Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 08-04-2011
Mistig Door Marianne Wigbers
De ochtend, die zo zonnig begon, veranderde van drukkend grijs naar een troebele mist. Verloskundige Annemiek constateerde een “afwijkend voorliggend deel” en dacht er meteen het ergste van. Daar, ergens aan het eind van de vorige eeuw. De werkwoorden “Feedbacken”, “Op-Googelen” of “Smssen” moesten nog geďntroduceerd worden. Een uitgebreide 20-weken-echo kreeg nagenoeg niemand. De verlosdiensten werden in een strak weekop/weekaf-schema verdeeld met een semafoon op het nachtkastje en telefooncelkwartjes op voorraad voor onderweg.
Gedateerde details, tijdloze gevoelens.
Voor de vorm toucheer ik een laatste keer. Vijf centimeters soepele ontsluiting, alles verstreken, ideaal om de vliezen te breken. Alleen die hobbels en bobbels. Hoe zijn die te verklaren?
‘Euhm…’
Mijn brein zoekt naarstig naar een acceptabele reden. Ik help Sylvia weer galant in haar onderbroek en reik sokken en joggingbroek aan. Tijdrekken natuurlijk. Victor beziet het van een afstandje. Hij staat met zijn armen over elkaar tegen de oranjerode wand geleund. Hij zegt: ‘Ja?’ en kijkt me verwachtingsvol aan.
‘Het lijkt net of de baby zijn handje op het hoofdje heeft. Het voelt bobbelig.’
Eén hand leg ik op mijn eigen hoofd, de vingers gespreid. Ik demonstreer wat ik denk te voelen en trommel met de vingers op mijn haar. Ze knikken begrijpend.
‘Dat maakt het netjes indalen van het hoofdje lastig. Dus nu wil ik graag met je naar het ziekenhuis. De gynaecoloog kan dan beslissen wat het beste is.’
Sylvia vindt het jammer, weer niet thuis bevallen. Victor is er meteen voor in en veert van de muur naar voren om Sylvia een bemoedigend klopje op het been te geven.
‘Afreizen, Syl. Wat moet dat moet.’
Lichtelijk verbaasd dat mijn handje-smoes zonder problemen wordt geaccepteerd, bel ik de dokter. Sylvia en Victor luisteren mee, dus ook tegenover de gynaecoloog beweer ik vingers te voelen in plaats van een glad rond babyhoofdje. Het klinkt waarschijnlijk geloofwaardig genoeg. Hij stelt geen moeilijke vragen.
‘Stuur maar in.’
Onze auto’s rijden achterelkaar aan richting ziekenhuis. Ik erger me aan het felle zonlicht en zet mijn zonnebril op. Ik houd gepaste afstand en staar naar de achterhoofden van Sylvia en Vincent, zo te zien praten zij met elkaar. Met enige regelmaat hangt Sylvia met twee handen tegelijk aan de handgreep boven het portier. Ik denk dat ze dat doet om een wee op te vangen. Mijn gedachtestroom gaat richting het scenario wat ons te wachten staat. Indien het werkelijk een anencephaal blijkt te zijn, zal het kindje tijdens of vlak na de geboorte overlijden. Alle facetten waar je mee te maken krijgt bij zulk verlies, passeren tijdens de rit.
Bij de balie tref ik de gynaecoloog. Sylvia en Vincent worden alvast naar de verloskamers gebracht. Tegen de arts probeer ik mijn bange vermoedens uit te spreken.
Maar ik haper bij het woord “anencephaal”. Ik durf het niet in de mond te nemen. Ik hou het bij een stotterende uitleg over de gevoelde hobbels en bobbels.
‘Wat denkt u dat het kan zijn?’
‘Ik neem het echoapparaat wel mee.’
Hij neemt grote stappen richting de verloskamers, ik volg, met het zware onverteerde volkoren gevoel in mijn maag en achter in de keel een brok die ik maar niet weggeslikt krijg.
Daar gaan we. De gordijnen worden gesloten. De verlichting wordt getemperd, het portable echoapparaat opgestart. Een grote klodder gel op de buik. De hand van Sylvia heb ik vast. Ik staar naar het beeld, als een streepje zonlicht tussen de gordijnen door piept. Precies op het scherm van het apparaat.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
