Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 27-06-2011
Pauline Sampiemon
Sinds enige tijd ben ik werkzaam in een kleine praktijk.
Zeer klein mag ik wel zeggen, ik ben namelijk SOLO gegaan – een ‘case load-praktijk’ heet het in jargon.
In een nieuw wijkje in het toch al zo nieuwe Almere werk ik nu in mijn uppie.
Ik wil hier allerlei nieuwe dingen uit proberen, zoals meer en beter begeleiden, maar ik begin ook met technische hoogstandjes als email-consults, spreekuur via skype, en een heuse sms-service.
Het is een heerlijk ding dat ik nu tijd heb voor de mensen. Ik hoef niet ook nog vijf of acht visites te doen terwijl ik met een bevalling bezig ben en ik doe ook geen hele dagen spreekuur. Consult volgens afspraak (zo lang je wilt!) en natuurlijk ga ik dat binnenkort ook in de avonduren doen – iets waar in een groepspraktijk maar moeilijk de handen voor op elkaar te krijgen zijn.
Een van de voordelen die het werken op deze manier oplevert, is dat je nog eens in kunt gaan op de wens van een cliënt als die tijdens de bevalling vraagt of je wilt blijven, zoals laatst, toen ik mevr. E. aan het ziekenhuis moest overdragen omdat de ontsluiting niet echt vorderde.
‘O Pauline, wil je alsjeblieft blijven?’ – en het kon, dus ik bleef.
En dan zie je dat het lang niet altijd gemakkelijk is, als je de regie uit handen hebt gegeven. Op een gegeven moment gingen namelijk ook de harttonen sputteren maar de geleerden besloten om nog even ‘hiernaar en daarnaar’ te kijken; even op de zij, even nog een onderzoekje, even een infuus en ondertussen zag ik die harttonen dumpen en er werd maar niets gedaan.
Dan is kijken en niet kunnen beslissen echt niet prettig.
Trouwens ook je eigen dochter begeleiden valt niet mee. Ik had het al eerder geroepen: ‘Ik kom voor een massage en de washand, maar die baring ga ik echt niet begeleiden!’
En ja, toen het zover was – in feite al even daarvoor – moest ik de grootste moeite doen om me er niet mee te bemoeien. Ik had allang door dat er een flink kind in zat en Maartje was van zich zelf echt niet groot. Ooit, 27 jaar geleden, twee maanden te vroeg geboren en niet meer dan een kilo bij geboorte, dus ik had het even niet.
Gaf mijn collega’s voorzichtig een hint: ‘Meiden, er zit een groot kind in; tot 42 weken wachten lijkt mij echt niet handig.’
‘Maar Pauline jij weet toch ook wel ...’
‘Ja... nee... maar toch!’
De homeopaat erbij. En ja, daarop kreeg Maartje weeën bij 40+3 en had 8 cm ontsluiting bij het eerste toucher.
Maar o,o,o – het viel niet mee, ik had minstens net zo erge buikpijn als zij.
Ook hier daalden de harttonen en men bleef het rustig aankijken.
Gelukkig is er in vijf uur tijd een prachtige jongen van inderdaad ruim acht pond geboren, maar dat kijken, kijken en niets kunnen doen, nee dat is het toch echt niet.
Want of je nou eindverantwoordelijk bent of niet, als je ergens bij staat ben je medeverantwoordelijk. Als ik denk: ‘dit gaat niet goed’ en ik doe niets, en er gaat iets fout – nou, ik weet niet wat erger is.
Gelukkig gaat het meestal goed en zijn ook deze twee bevallingen prima tot een eind gekomen. En zowel mevr. E. als mijn dochter waren erg blij dat ik er was. Dat maakt die buikpijn dan toch weer helemaal goed.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
