Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 21-11-2011
.jpg)
Caroline Grootes
Zondagochtend, negen uur. Ik draai me nog eens lekker om, want de wintertijd is vannacht weer ingegaan. En ik lag er pas in om twee (of moet ik nu dan zeggen één?) uur na een bevalling. Niet de bevalling van Esther die ik ‘gestript’ had, en die ik verwachtte, omdat ze haar derde kind ging krijgen en al twee centimeter ontsluiting had. Niet de bevalling van Manon, die al meer dan een week over tijd is, en waarvan ik hoop dat ze gauw gaat bevallen. Nee, het was Shirley, mijn Surinaamse zwangere, die keurig op haar uitgerekende dag beviel van een mooie dochter. Het is goed slapen na een pittige bevalling waar ik zes uur bij ben geweest.
Ik moet weer in slaap zijn gevallen, want als de diensttelefoon gaat zie ik bijna tien uur op de klok terwijl ik de mededeling aan de andere kant van de lijn tot mijn slaperige brein door laat dringen: ‘met Manon. Ik heb wèl taart, geen weeën.’
Wel taart, geen weeën. Dan schiet ik in de lach. Ja natuurlijk, Manon. Vrijdag aan het eind van mijn spreekuur zag ik haar nog. Op maandag is ze tweeënveertig weken, dan moet ze naar de gynaecoloog. Ze wil zo graag zelf gaan bevallen, normaal. Ze hoeft niet eens persé thuis, in het bevalcentrum lijkt haar ook echt fijn. Daar is een mooi bad om de weeën in op te vangen. Haar moeder beviel ook altijd te laat. Bij Manon drie weken over tijd (vroeger wachtte men zo lang) en bij haar broertje twee weken. Bij veertig ‘plus’ weken hadden we al een inwendig onderzoek gedaan, en een zeer gesloten stevige baarmoedermond gevoeld. Nee, Manon ging nog niet bevallen. Ze vraagt wat ze er zelf aan kon doen, behalve wachten. Dat was ook best hoor, ze vond het niet erg als het nog even duurde. Naar de acupunctuur was een optie. En dat werkte. Op deze vrijdag was de baarmoedermond inmiddels wat open, wat verstreken (korter) en een stuk zachter geworden. Nu konden we haar ook strippen: de vliezen een beetje losmaken van de opening van de baarmoeder, zonder ze te breken. De hormonen die daar dan vrijkomen bevorderen het op gang komen van de baring. Maar om te bevallen moeten ook de andere hormonen, de oxytocines, op gang komen (uit de hersenen van de zwangere). Een strelende massage (oxytocine is het liefdeshormoon!) en alles lekker donker en rustig maken kan daarbij helpen. Zou ze het redden, zonder de gynaecoloog en zijn infuus met het farmaceutische equivalent van dit hormoon? We hadden nu alles gedaan wat we konden, nu moest moeder natuur haar werk doen. Toen ze vrijdag de spreekkamer verliet met al deze adviezen zei ik ‘en als het dan nog niet begint, ga dan maar een appeltaart bakken.’
Een uur later zit ik bij Manon en Serge aan de koffie verkeerd met appeltaart. Die is voortreffelijk. Maar ik had haar toch liever ‘in partu’ (aan het bevallen) gezien. Er waren geen weeën gekomen, niet eens een beetje. Wel is eindelijk het hoofdje ingedaald, wat natuurlijk heel erg gunstig is. We overwegen nog de optie vliezen breken. Dit is een ‘natuurlijke’ manier om de bevalling op gang te krijgen. Zeker bij een volgende bevalling werkt het bijna altijd. Maar Manon is een ‘priem’, een 'voor het eerst barende’. En de baarmoedermond is maar een heel klein stukje open. Ik overleg met het ziekenhuis, met de gynaecoloog. Die wil morgen inleiden, maar vindt het geen goed idee als ik de vliezen breek. Te veel kans dat zíj er dan vannacht mee aan de slag moet... Als je de vliezen kunstmatig breekt, kan je niet zo lang afwachten als nadat de vliezen spontaan zijn gebroken. Het infectierisico is groter. Vanavond dan? De baarmoedermond wordt onderworpen aan de zogenaamde Bishop-score: hoe rijp ‘ie is. Helaas voor Manon is haar cervix nog niet rijp genoeg voor een hoge kans van slagen. Wachten, hopen en anders morgen inleiden.
Zondagavond zit mijn dienst er op. Manon is niet bevallen. Bij Shirley komt de borstvoeding al op gang. Van Esther niets meer gehoord.
Maandag bel ik toch even naar mijn collega. Manon is prachtig bevallen, de inleiding is vlot gegaan. Dat de baarmoedermond toch al een beetje ‘rijp’ was heeft vast geholpen. Ze hadden trouwens ook meteen ’s ochtends al de vliezen gebroken... Zoon Joël weegt 3800 gram en had een hele flinke placenta. Tja, dan blijf je lekker tweeënveertig weken zitten, dan is de (moeder)koek nog niet op. De appeltaart trouwens ook niet.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
