Column - Belia Geerman
Ik zal me allereerst voorstellen, ik ben belia, een veertigjarige vrouw die het heerlijk vind om met haar grote gezin in de weer te zijn. Misschien komt dat wel doordat ik een voormalige juf ben uit het basisonderwijs. Mijn kids, ik heb op dit moment vijf kinderen waarvan de eerste drie uit mijn eerste huwlijk zijn. Ik heb op dit moment een hele fijn co-ouderschaprelatie met mijn ex, waarbij de drie oudsten een week bij mij zijn en een week bij hem. Mijn oudste Brennan is een zoon van bijna zestien. Hij vindt het allemaal wel best, als die kinderen. Hij is blij dat hij nu eindelijk een broertje heeft na drie zussen. de zussen zijn, in volgorde, Noa van tien en Faye van vier. Na mijn scheiding kwam ik een hele lieve man tegen. Pieter, mijn grote stoere lieve vriend, steun en toeverlaat. Wij willen graag in 2014 trouwen, dus dat duurt nog even. Hij is gelukkig net zo gek met en van kinderen want anders was hij denk ik al heel snel hard weggerend. Met Pieter begon mijn kinderwens weer te kriebelen. Samen hebben wij nu Isolde van 2,5. en mijn kleine man, Sabian, van net een. En nu ben ik dus zwanger van mijn zesde erwtje. Heel spannend en superspeciaal, want hierna heb ik mijn heilige zes-eenheid. Ik heb altijd ergens diep van binnen graag zes kinderen willen hebben. Ik geniet nu met volle teugen heel bewust van elke dag. Want dit zal mijn laatste keer zijn. En hoe gek het ook klinkt ook dit keer voelt het weer allemaal nieuw. En nu lijkt het me leuk om deze laatste zwangerschap op deze bijzondere manier vast te leggen. groetjes Belia Geerman
Geplaatst op: 02-06-2011
Ik heb de afgelopen tijd vol smart zitten wachten op de uitslag van mijn vlokkentest. Daar staat normaal 10 dagen tot twee weken voor maar vanwege grote drukte liep het bij mij uit. Ik had al in mijn achterhoofd dat het wel drie weken zou worden(ik heb altijd dat geluk) en inderdaad, terwijl ik dit schrijf, heb ik nog steeds niet die felbegeerde brief ontvangen waarin staat dat alles genetisch oké is met mijn kleine erwt.
Nu ben ik door schade en schande wijzer geworden (dit is mijn tweede vlokkentest) en ben ik na twee weken wachten gaan bellen met mijn eigen ziekenhuis. Zij hebben gehoor geven aan mijn noodkreet (ik sliep en at slecht) en zijn achter de uitslag aangegaan. En hoewel ik dus de officiële brief nog steeds niet heb, weet ik al dat ALLES GOED is met mijn kleintje. Echt geweldig nieuws!
Tegelijkertijd kreeg ik een bezoekje van mijn moeder met niet zo’n leuk bericht; mijn oma lag slecht, heel slecht. Een beginnende longontsteking was de aanleiding en het lichaam van oma was aan het opgeven. Oma leed al enige tijd aan een hele agressieve vorm van dementie en zij was geestelijk al lange tijd niet meer bij ons. Er moesten beslissingen genomen worden. Gingen ze oma volstoppen met medicijnen of zouden ze de natuur haar beloop laten gaan en er alleen voor zorgen dat oma zich prettig zou voelen. Mijn vader en zijn zussen vonden dat oma rust verdiende. Hoewel ze misschien er lichamelijk een beetje van zou opknappen, geestelijk zou ze er geen baat bij hebben. Een moeilijke beslissing. Het voelt denk ik een beetje als wanneer je een beslissing moet nemen bij een negatieve vlokkentest.
Dit alles gebeurde afgelopen donderdag. Zondagochtend vroeg is oma heel vredig en in het bijzijn van haar kleindochter rustig heen gegaan.
Dus nu voel ik me heel dubbel aan de ene kant dolblij met mijn positieve vlokkentest uitslag en verdrietig omdat ik mijn oma kwijt ben.
Het leven geeft en het leven neemt..
Dag, lieve lieve oma
dromen3 scheef op 20-05-2011 om 20:57:33
Hoi Belia, je hebt helemaal gelijk. Ik heb me echt moeten verzetten en constant bij de 2e en 3e moeten verantwoorden waarom ik geen bv wilde geven... wat is er mis met fv en papa
kan dan na een bevalling als 1e een flesje geven.
Mriek22 scheef op 20-05-2011 om 11:05:47
Je bent niet de enige hoor....
En wat je zegt.. Tis jouw bevalling, dus jouw keus!
Ieder moet daarin vrijgelaten worden... en niet maar doen omdat het van een ander moet...
