Na een miskraam te hebben gehad, ging ik op zoek naar een boek dat mij troost zou bieden, een stukje herkenning en ook hoop. Hoop dat het goed zou komen. Het viel mij op dat de meeste boeken een zeer verdrietige toon hebben of heel erg informatief zijn. Nu vraag ik me af of ik de enige ben die behoefte heeft aan een boek over vrouwen en hun ervaringen met miskramen dat luchtig(er) van aard is en zich meer richt op een "happy end".
Hoe kijk jij hier tegenaan?