Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 16-09-2011
door Pauline Sampiemon
In de vroege ochtend van afgelopen maandag belde Maya, mijn Chinese cliënte: er waren weeën sinds een uur of drie, en nu regelmatig, om de drie à vier minuten. Ik had me al dagen verheugd op deze bevalling.
De tengere lange vrouw had al eens eerder gebeld met bloedverlies; en op het spreekuur had ik bij een inwendig onderzoek geconstateerd dat er al twee centimeter ontsluiting was en een hele mooie dunne verstreken baarmoedermond.
Dat zijn echt vroedvrouwentermen: een verstreken baarmoedermond, heeft dat soms verband met die appetite uit de titel?
Neen zeker niet, maar wij vakidioten letten erop hoe de baarmoedermond waarlangs het kindje straks het lichaam van de moeder verlaat, aanvoelt.
Maar goed, zo rond een uur of half zes in de morgen belde ik bij Maya aan, die van haar eerste kindje zou gaan bevallen.
Zij had goede weeën en er was bij het eerste touché al zeker zo’n zes centimeter ontsluiting. Ze was nog vrolijk, ving de weeën heel goed op, maar gezien de snelheid waarmee zich het ontsluitingsproces zich voltrok, stelde ik voor om toch maar wel zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te vertrekken.
Of er eerst nog gegeten kon worden?
Ja, wij Nederlanders denken dan even snel een boterhammetje of misschien een beschuitje. Ik zag daarin geen bezwaar, maar dan wel even snel.
Er werd ondertussen gepakt, plek gemaakt in de auto, en we waren snel klaar voor vertrek.
De moeder van meneer was druk in de weer in de keuken.
Zodra we in het ziekenhuis aankwamen, werd de tas opengemaakt en kwam er allerlei etenswaar uit.
Een kleine brede thermoskan, een kruidentheetje schatte ik in.
Niet dus. En of ik een lepel kon leveren? 'Maar natuurlijk;' een lepel is zo gehaald, ik kom al dertien jaar in dit ziekenhuis en weet heus wel waar ik een lepel vind.
Toch moest ik even drie keer kijken, toen ik opmerkte dat het 'kruidentheetje'
een soort soep was, à la Foe Yong Hai, met een lekkere flinke omelet die smakelijk naar binnen geslurpt werd. Mind you: zes uur in de ochtend!
Ik mocht kiezen tussen fruitrepen, marsen of lekkere noten. Ik bedankte nog even.
Toen de soep op was en de voedingsassistente (zo heet dat tegenwoordig) met de ontbijtkar verscheen, was er nog genoeg ruimte om twee boterhammen met kaas en een lekkere grote kop thee naar binnen te werken. Even slikken en zuchten als er weeën kwamen, en verder goed kauwen, 'zodat het eten regelmatig in het bloed wordt opgenomen' (Koot en Bie!).
Na dit stevig ontbijt werd er in vliegende vaart een gezonde flinke zoon gebaard. Geweldig, wat een bevalling. En op de vraag van de verpleegkundige of Maya nu iets wilde drinken, luidde de bestelling:
'Ehm, ja doe een grote kop thee, twee boterhammen met kaas, een kippensoepje, en een beschuitje met muisjes.'
Het verdween zonder moeite in deze lenige dame; nergens geen grammetje vet op dat echt superslanke lijf. 'I have a very good appetite,' zei ze, en zoonlief, duidelijk erfelijk belast, ging zonder problemen direct uitgebreid aan de borst.
En ja, blijkbaar helpt het dus wel, goede calorieën en dan baren als een trein, ik ga het bij de Nederlandse, Surinaamse, Afrikaanse … nou ja al mijn andere cliënten ook eens testen. Ik weet alleen niet of ik ze massaal aan de soep met omelet krijg, dat is denk ik alleen weggelegd voor mensen met 'a very good appetite'.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
