Babyopkomst.nl

Het is inmiddels vier jaar geleden en ik begin het nu pas een plekje te geven.
Ik heb zeven jaar nodig gehad om met behulp van veel heel veel hormonen drie pogingen van IVF en uiteindelijk ICSI(reageerbuisbaby) zwanger te worden.Ze hadden er destijds twee ijtjes terug geplaatst en op de 12 de week hoordde ik dat ik niet zwanger was van een tweeling maar zwanger was van een drieling.Het moeilijke bleek achteraf dat het meisje onderin zat in een eigen blaas met een eigen placenta en de beide jongens bovenin zaten bij mij in de buik zij deelde een blaas (dus eeneiig)1 placenta maar twee navelstrengen.
Ik was wekelijks voor echos bij mijn Gyn (woonde destijds in keulen)om in de gaten te houden of beide jongens ook wel even veel groeide want het was ook nog het gevel dat een van de navelstregetjes van de jongens maar twee bloedvaten i.p.v drie bloedvaten bezat en het gevaar was dat de ene futus al de voeding van de andere zou afpakken.op zich was het daar nog niet zo spannend dit kwam in de 26 ste week ik lag s avonds in bed weer te spelen met mijn kinderen en ik merkte ik weet niet hoe dit kwam dat er iets niet in orde was een bepaalde beweging miste ik ik voelde dat er iets niet in orde was.
Ik ging met mijn man naar de plaatselijke ziekenhuis maar die hadden niet het juiste apparatuur on drie hartjes ter gelijke tijd af te kunnen luisteren dus wij verder dan maar naar mijn speciale uni waar ik onder behandeling was en daar stelde ze in der daar vast dat er maar twee hartjes klopte,ik was helemaal kapot en leefde in een soort roes kon alleen maar huilen en huilen ,het was wel even schrikken toen ik hoordde dat het er drie waren maar inmiddels verheugde ik me op dit spannende moment en mijn man en ik Fantaseerde al over het feit dat er zoals de dokter zei ca twintig man bij de geboorte zouden zijn (over privacy gesproken)
De volgende ochtend kwam ik op een afdeling en moest drie dagen ter observatie blijven met drie keer per dag CTG meer voor mijn geruststelling want er kan volgens de artsen altijd wat mis gaan maar die gevaar was over.
Ik vroeg of ze de andere twee niet met 27 weken konden halen zodat ik er tenminste twee had  mij werd verteld nee mevrouw dat is niet verstandig ,en ik zou geen bloedvergiftiging kunnen krijgen omdat het jongetje in de buik is overleden en er geen zuurstof bij kon komen die nodig was om het proces van de dood op gang te brengen.
De acht en twintigste week zat ik aan de CTG en ik hoordde maar een hartje de zusters zeiden waarschijnlijk zit er een te ver weg of is te druk,nou goed ik wacht wel even want ik zou toch zo een echo krijgen maar bij de echo bleek inderdaad dat er nu nog maar een hartje klopte,
Nu werd ik echt bijna gek heb alles bij elkaar gejankt,
Heb toen zes weken in het ziekenhuis gelegen had een paar depries en het eten was K....
Ik was natuurlijk helemaal kapot en erg emotioneel,De zusters waren verdeeld sommige aardig en begripvol en andere gaven mij de indruk dat ik na meerdere weken wel wat beter kon zijn ik had tenslotte nog een gezond kind(maar die woorden had ik al eens gehoord na het eerste kindje en ik geloofde niemand meer.Die weken waren een ramp ik had wel de klachten zoals maag zuur en rugpijn maar aan de andere kant merkte ik ook dat mijn buikomvang langzaam minder werd (jullie begrijpen wel waarom)Maar het leuke van de jongens eens vast te houden of er plezier van te hebben had ik niet.Daarbij was ik als de dooe mijn dochter ook nog te verliezen.
Na vier en dertig ZSW mocht ik naar huis ik was drie dagen thuis en toen merkte ik s nachts dat ik het gevoel had inmijn broek te plassen en ja hoor mijn bezoek thuis was kort ik mocht weer naar het ziekenhuis.
De prof zei mij dat het betr voor mijn dochter was om normaal te bevallen maar zij lag onder en dan zou ik als ik haar had nog moeten persen en vechten voor twee jongens waar ik nooit plezier meer van zou hebben dus ik besloot destijds voor een keizersnede.
Ik kreeg een nood keizersnede daar ik zes weken te vroeg was en daar was ze 1990 gram en 43 cm groot kon alleen ademen  dus een echte vechtertje.
Na twee weken mochten we naar huis en inmiddels zit ze in groep 1.
De jongens staan beide in ons trouwboekje ingescreven werden met vijf dagen gecremeerd en hun as heb ik in twee medaillonnetjes laten stoppen die om de hals van twee toen gekrehgen stoffe muisjes.
Wij hebben in ons slaapkamer een hout gesneden kastje laten maken met de knuffels met kettingkje hun snuffeldoekjes namen datum en een foto gemaakt van de jongens deze heb ik nog niet gezien maar als de tijd rijp is doe ik dat nog.
Inmiddels heb ik psychologische hulp en kan er goed over praten ik ben ook heel trots het verhaal te mogen vertellen.
Mijn dochter is hartstikke fit en gezond en is een echte vechter waar ik trots op ben en helemaal gek.

Hoi Heleen,

Jeetje wat een verhaal zeg zit met een brok in mn keel nu ik je verhaal gelezen heb.
Dat is niet niks wat jullie allemaal mee hebben gemaakt.
Eerst de hele medische molen door om zwanger te raken, dan blijkt het driedubbel raak te zijn, en dat het dan zo afloopt.
De ongerustheid niet wetende waar je aan toe bent, en het verschrikkelijke grote verlies van jullie 2 knullen.
Het is fijn dat jullie dochter gezond ter wereld is gekomen en het zo goed doet, snap dat je daar apetrots op bent!
En ik denk niet dat je zo'n heftige verdrietige ervaring ooit helemaal te boven komt, maar het is goed dat je er over kan praten en er hulp voor krijgt!
Vindt het heel knap dat je je verhaal zo gedeeld hebt en wens je veel sterkte toe, en geniet van jullie mooie prinsesje!

groetjes Linda