Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 24-05-2011
Pauline Sampiemon
Die nacht werd ik gebeld door Nausha. Een tweede kindje, de eerste zonder al te veel problemen geboren. Ook nu zag alles er goed uit, ware het niet dat de sociale omstandigheden wel enigszins gecompliceerd lagen.
Op dit moment was ze alleenstaand, er is wel een partner maar daar is van alles mee aan de hand. Hij is er in ieder geval nu niet en zal ook niet bij de bevalling aanwezig zijn.
Ik had eigenlijk steeds leuk contact met Nausha maar het kostte een hoop tijd. Ze kwam niet, of te laat op de afspraak. Vanwege de afwezigheid van de partner zat ze heel veel met haar zoontje bij haar moeder in Amsterdam.
Ze woonde nog maar kort in die gloednieuwe woonwijk waar ik nu een solopraktijk heb, iets te nieuw en waarschijnlijk iets te eenzaam voor haar.
We hadden natuurlijk uitgebreid besproken dat ik, als ze in Amsterdam zou zijn op het moment dat de bevalling zich zou aandienen, weinig voor haar zou kunnen doen, of ze zou dan snel naar Almere moeten komen.
En ja hoor – ze belde met weeën vanuit Amsterdam. Het was rond een uur ’s nachts. Ik legde haar uit dat ze het beste naar Almere kon komen, maar daar had ze echt geen zin in, haar auto stond bij haar nicht en dat was nu allemaal veel te lastig, ze zou wel even haar oude verloskundige bellen. Ik herinnerde haar aan onze afspraken maar ze was niet te overtuigen. Ik vond het eerlijk gezegd ook niet mijn taak om een en ander nu voor haar te gaan regelen, want we hadden er afspraken over gemaakt en ja, er zijn grenzen aan cliëntgericht werken.
Maar daar was de kous niet mee af.
Ruim twee uur later werd ik door het Amsterdams ziekenhuis gebeld. Men wachtte daar al enige tijd op mijn cliënte, die eerder die nacht gebeld had dat ze naar hen toe zou komen om te bevallen.
De diensdoende verloskundige daar heeft uitgelegd dat ze welkom is maar wel met een verloskundige die haar zal begeleiden. Nausha rapporteert terug dat de betreffende verloskundige die haar aanbevolen is, weigert zorg te verlenen.
De vraag van het betreffende ziekenhuis is nu, of ik contact op wil nemen met de verloskundige, en hoewel ik bedenk dat ze al drie keer in Almere had kunnen zijn, stem ik toe.
Ik bel de verloskundige… en moet de hoorn op enige centimeters van mijn oor houden om geen blijvende gehoorschade op te lopen – zo boos is zij.
Mijn cliënte heeft zich niet van haar beste kant laten zien. Ze had haar uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk was. ‘En dit doe ik niet gauw,’ brieste mijn withete collega om drie uur ‘s nachts, ‘maar ik ga absoluut geen zorg aan deze dame verlenen...’!
Het is inmiddels drie uur, half vier en ik besluit Nausha nogmaals te bellen en haar mee te delen dat het een duur grapje wordt als ze haar wens doorzet om in Amsterdam te blijven.
Ze staat inmiddels voor het ziekenhuis. Met de dienstdoende verloskundige aldaar heb ik een tussenoplossing gevonden: zij zullen beoordelen of het verantwoord is, dat deze barende zich nog naar Almere begeeft.
Nausha kiest inmiddels eieren voor haar geld. ‘Ik kom nu naar Almere,’ zegt ze.
Ik zie haar thuis en we hebben zelfs nog ruim de tijd om naar het ziekenhuis te gaan voor een poliklinische bevalling. Inmiddels ben ik er ook achter dat het begeleidende nichtje met de auto van Nausha in Almere was, en dus nu op en neer is gereden!
Als we het ziekenhuis binnenwandelen, verzucht ze: ‘Ach, eigenlijk toch wel lekker dat ik hier ben.’
Het nichtje zet alle spullen op de verloskamer en duikt vervolgens in de kasten op zoek naar een kussen en een deken. Binnen tien minuten ligt ze opgerold in een stoel lekker te ronken, wel nadat ze eerst nog een halve zak chips heeft weggewerkt.
Nausha vangt ondertussen de weeën prima op en verontschuldigt zich voor de ‘pufjes’ die ze laat.
Ik heb even tijd nodig om te ontdekken dat het om windjes gaat. En dan, eenmaal in het ziekenhuis, wordt er vlot een mooie jongetje in goede conditie geboren.
De volgende dag, als ik Nausha bel nadat ik voor niets aan de deur geweest ben, maakt ze haar excuses voor haar gedrag van die nacht.
Ik vraag aan haar of ze echt mijn collega heeft uitgescholden.
‘Nee, niet echt; hoogstens heb ik haar voor strontwijf uitgemaakt.’
Dan lacht ze. ‘Ja,’ bekend ze ruiterlijk, ‘dat kan ook niet, hè.’ Maar ja, die weeën en ze bleef maar vragen, ik werd er gek van, en toen heb ik de hoorn erop gesmeten,’ voert ze aan. En ik ben dan alweer om: heerlijk die vrouwen die zo stronteigenwijs zijn!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
