Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 30-03-2011
Grijze Wolken Door Marianne Wigbers
Anencephalie.
Dat is waar ik aan denk. Uit alle mogelijke verklaringen van de hobbels en bobbels die ik vanbinnen voel, kiest mijn brein voor de fataalste. De onmogelijkste. Een anencephaal, waarbij an voor het "niet hebben van" staat en in deze context bij de term cephaal het schedeldak wordt bedoeld. Een baby’tje met een niet volgroeide schedel. Zo bobbelig, dat kunnen toch alleen maar de onbedekte hersenen zijn? Niet levensvatbaar, wat een ellende, zou het echt? Hoe kom ik achter de ware diagnose zonder onmiddellijk grote paniek te veroorzaken? -Laat me het fout hebben, laat me het fout hebben.- Er schiet een gedachtestroom heen en weer die niet te stoppen is. -Baby’tje, lief baby’tje, wat is er met je aan de hand?- Ik moet een keertje mijn neus ophalen en ik merk dat ik op mijn lip bijt. –Kind, kind, hoe kan ik jouw ouders het beste helpen, hoe kan ik jou het beste helpen?- De moeder in mij voelt tranen dringen om het doemscenario wat deze mensen mogelijk te wachten staat. De verloskundige in mij spreekt haar toe. Ik concentreer me op de meest rechtse oranje bloem boven het hoofdeinde. –Ik wil dit niet, ik wil dit niet. Ja, dat snappen we nou wel, concentreer je!-
Een keer diep in en uitademen, ik laat Sylvia het zelfde doen, zo kan ik zachtjes verder voelen.
Eén ding weet ik nu al zeker: wat het ook moge zijn, hier ga ik geen de vliezen bij breken. Ik probeer nog één trucje uit het groot verloskundig leerboek “Kloosterman”.
Bij het behoedzaam aanraken van de hersenen zal de baby als reactie gaan bewegen.
‘Ah, het schopt...’
Een grote kramp schiet in mijn maag, er ontsnapt een druppel uit mijn linker ooghoek, ik haal een paar keer mijn neus op om het vocht binnen te houden en mijn wangen voelen warm.
‘…kijk dan Vic.’
Sylvia aait liefdevol over haar buik.
Ik weet genoeg. Eerst trek ik mijn vingers voorzichtig terug, daarna ruk ik de handschoenen met twee korte bewegingen links en rechts uit, ik verfrommel ze samen tot een compacte prop en mik ze met kracht in de klaargezette afvalemmer.
Hoppa.
Alsof ik daarmee de hele constatering kan weggooien.
‘De ontsluiting is niets opgeschoten. Ik wacht nog even met de vliezen breken hoor.’
Ik haal ergens een ongekend geacteerde luchtigheid vandaan en help Sylvia behulpzaam met het aantrekken van haar onderbroek. Tijdrekken, nadenken.
Graag zou ik een gynaecoloog raadplegen. Ze hebben per slot van rekening een echo gehad in de tiende week. Rond die termijn zou je en verkeerd aangelegde schedel moeten kunnen zien. De telefoon staat pontificaal op het nachtkastje. Geen goede plek voor het opvragen van informatie. De weeënpauzes zijn ruim acht minuten, de weeënpijnen duren slechts een krappe minuut. Ik adviseer Sylvia rustig op de zij te gaan liggen. Ik zeg haar dat ik thuis eventjes ga eten. Na de lunch verder.
Time out
Thuis plof ik op de bank. Mijn hoofd staat helemaal niet naar brood. Nadenken. Ziekenhuis bellen.
‘De gynaecoloog is net lunchen.’
Zal je net zien. Zijn assistente vraagt of het spoed is.
‘Ja, nee, tja. ‘k bel zo wel terug.’
Collega Edith dan?
Geen gehoor, ik hang snel op voor haar antwoordapparaat aanspringt.
Wat een eenzaam beroep kan het soms zijn. Mijn maaltijd sla ik over. Op dit moment geen plek voor een broodje. Retour strijdperk dan maar. Met het gevoel van een heel volkoren bruin in mijn maag onderneem ik de terugrit naar het onwetende paar. Ik spreek mezelf toe via het achteruitkijkspiegeltje. Het hardop uitspreken van de innerlijke afspraken geeft rust in mijn hoofd. Afgesproken: Wat ik vermoed, houd ik voor me. Afgesproken: Laten we niet op de zaken vooruit lopen. Afgesproken: Ik zal ze simpelweg met een smoes het ziekenhuis insturen.
De beslissingen geven me lucht.
Afgesproken: Op de verloskamers zullen we niet meer alleen zijn. Afgesproken: Het lijkt me voor nu het beste besluit. Wacht, het is, het is! Afgesproken: Het is voor nu het beste besluit. Zo ga ik het doen. Afgesproken. Punt.
Adem in, adem uit en bel aan.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
