Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 11-10-2011
Caroline Grootes
Zoals ik in mijn vorige columns al schreef is de thuisbevalling geen gemeengoed in Frankrijk. Jullie columniste is nog steeds op vakantie, en bevindt zich thans op een voormalige boerderij in zuidwest Frankrijk. Meer dan tien jaar geleden is hier een Nederlands gezin neergestreken dat alles heeft opgeknapt en de verschillende bijgebouwen tot ‘gîtes’ (vakantiehuisjes) heeft omgetoverd.
Onze patron Bert weet dat ik verloskundige ben en vertelt me dat de gîte die wij huren een paar jaar geleden ook gedurende anderhalf jaar permanent bewoond is geweest. Het jonge stel dat er toen woonde, heeft er toen zelfs een zoontje gekregen. ‘Maar niet thuis, neem ik aan, ze is zeker in het ziekenhuis bevallen?’ zeg ik. Nee hoor, ze is nota bene hier thuis bevallen! Tjonge! Echt waar! Ja, dat was me wat, vertelt Bert. Het waren Fransen, een heel jong stel, en nogal alternatief. Beetje geitenwollen sokken types, hè. Heel sympathieke mensen. Maar de enige verloskundige die thuis bevallingen wilde doen, woonde hier 150 km vandaan! Ze kwam voor de controles al zeer onregelmatig langs, maar toen de bevalling zich aankondigde, moest ze ook van zo ver komen. Volgens Bert was de baby al zo goed als geboren toen ze hier aankwam. Maar gelukkig was alles wel goed gegaan. Ik vertel Bert van mijn gesprek met de Franse gynaecologe (zie de vorige twee columns) en hoe moeilijk het hier is voor verloskundigen, qua verzekeringen, wat betreft toegang tot ziekenhuizen en dus ook door de enorme afstanden. Ik zie me al toeren hier langs de kronkelwegen over het platteland van het ene dorpje naar het andere, zoekend naar die ene boerderij... Eigenlijk is het logisch dat iedereen dan naar het ziekenhuis gaat. Ook de huisartsen doen hier geen bevallingen meer. Maar ook de ziekenhuizen zijn hier niet dichtbij. Ook hier is dat ruim een half uur, en voor andere dorpen in de omgeving wel meer dan een uur. En er blijven nog altijd vrouwen die heel graag thuis willen bevallen, en vrouwen die heel erg snel bevallen. Ook mijn Franse gynaecologe had meermalen een vrouw met baby opgenomen in haar ziekenhuis die onderweg naar het ziekenhuis in de auto bevallen was. Nou, persoonlijk vind ik dat toch de minst veilige plaats.
Ons jonge Franse stel zal het in haar (ons!) huisje ook zonder kraamverzorgster hebben moeten stellen, want die kennen ze in Frankrijk ook niet.
Toen haar vriend de baby ging aangeven bij de gemeente waar deze boerderij onder valt, wist de jonge vrouwelijke ambtenaar niet wat ze ermee aan moest, toen bleek dat de baby niet in het ziekenhuis maar thuis was geboren, dus in de gemeente zelf. Dat had ze nog nooit meegemaakt. Navraag werd gedaan en het was de eerste keer sinds 1969 dat er een kind werd geboren ín deze gemeente. Papieren werden opgevraagd uit de naburige stad, en twee dagen later kon de kleine Daniël ingeschreven worden.
Dezelfde week nog verscheen er een auto met de burgemeester en de loco-burgemeester bij Bert op de cour (open binnenplaats). Bert kwam snel van zijn ladder af; hij stond het dak van één van de gîtes te repareren. Ze kwamen de kraamvrouw een cadeautje brengen, en haar feliciteren met de nieuwe burger van hun gemeente.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
