Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 20-01-2012
.jpg)
Caroline Grootes
Sanderine had al een dochter van twaalf toen ze weer in verwachting raakte van haar nieuwe partner. Vierendertig was ze nu; de meeste van mijn cliënten krijgen op die leeftijd hun eerste baby. Voor Maxwell werd het wel zijn eerste. Sandrine was ook voor Surinaamse begrippen niet klein, maar Max was wat je noemt...nou MAX, maximaal groot, breed, hoog, zwaar...Ik schat twee meter lang en 130 kilo zwaar.
Een verschijning waar je wel even van ‘op’ kijkt. Een stem als een klok, een handdruk die ik na de eerste kennismaking verder slinks vermeed en aan zijn voeten sneakers, maat 48? Hij toonde zich heel betrokken, hij kwam vaak mee op controle en vroeg me altijd het hemd van mijn lijf. Waarbij hij vaak probeerde uit te vissen hoe ik het zelf had gedaan, de professional en ervaringsdeskundige, met immers al drie kinderen. Fantastisch vond hij het om het hartje te horen kloppen, en toen de baby wat groter werd, de ligging van de baby te voelen: hoofdje, rug, voetjes.
Toen Sanderine ging bevallen belde ze me zelf. Ze belde met de mededeling dat ze het niet meer wist. Ze had al een paar keer vóórweeën gehad, en steeds hield het weer op. Maar nu was het toch anders. Maar nog niet zo vaak, dat niet, geen vijf minuten, maar zeven of tien minuten ertussen. Deed het pijn? Nou pijn, nou dat ging nog wel, maar leuk was anders. Geen water of bloedverlies. Het was half zes, ik was net aan het koken. Wil je dat ik al langs kom of wil je het nog even aankijken? Sandrine keek het nog wel even aan. Bel me over een uur, goed?
Een uur later: weeën om de zeven minuten, maar veel pijnlijker, ja, echt. Ik kom kijken. Stadsdeel Oud-west, drie hoog, steile trappen. Poppenkeuken, de wc-en-douche in één hokje, een slaapkamer waar het tweepersoonsbed precies in past...Hoe kon Maxwell zijn kont hier keren?! Ik onderzoek Sandrine: ze heeft al zes centimeter! Wow, dat is meer dan ik verwachtte. Hopla, naar het bevalcentrum. Ze hebben eigen vervoer, een oude Opel, iedereen past er in. Je dacht toch niet dat schoonmama en dochterlief thuis bleven? Ze rijden achter me aan door Amsterdam. Het is al donker, het motregent een beetje, zo te zien haast iedereen zich naar huis, op de fiets, scooter, met de bus, tram, auto. Al die mensen, en wij gaan naar het ziekenhuis om de een nieuw Amsterdammertje welkom te heten. Niemand van al die verkeersdeelnemers weet dat, alleen wij. Wij zijn op een geheime missie, het voelt altijd weer spannend. Hoe gaat het daar achter mij in de auto met de weeën wegzuchten? Ik hoop dat de vliezen nog niet breken...
Warm welkom door de kraamverzorgster in het Bevalcentrum. Uurtje later, de weeën komen wel om de vijf minuten, maar o, wat staat dat hoofdje nog hoog, en er is niet meer dan zes centimeter ontsluiting. Daar zitten we dan met z’n allen te wachten. De telefoon van Sandrine gaat om de haverklap. De mobiele telefoons hebben ook hun plek in het bevalproces verworven. Haar ringtone: “tante Santje, tante Santje, neem nou o-op!” Dat is een van mijn nichtjes, legt Sandrine uit. Santje? Zeg ik vragend. Ja, zo noemen veel mensen me, zo werd ik genoemd toen we in Friesland woonden, daar vonden ze Sandrine veel te modieus. O, wat grappig, een Surinaamse Santje in Friesland. Maxwell is ook steeds met zijn mobieltje in de weer, maar moppert dat ‘ze’ niet opnemen. Dan gaat hij met Sandrine-Santje de lange gang op en neer lopen, hopend dat ze betere weeën krijgt. Hij ondersteunt haar, bij iedere wee staan ze samen stil. Oma verteld over haar bevallingen. Dochter kijkt tv in de familiekamer, mobieltje in de hand.
Wordt vervolgd....
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
