Babyopkomst.nl

Hallo,

Ik heb afgelopen maandag helaas een miskraam gehad. Ik was 10 weken zwanger maar ben de vrucht verloren. Ik ben op zoek naar mensen die dit ook hebben meegemaakt en vraag me af hoe daar mee om is gegaan.
Ook vraag ik me af hoelang je bloedverlies blijft houden.

Saskia

Beste Saskia, Ik ben er op 10 juni 2011 achtergekomen dat de vrucht bij 7 weken en 2 dagen al was gestorven. Ik zou 8 weken zwanger moeten zijn. Na een rare start waarbij men eerst alleen een vruchtzaje had gezien en 1 week later een vruchtje van 6 weken met een kloppend hartje stortte op 10 juni mijn wereld in elkaar. Het was mijn 2e zwangerschap na 1 jaar.De eerste was al een miskraam in een vroeg stadium en was vanzelf gekomen. Nu moest ik een keuze maken tussen Cytotec tabletten of wachten. Heb voor de tabletten gekozen en dan ook het vruchtje op 11 juni verloren. Ik ben nu 3 weken verder en heb daarvan zeker 2 weken nog gevloeid (niet hevig). Wij waren hiervoor bezig geweest met IUI en hadden van de winter een IVF behandeling ondergaan. Maar kan dus ook spontaan zwanger worden. Zijn met ziekenhuis gestopt, ook vanwege mijn leeftijd (43). Wat belangrijk is dat je de tijd neemt voor jezelf om alles te verwerken, zelfs nu na 3 weken heb ik nog emotionele momenten. Sterkte, Avoresa

Hoi Saskia,

wat ontzettend naar voor je, 
Ik heb zelf met 13 weken een miskraam gehad. Eerst met 12 weken nog een goede echo en precies een week later bij een echo in het z.h. kwamen ze erachter dat het hartje niet meer klopte. Ik had totaal geen klachten, bloedverlies of buikpijn. 
Ik moest toen wachten tot het vruchtje los zou komen (tabletten mag ik niet i.v.m. eerdere keizersnede) maar het kwam helaas niet vanzelf. 
Ze hebben me gecurriteerd, en wat voelde ik me raar ik had op de echo een kindje gezien maar heb het nooit kunnen/mogen zien. 
Ik besefte toen wel dat ik dankbaar moest zijn met de 2 kinderen die ik al had maar het was zo welkom. 
Een jaar later was ik in verwachting van mn dochter en nu ben ik bijna 13 weken in verwachting. 
Ik denk er  nu weer heel vaak aan, ik heb pas met 16 weken weer een controle maar ik denk er steeds aan dat het ook mis kan zijn.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met dit grote verlies, al was het nog zo klein, waarschijnlijk was het zeer welkom en werd er al vaak aan de toekomst gedacht. 
Blijf er over praten want vergeten doe je het niet (en dat hoeft ook niet)

Hallo Saskia,

Ontzettend vervelend dat je dit hebt mee moeten maken. Ikzelf heb afgelopen dinsdag een miskraam gekregen bij 10 weken en 2 dagen. Vanaf het weekend verloor ik een klein beetje bruin bloed, dat werd zondagavond meer. Maandagochtend mocht ik bij de verloskundige langs komen voor een echo en bleek dat het al gestopt was met groeien bij 5 weken. Het bloedverlies is doorgezet en dinsdagavond heb ik daadwerkelijk een miskraam gehad. De afgelopen dagen zijn heel erg heftig geweest, zowel emotioneel als lichamelijk.

Kun jij er nu al wat beter mee om gaan?

Ik wil je heel veel sterkte toewensen.

Groeten,
Anna

Hallo Saskia,

Hier nog iemand met ervaring met miskramen. Aan het begin van het jaar ben ik zwanger geweest, Met 8 weken kregen we de echo en zagen toen helaas een leeg vruchtzakje. Er werd ons toen gezegd dat ik misschien korter zwanger kon zijn. Maar ik wist zelf dat dit niet zo was. Had een zeer regelmatige cyclus, dus wist voor mijzelf dat het mis was. Een dag later heeft toen de miskraam doorgezet. Ik heb toen ruim 2 weken gevloeid. 2 en halve maand later was ik toen onze verbazing alweer zwanger. We waren helemaal happy en ik voelde me erg goed. Meer zwanger dan de keer ervoor. Dus vol goeie moed gingen we weer naar de eerste echo. Maar werderom zagen we een leeg vruchtzakje. Kreeg toen weer te horen dat het waarschijnlijk mis was of korter zwanger was. Omdat ik toen nog geen regelmatige cyclus had, hadden we nog steeds goeie moed. 2 Weken later moest ik weer terug voor de echo, ik had nog steeds goeie hoop, want ik had nog geen bloeding of iets gehad. Maar helaas er was geen verandering. Een week later was er nog steeds niet veranderd, maar ik had ook nog steeds geen bloedingen. Dus toen heb ik van de gyn medicijnen gekregen om de miskraam op te wekken. Ik moet zeggen dat dit best heftig was. Je breek toch inweze zelf de zwangerschap af, ook al weet je dat het geheel niet goed zit. Ik heb toen 1 dag heel veel pijn gehad, 's nachts ook niet geslapen. Voelde net als weeën. Kwam aardig in de buurt van de weeën van toen ik aan het bevallen was van onze dochter. Ik heb toen maar 1 week gevloeid. 
We zijn nu ondertussen 8 weken verder en 2 weken geleden ben ik voor het eerst weer ongesteld geworden. We hebben na lang er over na te hebben gedacht en veel er over te hebben gesproken belsoten om het toch nog een keer te gaan proberen. We willen zo graag een broertje of zusje voor onze dochter. AL moet ik wel zeggen dat ik het best wel eng vind. De miskramen hebben er goed ingehakt. We hebben wel heel mooi afscheid genomen. Mijn man en ik hebben beide een brief aan ons ongeboren kindje geschreven en die hebben we allebei in 1 envelop gedaan en die vervolgens samen in de achtertuin verbrand. En van mijn man heb ik een mooi hartjes bedeltje met 2 baby voetjes erin gehad.

Praat er zoveel mogelijk over. En geef het wel de tijd. Het is tenslotte niet niets wat er gebeurd. 

Sterkte allemaal met verwerken.

Groetjes van Suze

Hallo Saskia, Hoe gaat het nu met je? Wat mijzelf betreft ben ik nu vijf weken verder, ben nog niet ongesteld geworden dus zit er op te wachten. We hebben veel gepraat en gaan het toch weer proberen, alleen laten we de natuur zijn gang gaan, dus geen hormonen meer spuiten. Lichamelijk heb ik wel veel last van hoofdpijn, maar denk dat dat meer te maken heeft met wat ik nu ga doen met de vrijetijd die ik nu heb. Ben wel vrijwilligerswerk gaan doen en druk aan het solliciteren. Kan gelukkig weer af en toe in een lachbui schieten en weer wat genieten maar soms betrap ik mijzelf erop dat ik inwendig verdrietig ben. Enfin m'n zus heeft vroeger ook een miskraam gehad en zei me dat het een lange tijd gaat duren voordat je niet meer bezig houd. Groeten, Sylvia

Dag dames,

ik heb in 2006 een miskraam gehad met 7 weken ong...
en tot het moment dat ik weer zwanger raakte in 2010 heb ik het er heel
erg moeilijk meegehad! Zoiets vergeet je gewoon niet, en het verwerken kan heel lang duren...
Afgelopen April ben ik moeder geworden van een prachtige zoon en ben nog nooit zo gelukkig geweest, maar het idee dat ik 2 kinderen had kunnen hebben is soms nog best moeilijk.
Op het moment dat je zwanger bent begin je te dromen over je kindje, het verlangen naar is heel sterk op dat moment...
verwerk het op je eigen manier en laat niemand je vertellen dat het anders moet!

Groetjes Angelique

Hoi,
Helaas moet ik mij nu ook tot de lijst van lotgenoten toevoegen. afgelopen vrijdag kon de verloskundige bij de controle geen hartslag horen. Doorverwezen voor een echo in het ziekenhuis. Hier bleek dat de baby was overleden. Iets wat ik na 15 weken en 1dag zwangerschap en 2 goede echo's bij 12 weken zwangerschap geen rekening meer mee had gehouden. Van het ziekenhuis medicijnen meegekregen, die ik zondag heb moeten slikken. Zondagavond begonnen de weeen en ben ik in het ziekenhuis opgenomen. Maandagochtend om 6:10 ben ik bevallen van een klein jongetje. We hebben afscheid van hem moeten nemen. Daarna is mijn placenta nog operatief verwijderd. Het verdriet is nu ontzettend groot. Was moeilijk om ons kleine ventje in het ziekenhuis achter te laten. Vraag mij af hoe ik dit ooit een plekje moet geven.

Wat toevallig, ik zat er net aan te denken zelf eenzelfde forum te openen. 

Wat ontzettend verdrietig dat je je kindje bent verloren. Zoals werd aangegeven neem de tijd om dit te verwerken en praat er veel over, dit helpt. 

Voor de andere vrouwen die ook hetzelfde mee maken of hebben gemaakt; heel veel sterkte!!!!

Ik heb drie weken geleden een mk gehad bij ruim 6 weken. 
De woensdag begonnen met vloeien (heel klein beetje) wat steeds meer werd en uiteindelijk de maandags eindigde in de mk. Het 'nare' was dat ik diezelfde dag nog een kloppend hartje heb gezien. 
Ik heb ongeveer nog een week gevloeid, de week daarna (donderdag) weer op controle bij de gyn en ik was gelukkig schoon. 
Wel heb ik zo nu en dan nog eens (bruin) bloed verlies. Mijn cyclus is ook nog in de war. Ik temperatuur en heb nog geen ei gevonden. Geen idee wanneer ik ongi ga worden. Maar voor iedereen is dit weer anders.

Wij hebben het kindje een naam gegeven, Stip, naar de stip die hij/zij was op de echo. Verder heb ik een week vrij gekregen van mijn werk om lichamelijk en geestelijk te herstellen. Omdat ik zou starten met IVF was iedereen al op de hoogte van onze kinderwens en was iedereen heel meelevend. 

Wij hebben besloten om even rust te nemen, we gaan 'pas' in januari verder met eventuele behandelingen. Uiteraard hebben we nu ook weer goede hoop dat het toch weer op de spontane manier gebeurd. 

Iedereen gaat er weer anders mee om, probeer het voor jezelf een plekje te geven. Huil, praat, schreeuw doe wat voor jou goed voelt. Het is nog maar een week geleden!

Ik wens je veel sterkte en kracht toe om om te gaan met dit verlies

Liefs Jo

Hallo Saskia, Bijna een jaar geleden -21 op 22 januari nacht- heb ik een miskraam gehad toen ik precies 11 weken was. Ik kwam pas achter mijn zwangerschap toen ik al 8 weken zwanger was (ik was aan de pil maar er was wat mis gegaan). Mijn vriend en ik hadden deze zwangerschap niet gepland en waren in het begin bezorgt over hoe we ons leven nu moesten inrichten, wij waren immers net verhuisd en ik had problemen met mijn opleiding (laat staan een bijbaantje te vinden) en dan dit er ook nog bij maakte mij erg ongerust. Ondanks de spanning en de stress was ik wel enorm blij met het wondertje dat in mij groeide, het was iets wat van ons samen was en als het over een paar maanden geboren was zal je zien dat het ook karakter en uiterlijkheden van ons heeft. Dat idee al vond ik heel bijzonder! Na een paar dagen begonnen wij dan ook bij te draaien en onze zorgen leken wel als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen, wij gingen ons best doen voor dit kleintje. Helaas.. ik dacht last van bandenpijn te hebben en het bleek toch een miskraam te zijn.. ik begon bloed te verliezen en na een paar uur was ik 'bevallen' in de badkamer. Alles wat eruit kwam moest ik opvangen in een bakje en dat nam ik ook mee de volgende dag toen wij naar de verloskundige gingen. Ik zie het papier nog op haar tafel liggen met de woorden "missed abortion" en wist ik ook direct wat dat inhield.. ik heb daar gehuild als een baby voor haar neus toen ik besefte dat wij ons kind echt kwijt waren. Eenmaal thuis ging het iets beter, paar dagen daarna begonnen de weeën weer en werd ik direct naar het ziekenhuis doorgestuurd en heb weer inwendige echo gehad. Daar bleek dat ik nog niet alles afgestoten had en men begon te praten over een mogelijke buitenbaarmoederlijke zwangerschap.. mijn hart zonk op dat moment even in mijn schoenen want zou ik dan een eileider kwijt gaan raken? Maar gelukkig mocht ik de dag erna weer naar huis want het overige kwam er de afgelopen nacht uit.. toen ik alleen was daar in de badkamer (had een eigen kamer daar) ik heb me serieus nog nooit zo verloren en eenzaam gevoeld als toen... Want waarom moest mij dat nou overkomen? Dat was wat mij steeds door mn hoofd herhaald werd. Wat ik mij goed herinnerde was toen ik daar in het ziekenhuis was met mijn krampen ik aan de andere kant van de afdeling pasgeboren baby's hoorde huilen, mijn hart brak bij het geluid, ik zou namelijk mijn kindje nooit meemaken.. ik had de wereld over voor dit kindje. Nouja.. de lichamelijke klachten gingen wel over na een maand.... maar geestelijk/emotioneel heb ik er nog steeds moeite mee. Ik ga binnenkort vragen aan mijn huisarts of ik in contact kan komen met een psycholoog, aangezien ik niemand ken die mij begrijpt (ergste is dat grootste deel van mn vrienden mij de rug toegekeert hebben omdat ze er niet mee om wisten te gaan) en mijn vriend was er al vrij snel overheen en heeft er totaal geen moeite meer mee en vind het een goed idee dat ik dat doe. Maar ik wil je wel zeggen: neem de tijd om het te verwerken en luister niet teveel naar de mensen om je heen als ze het vreemd vinden dat je er nog steeds over praat al is het maanden geleden gebeurt. Ik heb dat helaas ervaren, zelfs van familie, die er misselijk makende opmerkingen over konden maken als "je bent nog jong, komt wel weer" etc.