Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 21-07-2011
Marianne Wigbers
Negen jaar geleden viel de dertiende juli op een zaterdag. Mijn oudste dochter, Anne-Louise, werd die zaterdag tien. Haar verjaarspartijtje plande ze de zaterdagmiddag. De uitnodigingen maakte ze zelf. We gaan even terug in de tijd.
Elf meisjes zullen er komen. De regel is: je leeftijd plus één. En kleine discussie of je jezelf daarbij telt. En je kleine zus? Die hoeft er toch zeker niet bij...
Ze wil drinken en chippies en verder niets. Geen bemoeienissen. Ze gaan dansen op zolder. Ze heeft zelf de zolder dansklaar gemaakt. Stereo naar boven gesjouwd. Lampjes opgehangen. En op moeders verzoek een grote prullenbak neergezet.
Natuurlijk heb ik weer eens dienst. Op hoop van zegen mijn dienst niet geruild. Voorlopig niemand met weeën, snel een paar kraamvisites gereden en de praktijkpost verwerkt. Chips en cola hadden we al ingeslagen. Om drie uur begint het feest. De klasgenootjes en buurmeisjes stromen binnen. Manlief is thuis, maar daar is ook alles mee gezegd. Weinig interesse in dertien joelende meiden op zolder. (Kleine zus mag toch meedoen.) Ouderlijke aanwezigheid alleen voor noodgevallen. Het aantal decibellen geluid dat van zolder komt in combinatie met het gebonk is enorm. Heel begrijpelijk dat hij lekker met de koptelefoon op ‘normale’ muziek zit te luisteren.
‘Tot hoe laat duurt het?’
Hij stelt die vraag in gebarentaal, wijzend op zijn horloge. Ik gebaar een zeven terug.
‘Na het eten naar huis.’
Hij kan het liplezen en steekt zijn duim op. Hij zit zijn tijd wel uit. Ik overweeg de tafel alvast te dekken. Patat met frikadellen was de bestelling voor het diner. Ze liggen in de vriezer te wachten.
Telefoon.
Natasha Weber heeft weeën.
O o.
Eén oor van de koptelefoon til ik op.
‘Sorry Ben, ik moet weg, bevalling.’
Hij steekt een vinger naar me op. Niet zijn duim deze keer.
‘Right, right, your bloodywell right!’
Hij zingt mee met Supertramp. Geeft me een knipoog. Geen probleem begrijp ik daaruit. Supertramp houdt hem en zijn humeur wel op de been. De harde muziek op zijn oren zorgt dat hij niet door heeft dat hij erg hard praat.
‘SUCCES!’
‘Ja, jij ook...’
Boven gaat K3 op volle sterkte. Ik haast me naar Natas.
Natasha woont nog niet zo lang in het dorp. Twee dochters heeft ze, vijf en zeven. Toen ze nog erg klein waren is hun pappa, haar man, bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Deze verdrietige periode ligt alweer een klein beetje achter haar. Voor zover zoiets kan. Er is plaats gemaakt voor nieuw geluk. Op een hele moderne manier heeft ze een leuke loslopende single aan de haak geslagen. De kilometers afstand tussen de ene en de andere hoek van het land werden moeiteloos overbrugd door het internet. Tegenwoordig vormen ze een harmonieus gezinnetje met nummer drie op komst. De twee dametjes waren voorheen vlot geboren. Mag ik opnieuw om een zelfde vlotte voorspoedige bevalling verzoeken? Op de geboortedag van mijn eigen oudste, een mooiere dag bestaat er natuurlijk niet. Onder haar verjaarspartijtje. Altijd leuk om later over op te scheppen. Dat moet toch probleemloos lukken.
Ik parkeer voor de deur en pak mijn doptone tasje, verlostas en zuurstofkof uit de achterbak.
‘Let’s put this show on the road!’
Met mijn vaste Yell pep ik mezelf op. Aan de slag.
Natasha is een kordate vrouw. Ze doorstaat de weeën moedig. Ze heeft heftiger gebeurtenissen moeten doorstaan. Haar nieuwe partner beleeft het voor het eerst en kwijt zich als een volleerde kraamhulp aan zijn taak van slokjes water en koele washandjes.
Michael kan trots zijn op de moeder van zijn kind. Om half vijf staat grote Michael vertederd met kleine Mike in zijn armen. Ook de placenta- en hechtingengoden zijn mij (en Natasha) goed gezind. Binnen drie kwartier na de bevalling zit ik opgeruimd aan de thee. De verjaardag van mijn eigen dochter, en haar feestje vandaag komt nu aan bod. Natasha moet er om lachen.
‘Gefeliciteerd hoor!’
‘Nou vergeet ik jouw bevalling natuurlijk ook nooit meer...’
De kraamverzorgster heeft alles onder controle. Ik mag terug naar huis om me in het feestgedruis te storten. Niet dat mijn hoofd er erg naar staat, maar goed. Thuis is het of ik niet weggeweest ben. Hoewel. Dertien verhitte gezichtjes op zolder. Cola is op, chips ligt overal. Enkel de muziek is onveranderd qua volume.
‘Honger!’
Dat wil ik best geloven na tweeënhalf-uur onafgebroken gespring. Enige fut om voor de hele meute frites te bakken heb ik echter niet meer.
‘Ik heb een verassing, we gaan naar de snackbar!’
Hernieuwde energie voor een explosief vreugdedansje met zijn allen.
‘JOEHOE snackbar, JOEHOE snackbar!’
We nemen de fiets, lekker uitwaaien onderweg. Een hele invasie bij de patatzaak.
‘Wat mogen we, wat mogen we?’
Het maakt me niet uit, iedereen mag kiezen wat hij wil.
‘Drinken erbij?’
‘Welja, drinken erbij...’
Ik plof neer op de bank. Zoek het maar uit. Voorlopig zit ik lekker, mij krijg je niet gek. Om zeven uur is het afgelopen. Heeft Anne-Louise een topfeestje gehad, en ik een leuke bevalling op de koop toe. Mijn dag kan niet meer stuk.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
