Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 18-05-2011
Caroline Grootes
Als het over zwangerschap en geboorte gaat, komt de vader meestal op de tweede, zelfs derde plaats. Gaat het over emoties of intuïtie, dan komt hij al helemaal niet aan het woord. Laat staan als het gaat over nesteldrang. Toch zijn een heleboel mannen deze emoties en verschijnselen heus niet vreemd. Daarom wil ik in deze column de vaders het woord geven. Frans bijvoorbeeld, die in een paar rake zinnen zo goed kon formuleren wat hij beleefd had rond de geboorte van zijn derde kind. En neem Haiko: ik was blij met de intuïtie van Haiko destijds, die bij beide bevallingen van zijn vriendin op tijd wist te bellen, terwijl vriendin Maaike zei dat het nog absoluut veel te vroeg was om te bellen. Zij zei steeds dat het nog veel heftiger moest worden, maar Haiko voelde dat ze snel ging. Hij zag haar van het ene op het andere moment veranderen, zelfs bij de eerste bevalling, en voelde haarfijn aan dat hij nu een verloskundige moest waarschuwen. Ik kwam binnen en zag Maaike een geweldige perswee opvangen... en tot haar eigen opperste verbazing was het hoofdje van haar baby al op de bekkenbodem toen ik haar even later onderzocht. Nu ze dit meegemaakt had, zou je denken dat Maaike de volgende keer meteen aan de bel zou hangen, maar nee hoor, weer zei ze tegen Haiko dat haar weeënpauzes nog veel te lang waren en dat ze lekker onder de douche zat. Het was dus echt nog niet zo ver, hij moest de kleine Eva nog maar even naar oma gaan brengen...Weer dank ik Haiko voor zijn intuïtie: hij belde eerst mij, en Sil werd geboren met Eva erbij. Eva die met grote verbaasde ogen van een tweejarige mijn handelingen gade sloeg, terwijl ik geknield voor de douchebak haar broertje opving in een badlaken. En Maaike maar 'O sorry sorry sorry' zeggen! En toen kwam oma binnen en die zei: ‘net als bij mijn bevallingen, bij mij was de dokter ook maar net op tijd.’ Nou dan had u uw dochter toch wel even kunnen waarschuwen? 'Heb ik gedaan! Maar ja, zij is zelf ook zo’n eigenwijze "ik doe het wel zelf" hè...'
En zo zag ik er nog eentje: Eva, kom, oma doet even je jasje uit...”Self doen”.
Frans heeft me echt diep ontroerd met zijn beschrijving wat er door hem heen ging. Niet alle vaders zijn even openhartig over de emoties die ze hebben doorstaan. Ik sprak Frans wat uitgebreider omdat Nadine net onder de douche stond toen ik langs kwam voor de laatste kraamvisite. Hij biedt me koffie aan en een broodje. De twee oudste kinderen zijn naar school en baby Pien slaapt in de box. Frans:
‘Het is ongelooflijk wat je in één minuut over het leven en over jezelf te weten komt,
tijdens de geboorte van je kind.’ (...) ‘En het is weer heel erg heftig, ook al heb je het al eerder meegemaakt’. (Nadine is drie keer thuis bevallen, niet snel, zeker heftig, maar wel alles goed gegaan, de oudste een dochter van nu al acht jaar, de tweede een zoon van ruim vijf.)
‘De eerste keer overvalt het je, je hebt geen idee wat je te wachten staat…
Dan denk je dat het bij de tweede minder zal zijn, en dan verrast het je zo dat het weer zo prachtig en overweldigend is, je ontdekt emoties en vaardigheden bij jezelf waarvan je geen idee had dat je ertoe in staat was.’
Ik werd hier stil van. Als ik dit wat Frans verwoordde toch eens zo helder en duidelijk over kon brengen op alle aanstaande vaders...: hoe prachtig het is, wat een onbetaalbare ervaring, wat een verrijking van je leven en je persoonlijkheid. Welke prachtige rol er voor de vaders is weggelegd, hoeveel ze kunnen betekenen in het proces. Er gaat vaak zoveel tijd en aandacht naar dingen die er niet toe doen.
‘En bij de derde spelen dan ook nog de gevoelens mee dat dit de laatste keer is.
Mijn vrouw wist dat heel zeker, en dat raakte haar heel diep, hoe blij ze ook was dat ze niet nog een keer de ongemakken van de zwangerschap en bevalling mee hoefde te maken! Hoe heftig de klus van het bevallen ook is, het geluk van het kind, hoe prachtig ze is, het wonder, dat ze leeft en dat we samen nóg een kind hebben, overstijgt alles.'
‘Mijn vrouw, Nadine, is verbaasd dat nu zij bevallen is, bij mij de nesteldrang losbarst: de drang om het nest te beschermen! Ik ben steeds aan het opruimen, regelen, eten maken, ik probeer rust te creëren, te verzorgen en te beschermen.
Alsof mannen geen instinct zouden hebben!!!’
Bedankt Haiko, voor je intuïtie! Bedankt Frans, voor de prachtige manier waarop je de dingen hebt verwoord, bedankt voor je nesteldrang en goede zorgen voor je vrouw.
Dankjewel al die andere vaders. En: zet ‘m op aanstaande vaders, leer jezelf en je onbeperkte mogelijkheden kennen, verwelkom alle nieuwe emoties!
Wat je tijdens één geboorte leert en meemaakt, daar kan geen scholing of training aan tippen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
