Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 26-01-2012
Weer een uurtje later, pijnlijker weeën, zeven centimeter. Ik moet goed doorvoelen om de stand van het hoofdje te kunnen voelen. Verdorie, een sterrenkijker ( AAA, d.w.z. achterhoofdje van de baby naar achteren in plaats van naar voren). Sandrine gaat op bed liggen, ze wordt moe. Vanwege de ligging van de baby kiezen we voor de linker zij, dit kan het de goede kant opdraaien helpen. Weer een uur later: drukgevoel, zou het volledige ontsluiting zijn? Max zit stil naast het bed. Hartje van de baby klopt goed. Sandrine krijgt het nu zwaar. Telefoon tante Santje wordt aan Oma afgegeven. Bel maar even op de gang als hij gaat, verzoek ik. Het blijkt nog steeds zeven cm, met het hoofdje achter. Van een Amerikaanse verloskundige leerde ik: if you cannot move the baby: move the mother. Probeer eens even te gaan staan, suggereer ik. Sandrine heeft geen zin. Ze wil niet meer. Maar er is geen weg terug hoor, kom op, we moeten even volhouden, het lukt heus wel. Mijn eerste was er allang, protesteert ze. Toch gaat ze staan wiebelen naast het bed. Dan breken de vliezen, het hoofdje zakt wat, maar nog steeds verkeerd om. Nu komt er ook echter persdrang. De harttonen van de baby gaat naar beneden, het hartje reageert op het indalen. Max kijkt bezorgd of ik alles nog onder controle heb. Oma verteld dat het bij één van haar vijf baby’s bijna een keizersnede was geworden. De harttonen blijven akelig laag. Ik roep de kraamverzorgster binnen voor de bevallingsassistentie. Weer voelen, komt het hoofdje nou, Sandrine perst mee, ik laat haar op handen en knieën op bed zitten, even zoeken voor ik in die houding de harttonen weer te pakken heb...gelukkig ze gaan weer wat sneller. Er komt weer een perswee, Sandrine slaat haar armen om de nek van Max en perst uit almacht, en ja hoor, opeens komt er schot in, nog een keer, ik zie het hoofdje komen, en helemaal beneden op de bekkenbodem maakt het eindelijk de spildraai, en wordt geboren. Ik help hem naar buiten en duw ‘m tussen de benen van zijn moeder door naar voren zodat zij hem meteen kan zien en zelf kan pakken. Max is helemaal stil, Sandrine ’s laatste perskreet gaat over in aaaah daar ben dan, hè hè, oh wat was dat erg...ja hoor het is een jongen, kijk Max hier is je zoon. Max kijkt en snikt, en kijkt en snikt.
Brandon Maxwell Junior weegt zeven pond, is niet onder de indruk van zijn eigen geboorte, huilt kort en gaat dan tevreden aan de borst bij zijn moeder. Grote zus kijkt vertederd naar haar kleine broertje met zijn mini kroeskrulletjes. Oma gaat de nichtjes bellen. Dan heeft Maxwell (senior) eindelijk zijn maat te pakken. (Surinaams accent:)
“hé, waar was je nou man, ik zat je de hele tijd te pingen man, was je niet bereikbaar...zat je in de kroeg of zo, ik lig in het ziekenhuis joh, ja joh, ik ben half dood, nee, door de bevalling natuurlijk...twee keer flauw gevallen, wat denk je...haar nagels staan in mijn nek man! Meisje? Ja, ze heet Brandon Maxwell Junior... natuurlijk is het een jongen, het is toch zeker een kind van mij...wat dacht je..Nou ik mag hier nog wel een paar uur bijkomen hoor, de champagne wordt net binnen gereden, ja en de beschuitjes, ja machtig ziekenhuis hier. Lijkt wel een hotel.
Ik kijk naar de kersverse papa: twee meter en 130 kilo, nu heeft hij weer praatjes, maar ik weet dat hij zo’n klein hartje heeft!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
