Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 13-01-2012
Door Pauline Sampiemon
Crisis en recessie, ook in de verloskunde zijn ze merkbaar.
Vroeger konden we tegen de aanstaande moeders zeggen: ‘Blijf lekker thuis,’ als het allemaal niet zo lekker gaat.
Tegenwoordig moet je daar echt voorzichtig mee zijn.
Malika meldt zich aan het begin van haar zwangerschap; zij is juist verhuisd en nu acht weken zwanger van haar eerste kindje.
Zij voelt zich niet zo lekker, maar goed. Ik doe de intake bij haar thuis op zaterdagmorgen, noodgedwongen zoals ik al zei: net verhuisd, een nieuwe baan, veertig uur van maandag tot en met vrijdag.
Onmogelijk om in de proeftijd vrij te nemen om naar de verloskundige te gaan.
Toch geeft zij op een gegeven moment aan zwanger te zijn vóór de proeftijd voorbij is – en dan is ook de baan meteen voorbij. Ze krijgt geen vast contract. Net verhuisd, zwanger, en nu de hele dag thuis.
Er zijn veel kleine klachten en we rijden verschillende keren naar haar huis omdat er paniek is.
Maar het is een pittige dame en binnen de kortste keren heeft zij een nieuwe baan bij haar oude werkgever.
Dit keer besluit zij om de zwangerschap geheim te houden tot ze wel een vast contract heeft. Zij is inmiddels bijna twintig weken zwanger en kan weer niet naar het spreekuur komen, omdat ze opnieuw veertig uur werkt en mijn spreekuurtijden niet passen.
Er ontstaan dan moeilijke situaties. Zo krijg ik sms’jes over bloedverlies of pijnklachten in de avond en ik als solopraktijk-verloskundige erheen. Ik geef aan dat het misschien toch raadzaam is minder te gaan werken maar dat is onbespreekbaar, immers dan moet ze kenbaar maken dat ze zwanger is, met het risico opnieuw ontslagen te worden. Officieel mag je iemand niet ontslaan vanwege een zwangerschap, maar ach, er is altijd wel een argument te vinden.
Tot achtentwintig weken werkt mijn cliënte zonder te vertellen dat ze zwanger is en ik als verloskundige ga op avonden en in de weekeinden bij Malika langs om de controles te doen of om te beoordelen of de buikpijn die Malika heeft speciale behandeling behoeft.
Ik was er dubbel in, baalde soms alsmaar op te moeten draven, aan de andere kant ze deed het toch maar 40 uur werken zonder te morren.
Dat moest gesteund worden.
Uiteindelijk heeft zij het gehaald: een contract voor een half jaar gekregen – maar ze is daarna direct ingestort. Haar manager voelt zich bedrogen, je kunt je dat voorstellen, maar het is een vicieuze cirkel.
De zwangere meldt zich terecht of onterecht ziek, de werkgever ontslaat de zwangere medewerkster omdat hij bang is op te draaien voor kosten waar geen arbeid tegenover staat en de verloskundige kan niet meer zeggen tegen een cliënt: ‘Jôh, doe even rustig aan’, zonder eerst naar de arbeidsomstandigheden te informeren.
En Malika? Malika zit nu thuis, heeft uiteindelijk toch weer het vooroordeel van de werkgever, bevestigd: ‘zwangere vrouwen kosten alleen maar geld, melden zich ziek en komen niet werken.’
En ik, ik was ook een piepklein beetje teleurgesteld. Ik had zo graag gezien dat deze stoere Malika zomaar gewoon tot het eind toe – desnoods ietsjes minder – had kunnen blijven werken!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
