra ik die gehad had, moesten we het minimaal nog 6 maanden aankijken en daarna zouden ze dan verder kijken voor IUI. We zouden dan bijna 2 jaar bezig zijn. 
Goed, zover is het uiteindelijk niet gekomen en de oorzaak van het uitblijven van deze zwangerschap zal ook altijd een raadsel blijven. Het menselijk lichaam (zeker een vrouw) zit soms raar in elkaar!

Take care, en zorg goed voor jezelf!
Groetjes Sasha

Hoi Martine,

Ik begrijp je gevoel heel goed.
Wij zijn sinds de zomer van 2009 bezig, en tot op heden staan wij met lege handen. 
Na diverse onderzoeken bleek ik PCOS te hebben. Na dit gehoord te hebben ben ik ruim 35 kg afgevallen, en heb ik nu een BMI van 22, een gezond gewicht dus. 
Ook heb ik een HSG gehad. Allebei de eileiders bleken open te zijn.
Uit het zaadonderzoek is gebleken dat de kwaliteit van het zaad niet uitstekend is. Waarschijnlijk is dit de reden van het uitblijven van een zwangerschap.

Inmiddels heb ik de 5e IUI behandeling gehad, en nog 1 te gaan.
Als ik begin maart wederom niet zwanger blijk te zijn dan zullen wij het ICSI traject in gaan. 
Ontzettend zwaar, maar het is niet anders. 

Ik begrijp je gevoelens dus heel goed. Je gunt het een ander, maar wilt zelf ook zo vaag. En dan krijg je van anderen vaak te horen: je moet het loslaten, toen wij dat deden waren wij ook heel snel zwanger. Maar geloof mij: onze gyn heeft verteld dat dat lang niet altijd het geval is. Kijk bij ons: in ons geval is er een duidelijke reden en dat heeft NIETS met stress te maken. En daarnaast: mijn vriend eet heel gezond, heeft een gezond gewicht, rookt niet en drinkt hooguit 1 biertje in de maand. Daar kan het dus allemaal NIET aanliggen. 

Ik irriteer mij aan al die mensen die zeggen: we nemen een kindje of die al beginnen te zeuren als ze binnen 3 maand niet zwanger zijn.
Deze mensen kunnen niet begrijpen hoe zwaar het is voor vrouwen zoals ons. Erg frusterend. 

Ik ben dan ook groot voorstander voor het feit dat iedereen verplicht urine zou moeten opvangen voor Moeders voor Moeders! Maar ja... dat is weer een heel ander verhaal. 

Ik merk in mijn omgeving toch veel onbegrip, erg vervelend. Het lijkt wel alsof mensen er geen moeite meer voor willen doen. Ik hoor nu zelfs al dat mensen met extra veel pijnbestrijding willen bevallen, want ja... het mag niet meer zeer doen tegenwoordig.
Geloof mij: ik wil met de ergste pijn bevallen, dan weet ik in ieder geval dat ik moeder word! En de ergste pijn is niet de bevalling, maar het niet (spontaan) kunnen krijgen van een kindje. Laat mensen zich dat maar eens beseffen!

Denk goed om jezelf! Liefs, San

San,

helemaal mee eens!!! Ik hoor van vrouwen om me heen die DANKZIJ moeders voor moeders zwanger raken, er niet aan mee doen, want het stinkt of het is lastig..... daar zakt mijn broek dan wel es van af hoor!!!
Ik ben me tegenwoordig heel bewust van het feit dat het niet vanzelfsprekend is, en de pijn die mensen moeten ervaren waarbij het niet vanzelf gaat. Ik kan niks voor hen doen, alleen me proberen te verplaatsen in hun situatie en mijn best doen om een luisterend oor te zijn.
Geloof me, ik heb heel wat bijgeleerd de afgelopen jaren.

Pas goed op julliezelf, en weet dat er ook mensen zijn die met jullie meeleven.

xx

Hoi hoi. Ook wij hebben op onze eerste bijna 2 jaar moeten wachten. martina en san we hebben wel samen geschreven. Ik wil jullie dan ook laten weten dat ik intens met jullie meeleef een van harte hoop dat het snel jullie beurt is! San je 5de iui alweer. Heb me steeds afgevraagd hoe het met je gaat. Fijn weer eens iets van je te lezen! Xxx

@ Sasha: thnx voor je lieve woorden. 
Ik begrijp niet dat vooral die vrouwen niet mee doen aan Moeders Voor Moeders. Bedoel: zij weten juist waarom het belangrijk is. Het zal best stinken, maar ik ga het met liefde doen. 
Sommige mensen die in mijn omgeving weten dat wij alleen door MVM zwanger kunnen worden doen zelfs niet mee aan Moeders Voor Moeders. Dat begrijp ik ook niet. Eigenlijk zegt de omgeving dan: pech voor jullie.... jullie 'mogen' geen kinderen krijgen. Zo bedoelen ze het vast niet, maar heel hard gezegd komt het daar eigenlijk wel op neer (vind ik).
@Jo: succes met je zwangerschap. En natuurlijk ook bedankt voor je lieve woorden. Lief dat je aan mij denkt. Mocht ik ooit zwanger worden dan laat ik het zeker weten.