Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 12-08-2011
Pauline Sampiemon
Piet belde ongeveer midden in de nacht. Ik deed een invaldienst voor mijn buurpraktijk en besloot maar meteen bij het eerste telefoontje te gaan. Een dagje waarnemen; je kent de mensen niet, dus wil je vertrouwen winnen door bij hun eerste zorgen klaar te staan.
Een jong stel, een eerste kindje in een gloednieuwe wijk met een prachtig apart ingedeeld huis.
Mijn collega had me al lekker gemaakt met een leuke badbevalling die bij die twee op het programma stond.
En ja, er waren weeën, het bad stond klaar; kortom ik had er zin in.
Bij die eerste kennismaking ging het allemaal nog. Beiden waren vol goede moed, de weeën vielen nog mee en Sandra kon nog lachen, hoewel ze het best pittig vond. De tweede keer dat ik kwam, meer in de vroege ochtend, was het al minder leuk. Sandra had veel bewegingsdrang en raakte bij elke wee lichtelijk in paniek. Ze wilde alles uitproberen om de pijn te verminderen.
De tens, het bad, de douche ... 'Help dan toch, het is echt niet te doen, elke twee minuten zo’n wee dat kan toch echt niet, dat is toch niet normaal, hoe ooit dit vol te houden, help o help dan toch!'
Ik probeerde Sandra met de ademhaling te kalmeren, om zo een wee op te vangen. De tens was alweer af en het bad werd dan nu maar eens getest. Ik had opnieuw gevoeld naar de ontsluiting en er was goede vooruitgang, dus ja daar horen ook toenemende weeën bij, maar ik heb nog niet vaak zo’n rusteloosheid tijdens de weeën meegemaakt. Ik legde nog eens uit dat de pijn een functie heeft en dat het de kunst is om bij wijze van spreken in een flow, een soort trance te komen.
Nog weer een bezoekje later was er echt paniek. Hoewel de baring technisch volstrekt volgens het boekje verliep, was het wel duidelijk dat Sandra dat boekje niks kon schelen en het heel anders ervoer.
Vanwege hun uitdrukkelijke wens thuis te bevallen en ook vanwege dat prachtige bad dat er stond, meende ik toch alles te moeten doen om het thuis vol te houden.
Inmiddels heb ik me ook weer eens verdiept in pijn. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen pijn tijdens de baring enorm onderschatten. Veel vrouwen geven aan zonder pijnbestrijding te willen bevallen, maar er is een toenemend aantal dat toch vrij snel om pijnstilling vraagt. In een ander onderzoek kwam naar voren dat vrouwen op een schaal van 1 tot 10 baringspijn op een 8 à 9 inschalen.
Irene Veringa, een wetenschapper die baringspijn heeft onderzocht definieert baringspijn als volgt:
'Baringspijn is een onaangename sensorische en emotionele gewaarwording tijdens de baring, die wordt veroorzaakt door een complex samenspel van biologische, psychologische en sociale factoren, en in sterke mate wordt bepaald door individuele interpretatie en anticipatie.'
Zij pleit voor een nauwkeurige analyse vooraf, zodat je redelijk kunt inschatten hoe de zwangere straks bij de baring haar pijn zal reageren.
Verder legt zij uit dat pijn beïnvloedbaar is en dat het er ook afhangt van hoe je ingesteld bent. Ben je bijvoorbeeld gericht op een doel – natuurlijk de geboorte van je kindje – dan is pijn gemakkelijker te hanteren dan wanneer de angst voor een keizersnede of inscheuren je bewustzijn benevelt. Ook de omgeving, zorg en aandacht, en een sfeervolle kamer schijnen een positieve invloed te hebben.
Had ik dit maar allemaal beter geweten op het moment dat ik Sandra begeleidde. Er was paniek en ik had geen middelen meer om haar te bereiken; terwijl als ik bij het tweede bezoek de functies van pijn tijdens de baring had kunnen uitleggen, zij misschien wel rustiger was geworden. Want, buiten de psychologische factor, deed Sandra het voortreffelijk – en had ze perfect in bad kunnen bevallen. Dit verloop van de baring heb ik laten meewegen in de beslissing om wel of niet naar het ziekenhuis te gaan.
Nu, bij een volgende Sandra kom ik beter beslagen ten ijs – dit is een vak waarin je permanent leert. Er zijn tal van factoren die je mee moet nemen, en ook ter sprake moet brengen, liefst natuurlijk niet op het moment van baren, maar van te voren bij het bespreken van de bevalling, bij het opstellen van wat we tegenwoordig 'het geboorteplan' noemen. Met Sandra is het gelukkig nog goed afgelopen, zij is in het ziekenhuis met wat pijnstilling uiteindelijk eigenlijk toch vlot bevallen van een gezonde jongen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
