Babyopkomst.nl

hallo,
ik ben 2 december bevallen van een prachtig jochie en ik ben er ook helemaal stapelgek op maar nou vraag ik me dus iets af. ik zorg dag en nacht voor hem omdat ik niet hoef te werken en mijn man wel, maar in het weekend of  's avonds als hij thuis komt dan is het even snel "heej mannetje", houd hem 10 minuten vast en dat was het dan. als ie begint te huilen geeft ie hem meteen aan mij met de woorden "hier, ik krijg hem niet stil", als ie huilt gaat ie niet uit zichzelf kijken, pas als ik het vraag, hij geeft hem ook nooit uit zichzelf de fles, pas als ik het vraag of hij het alsjeblieft een keer wil doen en ga zo maar door.... is dat bij alle nieuwe vaders zo? is het misschien dat ie nog ontzettend moet wennen omdat het ons eerste kindje is? ik krijg soms echt het idee dat hij er spijt van heeft. (soms zegt ie ook echt "ik heb geen leven meer, alles draait om hem"
iemand ervaring met hetzelfde? of iemand ideeën of tips?

Hallo..... Ten eerste nog van harte gefeliciteerd met jullie zoontje, grappig Nathan onze zoon is van 1-12-2010 .......Ik herken jou verhaal wel heel goed. Toen Nathan geboren was, was het precies hetzelfde zoals jij beschrijft..... Naar mate Nathan ouder werd en steeds meer contact maakte ging het wel iets beter, maar nog doet hij niet alles uit zichzelf......nu Nathan een jaar is gaat het al een heel stuk beter, maar als hij thuis komt van zijn werk dan speelt hij max 10 minuten en dan gaat hij op de bank liggen. We hebben de afspraak gemaakt dat we hem 's avond samen in bad doen. Als ik avonddienst heb, dan doet hij overigens wel alles.....groetjes danielle

Ow ja, de nachten zijn ook altijd voor mij geweest. En nog steeds.... Hij moet werken dus heeft zijn slaap nodig, maar hij vergeet wel eens dat ik ook werk.... Misschien toch mannen eigen

Ow ja, de nachten zijn ook altijd voor mij geweest. En nog steeds.... Hij moet werken dus heeft zijn slaap nodig, maar hij vergeet wel eens dat ik ook werk.... Misschien toch mannen eigen

ik vind het ook niet erg om altijd de nachten te moeten doen maar het zijn vaak kleine dingetjes waar ik me aan irriteer net zoals nu, dan zegt ie dat ie vannacht de eerste voeding zal doen maar vervolgens gaat ie zonder iets tegen mij te zeggen om 9 uur in bed liggen, valt meteen in slaap en vergeet de babyfoon naast het bed te zetten, zonder dat ding word ie dus echt niet wakker als Brian begint te huilen, dus hoe wil hij dan de eerste voeding gaan doen? ook laat ie mij constant voor alle troep opdraaien, ik loop mn benen uit mn lijf om het huishouden bij te houden en het eten op tijd op tafel te hebben terwijl ik nu dus ook de complete opvoeding op me neem maar meneer zal niet even mee helpen na het eten. terwijl hij languit op de bank ligt of achter z'n laptop zit ben ik nog de was aan het doen, afwas, opruimen, poetsen noem maar op. en behalve dat ie z'n zoon links laat liggen en niks in het huishouden doet laat ie ook nog eens AL zijn eigen troep achter zich aan slingeren en kan ik dat ook nog eens voor hem gaan doen 

oh ja en nog zoiets, ik moet er niet aan denken om nu al een oppas te regelen maar hoe vaak hij al niet gezegd heeft "zullen we vragen of je moeder dit weekend wil oppassen?"... ik ben nog veel te bezorgd om hem te moeten missen al is het maar voor 1 uurtje en hij zou hem doodleuk het hele weekend naar mijn moeder willen brengen (toen ie 3 weken oud was al)... is dat normaal? hebben mannen daar geen moeite mee?

Hoi Nien,

Gefeliciteerd met je zoontje. En wat een vervelende situatie met je man. Ik kan niet uit ervaring spreken, mijn man zorgde (en nog steeds) heel goed voor onze kinderen. Hij maakte flessen en gaf altijd de laatste voeding voor de nacht. Was echt zijn dingetje, ook al moest hij dan het drankje met zijn vrienden na de hockeytraining overslaan. Huishoudelijk gezien is het geen held; ik moet altijd expliciet vragen of hij iets in het huishouden wil doen, laat de was slingeren. Ik denk dat dat over het algemeen een beetje man eigen is (uitzonderingen daargelaten). Ik zou het denk ik wel bespreekbaar maken als ik jou was. Je kan dit niet vol blijven houden. Misschien ga je over een tijdje weer (parttime) werken en de druk om alles alleen te doen is dan niet mogelijk. Ik vind dat je samen de keuze hebt gemaakt om voor een kind te gaan. Dan moet je ook samen ervoor werken. Ik snap heel goed dat het ritme wennen is, dat het niet leuk is dat alles om de baby draait en dat dat shocking is. Maar het is nu eenmaal niet anders. Het is voor jou ook wennen en dat hij zijn kop in het zand steekt is niet eerlijk naar jullie zoontje, maar vooral niet naar jou toe. Ik hoop dat het bij draait als Brian wat ouder wordt, maar voor nu moet ie ook zijn steentje bijdragen. Tuurlijk is het logisch dat er meer op jou terecht komt, ook huishoudelijk gezien, maar om zo zijn snor te drukken? Nee, dat kan niet vind ik.

Mijn man is ook wat makkelijker in het laten logeren van de kinderen. Ik voel dan (nog steeds) de navelstreng. Zo jong zou ik persoonlijk ook de kinderen niet uit laten logeren. Mijn dochter was 3 toen ze voor het eerst ging logeren, n beetje laat misschien maar de gezondheid van mijn dochter speelde hierin mee. Mijn zoontje (nu 2) ging al mee logeren met zijn zus toen hij een jaar was. Nog steeds gaan ze niet vaak uit logeren, ik vind persoonlijk het ook niet de bedoeling. Ik heb kinderen gekregen en dat hebben we niet gedaan om ze om de haverklap uit logeren te sturen.
Maar misschien kunnen ouders of anderen een avondje op Brian passen, zodat jullie een keer uit eten kunnen?

Maar dit dilemma bespreekbaar maken lijkt me wel goed, anders gaan de irritaties zich opstapelen en daar heeft niemand wat aan.
Heel veel succes!

Groeten,
Anne

Goedemorgen, hier ook een man die vanaf de geboorte meteen mee helpt, en nog steeds.. na de geboorte van de 1e was ik vrij snel zwanger van de 2e en van die 2e zwangerschap erg beroerd, hij deed de 1e de gehele avond onze dochter (ook in de nacht), kookte zodra hij thuis was en strijken etc is inmiddels ook niet vreemd na al die jaren.. en ik ben nog wel thuis voor de kinderen (kreeg er 3 kort op elkaar), ik doe wat ik kan en nog kan ik alles niet zo bij houden als ik zou willen... ik moet bekennen: in het begin zag hij het niet altijd en hebben we er veel over gepraat, maar met een gezin met kinderen komt zoveel bij kijken, constant nieuwe kleren, schoenen, eten, sportclubjes, bezoekjes aan de huisarts, fysio of wat dan ook... let wel: je kindje is nu nog klein en hoeft alleen nog maar een flesje, knuffelen of in de box, er komt meer bij kijken als je kindje groter is...

Maar laten we eerlijk zijn: sommige mannen moeten het ook in gaan zien, zien wat het inhoud, zien wat het verandert en babietjes doen de meeste mannen niet zoveel, pas als ze 2 zijn en volop praten lopen etc, kan je ook wat meer met een kindje... dus misschien is de vaderliefde er volop maar vind hij het gewoon moeilijk en dat is begrijpelijk toch? gewoon eens af en toe lekker samen praten (veel praten)..

Maar laten we ook eerlijk zijn: sommige dingen zijn ook echt vrouwen dingen.. en zien mannen ook echt niet, maar dat is andersom ook zo.. de dingen wat ik niet leuk vind...doet mijn man...

allo,

Ik spreek niet uit uitvaring! Mijn man is erg betrokken. Maar ik heb wel van een vriendin gehoord hoe het daaraan toe gaat.... en idd.... hij weet volgens mij niet hoe je een luier moet verschonen en druk hem altijd zodra het op huishouden aan komt.
Nou moet ik wel zeggen dat de vriendin in kwestie niet de makkelijkste is en alles op háár manier wil. Manlief krijgt eigenlijk geen kans.

Misschien moet je je man in het diepe gooien. en hem het op zijn manier laten doen. al krijg je er kromme tenen van. En laat je kind langer huilen, misschien totdat hij er zelf een opmerking over maakt. Het is niet ideaal, maar daar moet je dan even doorheen. 

uit logeren vind ik ook wel erg vroeg, maar dat komt omdat je man weer terug wil naar zijn oude leventje, wij vrouwen zijn er al een tijdje mee bezig.... dat gaat uiteindelijk wel over.

En er goed over praten, niet geirriteerd, want dat werkt altijd averechts.

succes

gefeiciteerd nien met jullie zoontje

ik denk dat jou man nooit erg geholpen heeft in huishouden dus dat zal niet ineens veranderen
ik denk als ik tussen de regels door lees dat hij julllie samen zijn mist en is soms best wennen als en zo kleintje in huis is
alle aandacht gaat naar hem wat voor ons vrouwen loisch is maar voor mannen ligt dat anders
die van mij helpt wel heel veel maar heeft ook aangegeven de aandacht te missen
dus misschien is dat de reden van uit logeren en ik zou ook niet zo gauw mij zoontje uit logeren geven
praat met elkaar ipv verwijten en dat doe je gauw met de gebroken nachten je word toch moe ook al hoef jij niet te werken
sterkte en probeer samen van jullie zoontje te genieten

hoi,
bedankt voor de reacties, ik weet nu iig dat het ooit wel eens vaker gebeurt maar niet vaak. ik heb er al een paar keer over geprobeerd te praten met hem maar vaak krijg ik dan als antwoord "ja weet ik veel", en daar schiet ik niks mee op. als ik er dan alsnog verder op in probeer te gaan word hij boos en gaat ie naar bed..... ook al niet handig dus!
ik hoop maar gewoon dat het beter word naarmate Brian ouder wordt, ik weet het anders ook niet...

In mijn omgeving zijn er meerdere stellen waarbij het ook zo gebeurd als bij ons... maar nogmaals mijn man begon het steeds leuker te vinden naarmate Nathan groter werd. Al zou hij af en toe nog wel ietsje meer uit zichzelf mogen doen, maar ben bang dat ik dan teveel vraag. Heb ook echt heel veel gesprekken hierover gehad en krijg dan ook antwoorden als: ja maar ik zie dat niet... En hij vind het echt wel heel leuk, maar hij ziet dingen inderdaad niet uit zichzelf. Wat betreft het uit logeren, Nathan is al vrij vroeg bij mijn ouders gaan slapen, maar hij huilde dan ook echt extreem veel. Nu was het juist mijn man die daar moeite mee had. Ik ook hoor, maar ik zat er zo doorheen, dat ik bij was met de hulp die we kregen. als hij nu uit logeren gaat en dat is gelukkig maar zaken, dan vind ik het erger haha... Ik hoop uiteraard dat het bij jullie steeds zal gaan.. en anders blijven we er samen over praten als lotgenoten ...

In mijn omgeving zijn er meerdere stellen waarbij het ook zo gebeurd als bij ons... maar nogmaals mijn man begon het steeds leuker te vinden naarmate Nathan groter werd. Al zou hij af en toe nog wel ietsje meer uit zichzelf mogen doen, maar ben bang dat ik dan teveel vraag. Heb ook echt heel veel gesprekken hierover gehad en krijg dan ook antwoorden als: ja maar ik zie dat niet... En hij vind het echt wel heel leuk, maar hij ziet dingen inderdaad niet uit zichzelf. Wat betreft het uit logeren, Nathan is al vrij vroeg bij mijn ouders gaan slapen, maar hij huilde dan ook echt extreem veel. Nu was het juist mijn man die daar moeite mee had. Ik ook hoor, maar ik zat er zo doorheen, dat ik bij was met de hulp die we kregen. als hij nu uit logeren gaat en dat is gelukkig maar zaken, dan vind ik het erger haha... Ik hoop uiteraard dat het bij jullie steeds zal gaan.. en anders blijven we er samen over praten als lotgenoten ...

Sorry voor de dubbele posts... Komt doordat ik met mijn tel reageer..