Babyopkomst.nl

hoi, mijn man doet ook weinig in huis, ik moet hem zelf vragen of hij een keertje de vaatwasser wil inpakken/uitpakken of de kattebak verschonen of zelf of hij een keerte koffie wil zetten.
Hij heeft zelf de katten nog nooit te eten gegeven.
Wat hij wel doet is de tuin, daar mag ik van hem niet inkomen.
Verder gaat hij wel elke dag met onze oudste zoon van bijna 4 1/2 onder de douche, leest hem voor en neemt hem wel eens mee ergens naatoe (dierentuin, pretpark, of een dagje met de trein) zodat ik ff rust heb met onze dochter van bijna 2 jaar.
Heeel veel dignen gaan nooit uit hem zelf en als hij het dan wel doet nadat ik het hem heb gevraagt ben ik een zeikert, want hij welkt de hele dag.
En ikke dan? Ben de hele dag thuis bezig met de kids en het huishouden, boodschappen doen, de oudste naar school brengen en weer ophalen.
Eten koken, oja dat doet hij dan nog wel in het weekend en nu sinds kort ook op maandag en woensdag omdat de oudste moet zwemmen laat in de middag en we pas rond kwart voor 5 thuis komen en hij om half 5 vrij is zet hij het eten aan, maar dan heb ik al alles klaargezet in de pannen, hij hoeft het alleen maar aan te doen en als ik thuis kom kan ik ermee verder.
Alleen op dinsdagavond brengt hij de kinderen naar bed omdat ik dan ben werken, voor de rest vraagt hij wel eens wanneer ze naar bed gaan omdat hij het dan zat is. Vraag ik aan hem of hij ze zat is, zoja dan breng je ze toch zelf naar bed toe. Nee dat moet ik ook doen.
Ik werk zelf 1 avond en 1 hele dag.

gr

Hoi hoi,

Wat een interessant onderwerp!!

Hier is de taakverdeling goed geregeld vind ik zelf.
Mijn man doet redelijk veel in het huishouden.. Ik ben dan ook overdag de hele dag thuis bij de kids, en werk savonds 2 uurtjes. Hij brengt dan de kids naar bed, en ruimt hier hier een beetje op.
Wbt schoonmaken, dat doe ik het meeste. Maar ik ben dan ook een Pietje precies hihi. Als mijn man iets heeft gedaan, en het is niet naar mn zin, moet ik mn lippen echt stijf op elkaar zien te houden Daarom doe ik het vaak zelf, omdat ik zelf weet hoe ik kan zijn
Eten maken doen we samen, en de boodschappen doet hij vaak!
De kids doen we samen in bad, net zo makkelijk toch?

Ja, ik mag mezelf wel prijzen met zo'n man als ik sommige verhalen lees..

Liefs Deb.

bij ons is het prima geregelt vind ik zelf
ik ben een thuis mama en doe bijna alle huishoudelijke taakjes
mijn vriend was af na het eten en heeft weekend dienst met onze kleine meid!
hij werkt lange drukke dagen bij een baas en doet opdrachten voor zijn eigen bedrijfje thuis dus hij zorgt voor het eten kwa financien en ik kwa gasfornuis!
ik mail iedere maandag middag de weekboodschappen door en die haalt hij onderweg naar huis.
s'ochtens brengt hij een flesje naar de slaapkamer voor hij gaat werken zodat ik eigenlijk mijn bed niet uit hoeft en als hij tijd heeft geeft hij freja nog even snel een schone luier.
als hij thuis komt speelt hij met zijn meisje en we brengen haar nog samen naar bed maar hij gaat straks de boekjes voor lezen
ik doe s'avonds freja in bad maar papa zet alles klaar!
ik doe de wassen en strijkjes en stofzuigjes enzovoort
daarnaast zitten we nog in een verbouwing waarbij ik het sloopwerk doe (wegens papa's allergie..) en papa de ruwbouw en ik de afwerking (stuken,behangen,verven) en zo zijn we s'avonds bijde gaar
in het weekend doet hij alle flesjes en luiers en speentjes terug duwen dan mag ik lekker slapen

Hahahaa, wat een geweldige verhalen lees je hier. Ff spieken bij de mensen thuis 

Want hoe het ook loopt, het loopt! En iedereen kiest toch op zijn of haar manier voor die relatie en dus ook de manier waarop het huishouden/kinderen geregeld word/zijn.

Haha, MIchelle. Wat een wijze woorden voor 1 vd jongste moeders hier. Je hebt groot gelijk. Maar het is wel lekker om het eens van je af te schrijven. Ik voel me soms wel eens een soort van alleen als ik mensen om me heen zie. Het lijkt overal beter geregelt te zijn, zeg maar. En hier lees je dan de waarheid eens. Dat er overal wel wat is. Dus we moeten maar blij zijn et wat we hebben toch? Succes en fijne avond allemaal. Naomi

Hier zijn de rollen echt omgedraaid. 
Ik werk 40 uur in 2 ploegen, en manlief is thuispapa. Dus die doet hier zeg maar het huishouden, en grotendeels de kindjes als ik ben werken. 
Momenteel heb ik nog verlof, en doen we het lekker samen. 
Ik ben totaal geen stilzitter, dus ondanks mijn ks van 17 dagen terug help ik in het huishouden. 
Onze dochter heeft hij ook altijd verzorgd als ik ben werken, en straks als ik weer ga werken doet hij alles en dan ook 2 kindjes verzorgen. 
Strijken en eten koken hoeft hij van mij niet te doen, verders doet hij echt alles. Dus ik heb het echt getroffen met hem.

hahahaha, ja toen ik net bevallen was dacht ik ook altijd, hoe dóen die mensen dat toch allemaal.....
het gezin funtioneert als een geoliede machine, een geweldige relatie, alleen maar ontzettend pedagogisch verantwoorde dingen met hun kroost doen, een bruisend sociaal leven, een super seksleven, een kei in timemanagement....

yeah right, nou daar ben ik inmiddels wel achter gekomen, zo werkt het echt niet! heb er ooit over geblogd, zal m even posten!

Hoera! Nooit meer fulltime werken!
Dit dacht ik toen ik 14 december 2006 met zwangerschapsverlof ging.
Zeeen van tijd zou ik overhouden als ik maar 3 dagen in de week zou werken, dat betekent immers dat je het merendeel van de week niets hoeft te doen, in ieder geval niet werken.
Ik gedachten zag ik mezelf al achter de kinderwagen over de markt struinen, koffieleuten bij andere moeders, uitgebreid koken, het huis fluitend aan kant hebben,
een bruisend sociaal leven erop na houden, een geweldige relatie hebben, en ontzettend pedagogisch verantwoorde dingen met mijn toekomstige kindje doen. Dit alles uiteraard met een dikke glimlach op mijn gezicht.

Vervloek dan ook degene die het roze wolk concept bedacht heeft en die aanstaande ontwetende moeders voorspiegelt dat je écht al die dingen fluitend gaat doen. Mochten er aanstaande en/of jonge moeders zijn die dit lezen, ik zou dan nu stoppen want het is niet de bedoeling om iemand een postnatale depressie aan te praten.

De inmiddels ervaren moeders weten dat dit geweldige ideaalbeeld hoogstwaarschijnlijk helemaal niet bestaat.
Ik ken geen énkele moeder die dit kan, en mocht er toevallig een moeder deze blog tegenkomen die dit wél allemaal kan, reageer alsjeblieft want dan kom ik heel, héél graag stage bij je lopen.

De waarheid is namelijk dat parttime werken met kinderen af en toe gewoon kut is.
Het begint al met manlief die, voor zover hij al meehielp in het huishouden, vaak nóg minder doet als je na je bevalling enigsinds hersteld bent.
Als je dan eenmaal weer aan het werk bent blijft dit zo want je werkt toch maar parttime, je hebt twee dagen in de week vrij!

En daar wringt de schoen....
Als ik een dag vrij ben dan slaap ik liefst een beetje uit tot een uur of 9, dan op mijn gemak douchen, aankleden, bakkie koffie drinken en ontbijten, beetje lezen, een dag naar de sauna, met een vriendin shoppen, mijn huis opleuken, kortom, doen waar ík zin in heb.

Maar helaas zien mijn dag vrij er in de realiteit héél anders uit.
Rond half 8, 8 uur word ik wreed uit mijn slaap gewekt door een onvriendelijk en dwingend MAMA geroep aan het eind van de gang. Hierop sleep ik mezelf uit bed en strompel richting Demi's kamer om daar verwelkomd te worden met "Po kijken????", ook goeiemorgen.
Mijn ontbijt bestaat uit een kop lauwe koffie, een fles melk en een boterham in 35 stukjes gesneden, maar dit alles pas na een heftige discussie met zoonlief die vind dat spekkies ook prima als ontbijt kunnen dienen.
Als meneer aan zijn ontbijt zit en ik hem, pedagogisch zéér onverantwoord, voor de tv heb gezet om éindelijk Po te kunnen kijken, heb ik 7 en een halve minuut om te douchen, daarna gaat Demi op onderzoek uit, waardoor hij inmiddels weet hoe de dvd speler aan moet, hoe hij open moet, hoe de volumeknop werkt, hoe de WII aan moet, de tv uit, de lamp aan, en dat er áchter de tv ook zat plek is voor speelgoed! Haast is dus geboden bij het onderhouden van mijn persoonlijke hygiene.
Na mezelf aangekleed te hebben moet ik Demi zien los te weken van de tv, want hij moet immers ook aangekleed worden. Dit gaat onder luid protest want Po is nog op tv,
maar uiteindelijk heb ik hem na een kwartier en een aantal worstelingen dan toch aangekleed.
Dan moeten de boodschappen gedaan worden en moet Demi mee de auto in. Appeltje eitje natuurlijk, maar leg aan een kind van 21 maanden maar eens uit dat hij niet zijn ballen, auto's, boekjes, garage en knuffels mee in de auto kan nemen. Hierin word een compromis gesloten van 1 stuk speelgoed en kunnen we eindelijk op weg.
In de supermarkt is het zaak dat Demi nérgens bij kan anders sta ik bij de kassa met allemaal boodschappen die ik niet in de kar heb gedaan en dus allemaal terug de winkel in kunnen, terwijl Demi ongestoord met de kassiere zit te sjansen.
Met een beetje mazzel is Demi dan moe genoeg als we thuis komen dat we samen een broodje eten en hij daarna lekker naar bed kan, waarna ik de plakhandjes, gemorste melk en de rest van de ontbijtravage op kan ruimen, naast de rest van het huishouden.
Na 2 uur is Demi dan weer wakker om mij weer te sommeren om Po op te zetten. Die verleiding is érg groot maar toch gaan we dan wat samen doen, spelen, liedje zingen, verven of boekje lezen, waar we (lees híj) zin in hebben!
Daarna is het alweer tijd om het eten op te zetten en is manlief inmiddels thuis om Demi even bezig te houden.
Na het eten gaat Demi in bad waarbij hij de badkamer omtovert tot een waar waterballet en begint te protesteren als ik hem eruit haal. 20 minuten later zit meneer dan in zijn pyama met zijn fles nog even Po te kijken om vervolgens om half 8 naar bed te gaan. Áls Demi dan in bed ligt kan ik de ravage in de badkamer nog opruimen en al het speelgoed wat hij nog even door de kamer gesmeten heeft in die 15 minuten dat hij nog op was, om daarna rond 8 uur op de bank neer te ploffen.

Gelukkig wegen de leuke, lieve, grappige en gezellige momenten absoluut tegen het bovenstaande op want ik zou echt niet anders willen en ik zou mijn kleine mannetje nooit meer willen missen, maar ik blijf erbij dat die roze wolk bedenker een nekschot verdient. 

Oh trouwens Daphne, mag ik weten waarom je de keus hebt gemaakt om full time te werken? Vind je niet dat je veel van je kindjes mist?
Geen kritiek hoor, absoluut niet, maar ik ben wel benieuwd!

Whahaha Renee, dat is precies de wolk zoals ik het ook beleef. Ergens "baal" ik ervan dat ik part-time wil werken (ipv mijn man) om wat meer bij mijn zoon te kunnen zijn (het voelt als een soort drang, ik kan/wil mijn zoon geen 5 dagen in de week missen), want wat was het relaxed, die tijd dat je geen kind had en gewoon 40 uur werkte. Dus een man maakt mij niet gauw wijs dat hij een drukke dag heeft gehad na 8 uren op zijn werk te hebben vertoefd zodat hij geen puf meer zou hebben voor het huishouden of kinderen. Ik ben veel minder moe na een dag werken dan na een dag met mijn zoon te hebben spendeerd. Maar ja, dat is het bijzondere aan moeder zijn he?! Een kind hebben is geleefd worden maar je kunt en wilt je geen leven meer voorstellen zonder je kind.  
En tja, sommige mannen... toen zij nog alleen woonden werkten zij ook 40 uur en deden de boodschappen, huishouden en koken. Maar als ze gaan samenwonen met hun vriendin hebben ze er ineens vaak wat minder tijd voor. En als er kinderen komen dan zien ze het huishoudelijk werk ineens niet meer liggen, yeah right... Volgens mij denkt een gemiddelde man dan dat de part-time werkende vrouw het maar (grotendeels) moet doen.

Groetjes, Mirjam

Oja, met die opmerking krijgt die van mij me ook altijd op de kast.
Na twee drukke werkdagen ben ik woensdags thuis... Dinsdagavond krijg ik dus ook steevast te horen;
'o, lekker, jij bent morgen vrij...'  
Het huis lijkt dan wel een vuilnisbelt, dus met een dwarse peuterpuber om me heen, probeer ik daar wat chaos in te scheppen.. Ik heb daar ook alleen dat ochtendje voor, want s'middags zijn de andere twee weer vrij van school en donderdags moet ik weer werken..
Dus tja, vrij... eehh, thuis.. ehhhh, nóg drukker

Carolien, werkende mama van 4 kindjes

Dat zou dan wel een mooie test zijn voor die mannen die zogenaamd het huishoudelijk werk niet zien liggen.. Laat die vuilnisbelt een vuilnisbelt (jaja ik weet het, dat is erg moeilijk) en dan kijken hoe je man reageert als hij thuis komt van zijn werk. Want ik hoor genoeg om me heen dat mannen het huish.werk zogenaamd niet zien liggen maar wel durven te klagen nadat de vrouw een mama-dag had (ik kan het geen vrije dag noemen) het huis nog steeds een bende is en dan zich hardop afvragen of zijn vrouw wel iets gedaan heeft die dag.
Gelukkig zegt mijn man dat niet, die komt er eerlijk voor uit dat hij een dag werken relaxter vindt dan een papa-dag.

Groetjes, Mirjam
(werkt 3 dagen en heeft 1 zoon van 2j9m)

Accepteren is hier het magische woord.. Ik accepteer gewoon dat hij zijn schoenen op de plaats laat staan waar hij die uit gedaan heeft! Hij heeft er de volgende dag dan zelf last van, omdat hij ze niet snel kan vinden... ik schop ze hooguit een keer aan de kant. En het is echt geen bende hier (is het huis ook wel wat klein voor..je hebt er zelf last van...)

Ik ben twee dagen vrij en mijn man één dag...en ik hoorde hem, na de vorige papa-dag, zeggen dat het best zwaar was, zo'n dag thuis!!  
De kleine regeert het huishouden!!

Waar ik wel van baal is dat ik zo ongeveer de zorg voor de kleine heb gekregen. Ik ga later naar mijn werk, dus ik breng de kleine dan weg... ik ben eerder thuis (werk nl ook een deel thuis) dus haal ik de kleine ook weer op. 
Hij geeft wel de laatste fles (als hij geen vergadering heeft) en doet op zijn papadag wel wat in het huishouden (de was/droger aanzetten of stofzuigen) en hij doet ook alle klusjes in huis. 
Maar hij maakt 'gewoon' afspraken, is daardoor hele avonden weg van huis (of een dag van het weekend) zonder dan aan mij te vragen hoe ik dat vind. 
Dat maakte mij wel aan het twijfelen: vlucht hij niet voor de thuissituatie... nu is ons kind geen moeilijk kind, maar door mijn complicaties (HELLP) heb ik nog steeds geen conditie en kan ik gewoon minder dan voorheen. Dit ziet hij niet, want het is ook niet te zien... ik houd me ook flink, wil niet zeuren...
Maar nogmaals: gewoon accepteren! (Behalve het weggaan zonder vooraf overleggen!!) 
Als ik iets niet kan doen op een dag, dan komt er wel een andere dag om het te doen....

Hoi allemaal,

Leuke discussie! Hier een vader en moeder die allebei 4 dagen werken. We hebben 2 jongens van net 4 en bijna 2. Na de geboorte van de eerste werkte ik het eerste jaar 3 dagen en mijn man 5. Hij had toen nl. een werkgever waar minder werken niet tot de mogelijkheden bedoelde. Maar allebei vonden we dit niet ideaal. Toen mijn man een andere baan kreeg, zijn we allebei naar 4 dagen gegaan. En natuurlijk is het wel eens druk hoor, maar daar staat tegenover dat ik mijn baan absoluut niet zou willen missen. Gelukkig heb ik een baas die heel flexibel is, dus ik kan makkelijk vrij nemen of bijv. thuiswerken. Zo heb ik bijv. eind vorig jaar extra vakantiedagen gekocht, en die gebruik ik nu gedurende de wenweken van de oudste op school. Ze hebben hier nogal een lange wenperiode (4 weken van halve dagen) en dan wil ik hem gewoon zelf opvangen en niet bij jan en alleman onder brengen. Zo werk ik deze week dus 2 hele en 2 halve dagen. Qua taakverdeling brengt mijn man de jongens 's morgens weg naar KDV/school en ik haal ze 's middags op. Ik heb nl. een langere reistijd dan mijn man. En ik pas ervoor om iedere ochtend pas om 10.00 uur op het werk te zijn en dus 's avonds laat thuis te zijn. Verder heb ik het ook erg getroffen, want mijn man doet net zoveel in huis als ik (wassen, strijken, schoonmaken, boodschappen, jongens in bad doen, noem maar op). Het valt me trouwens op (ook in mijn omgeving) dat er veel mannen zijn die 'zogenaamd' niet minder kunnen gaan werken. Hierdoor blijft er vaak niets anders over dan dat de moeder dan maar parttime moet gaan werken. Volgens mij moeten de mannen zich gewoon veel harder maken voor hun papadag! Oja, en verder probeer ik me ook niet te druk te maken als het huishouden er af en toe eens bij inschiet. Dan vind ik de jongens aandacht geven veel belangrijker.

Groetjes,

Andrea

Hoi Renee,

Ik had wel gedacht dat ik van iemand die vraag zou krijgen. 
Mijn vriend is 80-100% afgekeurd, dus die mag niet werken. Dus die heeft de taak huisvader te zijn. Hihi. Ik werk zoveel omdat we toch geld nodig hebben om van te leven. Die 2 ploegen waar ik in werk is de ene week van 6:00u tot 14:30u, en de andere week van 14:00u tot 22:30u. Dus ik maak op zich mijn kinderen ook nog mee, de ene week wat meer dan de andere week. Maar tot nu toe heb ik van mijn dochters ontwikkeling nog maar heel weinig gemist, en dat zal bij onze zoon net zo zijn denk(die is nog maar 18 dagen momenteel). 

Het is niet dat wij het niet liever anders hadden gehad, maar het is nu eenmaal zo dat ik moet werken. Mijn vriend loopt daar wel eens over te malen, en dan zeg ik het is gewoon niet anders. Hij had ook liever gehad dat ik gewoon thuis kon blijven of partime kon werken, en hij de fulltime baan had gehad(zegt hij zelf). Ik zeg dan altijd jij hebt ook een fulltime baan, die van huisvader. 

Groetjes Daphne. 

Geniet allemaal van je kindjes, maar dat doen jullie al. Dan maar een keer geen schoon huis.

Hoi Daphne, ja het blijft toch iets "raars" he, moeders die werken en vaders die thuis blijven!!
Ik denk ook dat moeders meer de drang hebben om bij hun kroost te zijn dan mannen.
Gevoelsmatig is Demi ook meer "van mij" dan van mijn vent (dat uit ik niet zo hoor hahahahah), heel gek! Daarom zou ik de rollen ook niet om willen draaien, tenzij het natuurlijk niet anders kan.

Toch lees ik in jouw verhaal dat jij de dingen wel beter in perspectief ziet dan menig man zelf die fulltime werkt hahaha!

Al met al is het dus wel goed opgelost bij jullie, mooi toch!

Daphne: allereerst respect voor je man en voor jou ook natuurlijk! Er zijn denk ik maar weinig mannen die dat zouden kunnen. De mijne zou het niet kunnen. Geestelijk al niet. Zou doordraaien. 

Verder lees ik iets over accepteren. Dat vind ik aan de ene kant heel knap ( ik kan het niet ), maar aan de andere kant ook makkelijk. Zo heeft hij ook niet het gevoel dat hij wat 'moet '. Een vriendin heeft het ook allemaal geaccepteerd. Ik kan me zo ergeren aan die man. Hij zal koffie of bier pakken voor mijn man. Maar ik krijg niks. Dan zeg ik wel: lekker Karel, doe maar ook maar cola.... Maar t komt niet in hem op. Dan gaat accepteren me wel erg ver. MN oppas is ook vd oude stempel. Kan ik echt niet tegen. Tuurlijk moet je wel sommige dingen accepteren,maar ik leg me niet klakkeloos bij alles neer. Ik vind wel dta manlief ook zn best mag doen. Al zal hij niet het huishouden doen, dan maar wat meer zorg overnemen voor de kids. dat geeft mij ook meer tijd en rust voor het huishouden. NU gaan ze samen op zondag sporten. ( moet wel zeggen, is klein dus geen probleem om Jef van 5 mee te nemen ). Ze gaan samen boxen. Meetsal gaat er een kleurboek mee en wat auto's en dino's. Dan samen een duik in het zwembad of de sauna daar. Ze drinken wat aan de bar en zijn dan zon 2 tot 2,5 uur weg. Ideale papa-zoon tijd. En ik geniet er ook van. Kan doen wat ik wil! 
Maar het blijft altijd aanpassen. Zal nog wel erger worden met een 2e. Maar dat zien we dan wel weer. Fijne dag!