Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 21-06-2011
Marianne Wigbers
'Niet aanbellen, klop even op het raam, anders worden de jongens misschien wakker.'
Terwijl het DINGDONG door de gang galmde herinnerde ik me haar verzoek.
Oeps.
Bij haar oudste zoon was de totale duur van de bevalling twee-en-een-half uur. Erg vlot voor een eerste. Bij zoon nummer twee deed ze het in een uurtje minder, slechts anderhalf uur van het begin van de weeën tot kind in je armen.
Op het spreekuur hadden we er al eens over gegrapt: 'Deze keer weer een uurtje korter?' Dat ze die week al wat harde buiken had gehad -die ze zelf niet noemenswaardig vond- vertelde haar man. Dat ze al iets ontsluiting had, tja, dat hoort een beetje bij de derde zwangerschap. Ze durfde het huis al bijna niet meer uit.
Wachten we tot deze tikkende tijdbom vanzelf afgaat? Of kunnen we het proces wellicht een klein beetje sturen?
Toen ze aankondigde dat ze al drie harde buiken achter elkaar had gehad -die zij klaarblijkelijk nu wel noemenswaardig vond- én daar terloops aan toevoegde dat ze de slijmprop verloren was, spraken we een tijdstip af wat ons allen schikte, de jongens op bed, rust in huis, een keertje goed strippen -tijdens een inwendig onderzoek, als het lukt, de baarmoedermond zo te prikkelen dat harde buiken hopelijk overgaan in weeën- en afwachten wat er gebeuren gaat. Ze maakte een grap over koffiezetten en verwachtte me rond achten.
'En niet bellen, maar kloppen dus.'
Alet deed zelf open.
Toen ik na de koffie die zaterdagavond wat soepele ontsluiting toucheerde en toen vervolgens geheel per ongeluk ook de vliezen braken was de aankomende bevalling een voldongen feit.
Om klokslag acht uur zette de eerste echte ontsluitingswee direct goed door.
En hoe!
Man en vroedvrouw zaten samen op de bank. Wij keken toe en lieten ons nogmaals koffie inschenken. Alet moest lopen van me en we telden lachend af.
Moeders liep rondjes om de keukentafel, met allengs driftig wordende stapjes.
De tweede wee. De derde. Ze lachte nog om ons enthousiasme vanaf de zijlijn.
Daar kwam vier opzetten en vlot daar na nummer vijf. Ze lachte niet meer, want nu werd het menes, zei ze...
Wij geloofden haar terstond.
Het tweede bakkie lieten we voor wat het was, einde koffiebreak, werk aan de winkel.
We liepen in ganzenpas achter elkaar aan naar boven, Alet voorop. We liepen op onze tenen, om de jongens niet wakker te maken.
Moeders strandde net voor het opkomen van de zesde wee naast bed, greep zich vast aan de bedrand en brieste als een paard.
Brrrrrfffffffh. Brrrrrrrffffffffffh!
Bij de zevende wee voelde ze het drukken.
'Wat wil je, gaan liggen of blijf je staan?'
Ze liet zich op haar zij op bed ploffen, draaide een kwartslag en manlief en ik hielpen haar in één beweging uit broek en onderbroek.
Volgende wee, persen maar...
Met één flinke pers werd een dochter geboren. Een blik op de klok: Half NEGEN! Dus echt binnen een half uur.
Mijn koffie was nog warm.
Ik ben benieuwd hoe dat gaat bij nummertje vier...
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
