Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 18-04-2011
Zonnestraaltje Door Marianne Wigbers
‘Ik neem het echoapparaat wel mee.’
De gordijnen gaan dicht. De verlichting wordt getemperd, het portable echoapparaat opgestart. Een grote klodder gel op de buik. De hand van Sylvia heb ik vast. Ik staar, in afwachting wat komen gaat, naar het beeldscherm, en houd mijn adem in.
‘Aha, de stouterd ligt met zijn gezicht voor de opening.’
Een aangezichtsligging?
Een aangezichtsligging!
Ik kan weer ademhalen. Wat ik voelde waren de lippen, de neus en de kin. Heel logisch als je het weet. Ik voel even stiekem aan mijn eigen neuspunt en getuite lippen, Victor betrapt me, ik krijg een knipoog van hem. De gynaecoloog legt uit dat het goed is dat ze nu in het ziekenhuis zijn. Een bevalling met een baby’tje in aangezichtsligging is lastiger voor de moeder, maar zeker ook voor het kind.
Het maakt mij niets meer uit. Daar komen ze vast wel weer overheen. Het is gewoon gezond. Gezond!
Weg met al die rampspoedscenario’s.
Zuchten, persen, baren.
Met de rug van mijn hand schuif ik de nattigheid op mijn wangen terug in de ooghoeken.
‘Warm hier. Pffff.’
In mij zingt het over gezond zijn en ik zie weer oranje bloemen voor me, het zal ook te maken hebben met de middagzon op de neergelaten zonwering, tussen de kieren van de gesloten gordijnen door verspreidt zich een gelige gloed. Wat een prachtige dag.
Sylvia start met het opvangen van een volgende wee.
Goedzo, nog even zuchten, en daarna persen en baren en morgenochtend met een kind op je arm lekker naar huis.
Nadat de dokter de vliezen heeft gebroken, mag ik nog een keer voelen. Nu is het duidelijk. De wat opgezwollen babylippen vullen de hele ontsluitingsopening. Het is trouwens bijna VO, bijna volledig ontsloten. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal…
De hartslag van de baby gaat omlaag.
Sylvia blijft te lang in de voorlaatste fase hangen. De weeën zijn een stuk heftiger geworden. Spanning om de af en toe wegvallende babyhartslag. Door de verkeerde ligging, de aangezichtsligging, zal de baby deze keer de buitenbocht moeten nemen, met de schroefdraad de compleet andere kant op. Een langere smallere gang, met de kin vergestrekt vooruit. Iets wat technisch gezien best mogelijk is, maar dan moeten ook alle voorwaarden gunstig zijn. Met name de conditie van de kleine.
De dokter demonstreert ons hoe het nekje overstrekt zal worden, Victor en ik proberen het voor onszelf. Met kin en kaak overdreven gestrekt vooruit, heffen we ons hoofd richting plafond en dat voelt inderdaad bijzonder onprettig.
De gynaecoloog besluit tot een keizersnede. Sylvia maakt de switch meteen. Alles voor de kleine.
Victor ook.
‘Wat moet, dat moet.’
Twee maal probleemloos poliklinisch bevallen. Helemaal in voor een polderbevalling. Wordt ze nu klaargemaakt voor een operatie. Hoe kan het lopen.
Sylvia wil absoluut géén ruggenprik. Dat maakt ze me meteen duidelijk. Bij volledige narcose mag Victor niet mee naar de operatiekamer.
‘Zou dat anders echt moeten?’
Aha, Victor had toch geen plannen in die richting.
Zonder die verdoving zal ze alle weeën op moeten vangen tot ze onder zeil is. Sylvia is blij als ik aanbied om mee te gaan naar de operatiekamer. Natuurlijk wil ik mee. Met eigen ogen het kind aanschouwen wat me vandaag zoveel hoofdbrekens heeft gekost.
“Fracture Cephale” kan ik wel zeggen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
