Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 28-07-2011
Marianne Wigbers
Lievelingszwangeren, een speciale band die ontstaat tijdens een zwangerschap, de geboorte en het kraambed daarna. Als na een paar jaar de tweede onderweg is, kan de verloskundige zich al verheugen op de aankomende bevalling. En zo hoopte mijn collega Saskia, dat de hoogzwangere Karin Mokkinga met baren zou wachten tot haar terugkomst van een kort weekendje weg. IJdele hoop, baby Mok koos precies die ene zonnige zondag tijdens Saskia’s afwezigheid als geboortedag, en daarbij trof moeder Karin mij als begeleidster. Dus toen Saskia zondagavond haar mailtjes checkte, kreeg ze het volgende te lezen:
AAN: saskiadegroot@ .....
CC:
ONDERWERP: ‘Ja, hallo, met Karin, nou het is begonnen hoor…’
Dus…
Mokkinga heeft niet op je gewacht.
Deze zondagochtendvroeg om zeven over zeven is haar reuzenkind geboren en ik moet zeggen, jouw Karin Mokkinga is keurig netjes bevallen.
Ze belde klokslag zes uur, de weeën aan de gang vanaf half vijf, dus ik meteen erheen.
Ze was beneden en pufte al flink.
Het zoontje was boven, al wakker, maar nog braafjes op zijn kamer, want oma zou komen. Oma’s komst liet op zich wachten. Herman stond handenwrijvend op de uitkijk, ‘Waar blijft ze toch?’ Karin maande hem tot rust, zij kende klaarblijkelijk het ochtendritueel van haar schoonmoeder en had extra aanrij-tijd ingecalculeerd. Toen oma de kamer binnenstapte, viel het me op hoe onberispelijk het haar was opgestoken. –Let wel, het was iets voor half zeven op een zomerzondagmorgen- Waarschijnlijk had oma altijd lang werk aan haar knot. Herman zette thee, Karin drentelde rond, oma ging op een rechte stoel aan de keukentafel zitten –klaar om aan het doppen van boontjes, of het schillen van aardappelen te beginnen- en ik bekeek alles vanaf de zachte ingezakte kussens van de bank.
En toen zag ik, na slechts een paar weeën geobserveerd te hebben -mijn thee was nog te heet om te drinken- toch wat aanwijzingen in het lijf van Karin die me sterk deden denken aan drukgevoel.
Dus moeders toch maar naar boven gedirigeerd en Herman het zoontje naar beneden laten halen.
Ik ging alles klaarzetten en tussendoor kon ik de rug masseren, het is een flinke vrouw hoor, maar daar hoef ik jou natuurlijk niets over te vertellen, ze wilde perse blijven staan. Ze vertelde hoe ze bij haar eerste bevalling pardoes op de buik draaide toen de verloskundige haar probeerde te toucheren en ook dat verhaal, over die onmogelijke turn tijdens het inwendig onderzoek, had ik al een keer van jou gehoord. Enfin, ik praat haar het bed in, meet zeven centimeter ontsluiting en voel staande vliezen, -ze bleef voor mij gelukkig even liggen- dus kraamzorg verwittigd, Herman weer naar boven geroepen en oma zou –op verzoek van Karin- warme pap gaan maken voor de kleine jongen.
Er volgde tussen de weeën door nog een discussie over de exacte receptuur en de bewaarplaatsen van de verschillende ingrediënten, het speciale lepeltje, wel of geen suiker, en niet te vergeten het juiste slabje. Herman zocht tevergeefs in de wasmand met schone spullen. ‘Nee, niet die, nee, niet die kleine, nee, daar onder, neehee, ik bedoel die gr…pffffffff.’
Toen de wee weer opkwam zetten, mompelde ze dat ze anders maar een theedoek moesten nemen, ze kwam bijna op het punt dat huiselijke beslommeringen er niet meer toe deden. Daar was ik blij om, het betekende dat mijn tijd was aangebroken. –En die van schoonmoeder, die volgens Herman al minstens vijftig jaar dagelijks pap maakte, dus dat het vast wel goed zou komen met de kleine jongen, het tot dan toe enige prinsje in de gehele familie Mokkinga-
Karin kon alleen nog maar snuiven. De rug kronkelde alle kanten op, ze stampte afwisselend met de ene en de andere voet op het laminaat. Het hoofd bewoog van links naar rechts en van boven naar beneden. We konden er niet aan aflezen of ze het eens kon zijn met de papmakerij van oma. Met de ogen gesloten, en de onderlip tussen de tanden geklemd bleef het hoofd op het ritme van het gesnuif op en neer gaan. Wij hoopten van goedkeuring.
wordt vervolgd...
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
