Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 15-11-2011
.jpg)
Caroline Grootes
Hebben jullie vervoer? Nee, dat hebben ze niet. Dus gaan Cloé, haar moeder, haar nichtje, de peuter (zo handig dat ik nog een kinderzitje in mijn auto heb) en de maxicosi en de ‘vluchtkoffer’ in mijn Citroën C-drietje en hobbelen we gezellig door de spits naar het bevalcentrum. De weeën volgen elkaar nu vlot op, ik geneer me dat ik nog soep heb zitten eten, maar ik heb nu wel weer veel meer energie om Cloé door het laatste stuk heen te loodsen.
In het bevalcentrum probeert Cloé nog even het bad maar al snel wil ze alleen nog maar op bed liggen. De dienstdoende kraamverzorgster heeft het maar druk met het binnenlaten van de rest van de familie. In kleine groepjes arriveren ze. Er is een fijne familiekamer met tv en koffie en thee. Maar al gauw bevolken ze ook de verloskamer. Cloé laat het allemaal maar over zich heen komen. Ze puft dapper, nichtje en moeder lossen elkaar af met masseren. Ik ben maar in een hoekje op de bank gaan zitten met mijn ipad. Ik denk al het begin van persweeën te zien. Maar oma komt net binnen, en een meisje van een jaar of tien met de peuter van het nichtje op haar heup. Dan zegt het nichtje van Cloé tegen mij: mevrouw, ik denk dat het bijna zo ver is hoor, bij Cloé... Er klink duidelijk een licht verwijtend ‘kom nou eens van die bank af’ doorheen. Ik veer overeind en roep over de schouders van het publiek: Ja, dat denk ik ook. Maar ik kan er niet bij!!! Moeders stuurt daarop een deel van de mensen zonder pardon de verloskamer uit, naar de familiekamer. Daar wordt inmiddels uitgebreid gegeten. Waar die roti vandaan is gekomen, ik weet het niet, maar hij is er. Zeker uit een van de grote tassen van de tantes.
Cloé heeft inderdaad bijna volledige ontsluiting en ik breek de vliezen. Helder vruchtwater, regelmatige hartslag, en het wordt meteen tien centimeter. Het hoofdje begint te drukken. Als je denkt dat je moet, mag je persen Cloé. Cloé voelt nog niks. Tot de volgende wee komt. ‘Ik moet poepen!’ ja, dat is het juiste gevoel, geef er maar aan toe. Ik zeg altijd zo’n eerste kindje valt er niet meteen uit en ben dan ook niet verbaasd dat ik niet meteen haartjes zie. Ook na een kwartiertje persen nog niet. In mijn ogen gaat het prima. Maar het nichtje vind niet dat er schot in zit. Ze moedigt Cloé aan om harder te persen. Om van houding te veranderen: op de zij, op handen en knieën. Hup, en doorgaan. Kijk zo’n coach wil ik er altijd wel bij hebben! De kraamverzorgster is nu ook aanwezig. We kijken elkaar lachend aan: zijn wij hier nog nodig? De kraamverzorgster gebruikt het moment om mij wat in het oor te fluisteren: ‘moet ik straks echt voor al die mensen champagne en beschuitjes serveren?’ Ben je mal lach ik, gewoon wat je anders ook doet hoor, twee flesjes en zet er een rol beschuit en een pak muisjes bij, dan regelen ze het zelf verder wel hoor!
Ondertussen zien we, ondanks de aanmoedigingen van Cloé’s coach, nog steeds geen haartjes. Cloé wordt een beetje moe. Toch nog eens even op de baarkruk komen zitten. O nee. Dit vind ik niks, het drukt veel te veel! Dat is de bedoeling! En ja hoor, daar komt het. Dan is er opeens geen houden meer aan en in een langgerekte oerschreeuw perst Cloé haar dochtertje naar buiten. Ik had het nichtje nog willen vragen of ze de baby aan wilde pakken, maar vang haar in de lancering nu zelf op , waarbij ik haar ook uit de navelstreng wikkel, die ze kunstig om een schouder en een beentje heeft. Angela is geboren! En hopla, daar staat de verloskamer weer vol. De felicitaties en 'O! Dushi! Wat een schatje!' vliegen ons al om de oren terwijl ik nog een placenta geboren moet laten worden en vrees dat Cloé ook een paar hechtingen nodig zal hebben... Maar het is ook allemaal zo gezellig en warm en de betrokkenheid van iedereen is zo groot. Dat maakt de chaos ook weer tot een feest. Ze is nog ruim voor twaalven geboren, maar ik verlaat ruim na twaalven de verloskamer. Op de bank van de familiekamer ligt de peuter heerlijk te slapen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
