Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 22-03-2011
Deel 1, Zonnige dag. door Marianne Wigbers
Dit verhaal gaat over een vrouw, Sylvia ter Horst-Bol, echtgenote van Victor ter Horst. Sylvia is het prototype van de werkende moeder, zo eentje die altijd bezig is, ze is een doorzetter en een optimist. Blond haar in een makkelijke korte coupe, rode wangen van zichzelf, soms met bijkleurende lippenstift, maar zelden met meer make-up dan een beetje mascara, want meer heeft ze eenvoudigweg niet nodig.
Sylvia beviel tweemaal poliklinisch in de Randstad en verhuisde onlangs met man en kinders naar de polder. Ze betrokken een ruime tweeonderéénkapper met diepe achtertuin, beide jongens kregen een eigen kamer en er was een klein slaapkamertje over. Tijd voor nummer drie. Met goed vertrouwen in zichzelf en haar verloskundige wilde ze deze maal graag thuis bevallen. We bespraken de voor- en nadelen op het spreekuur. Husband Victor overtuigden we met moeite. Hij was bang voor vruchtwatervlekken in zijn gloednieuwe tapijt en voorzag bloedspetters op de pas behangen muren, hij gruwde bij het idee van zoveel vrouwvolk in huis en hij vroeg zich bezorgd af hoe dat tijdens thuisbaringen ging met de van-het-gestommel-wakker-geworden andere kindjes. Wij weerlegden alle bezwaren lachend, Sylvia zei nogmaals dat ze het erg graag wilde en hij zuchtte berustend.
Dit verhaal gaat ook over een verloskundige, Annemieke Visser, toevalligerwijze kunnen we deze Annemieke kwalificeren in dezelfde categorieën: werkende moeder, altijd bezig, doorzetter en optimist. Het blonde haar meestal in een makkelijke staart, rode wangen -zeker na afloop van zomerse bevallingen- en nooit de deur uit zonder blauwe oogschaduw, vaak met bijpassende turkooise oorbellen. Het verhaal speelt zich af in de tijd dat een telefoon nog gewoon met een snoertje uit de muur kwam, de tijd dat je alleen in aanmerking kwam voor een echografische controle omdat je de laatste menstruatiedatum niet precies wist en de tijd dat je ( en zeker onze verloskundige Visser) ‘u’ zei tegen de gynaecoloog.
De bevalling van Sylvia komt in de ochtend op gang. Ze moet oppas voor de jongens regelen. Ze moet Victor terug uit zijn werk roepen. Ze moet hem het bed op klossen laten zetten en ze moet haar verloskundige waarschuwen. Sylvia streept gedane klusjes van haar lijstje, alles onder controle.
Halverwege de ochtend onderzoek ik haar voor het eerst. Drie centimeter ontsluiting, vliezen staan, weeën kunnen wat beter. Ik beloof om half twaalf terug te komen. Misschien kan ik dan de vliezen breken, dan zullen de weeën zeker doorzetten.
‘Gaat het dan nu echt gebeuren?’
‘Ja, Victor, vandaag wordt jullie baby geboren.’
We horen de gemeentelijke grasmaaier langs ratelen, de zon schijnt, het beloofd een mooie dag te worden.
Victor stroopt zijn mouwen op en haalt de bedverhogers uit de verpakking. Acht in totaal, vier voor de ombouw, en vier voor de poten. Ik help hem een handje, want ik ben ook de beroerdste niet. Onderwijl krijgen ze gratis aanwijzingen over de benodigdheden uit het kraampakket, het warm leggen van de babykleertjes en op welke manier ze het best de nieuwe matras kunnen beschermen. Sylvia heeft speciaal hiervoor een dubbelverpakking multifunctioneel afdekplastic aangeschaft. Victor vouwt er eentje met een royale zwaai uit, het is een stuk van drie meter breed en vijf meter lang. Hij maakt aanstalten om het in zijn geheel, van het opstaande hoofdboard tot ver voorbij het voeteneinde, over het bed uit te spreiden, en wel zo, dat ik vraag of hij dat doet omdat hij het plafond wil gaan witten of een muurtje uitbreken. –Die mogelijkheden lees ik namelijk tussen de multifunctionele opsommingen op de verpakking-
Hij ziet dat ik een grapje maak, en samen dekken we het bed zo op, dat Sylvia ritsel-, plak- en kraakvrij kan liggen, maar ook zo, dat er straks geen drupje verdwaald vruchtwater in de matras zal lopen.
Sylvia zit intussen met een kopje thee op de bank, alles staat kant-en-klaar, ik verlaat ze met een gerust hart om een paar kraamvisites te doen.
Als ik terug kom, is er ook voor mij thee en onopvallend observeer ik enige tijd de weeën. We hebben het over het weer, over de gewaagde kleurkeuze in de slaapkamer, (enorme oranje tulpachtige bloemen op knalrood behang) en we lachen om de moeite die het Victor kostte om de bloemenprint baan na baan gelijk te krijgen. We hebben het over de zonen, de verhuizing en over de wens voor een derde kind. We zouden nog uren kunnen praten, maar de thee is op en voor mijn gevoel kan het qua weeënkracht allemaal net iets pittiger. Sylvia beaamt het. Bij de tweede verliep het heftiger. In overleg met haar en Victor besluit ik te toucheren en indien mogelijk de vliezen te breken.
Sylvia klimt voor me in het hoge bed, we luisteren naar het regelmatig kloppende hartje en daarna voel ik inwendig.
Het hoofdje is een stuk dieper gekomen.
Maar dan houd ik mijn adem in. Stokken noem je dat, de adem die in de keel stokt.
Mijn adem stokt in mijn keel, want ik voel hobbels en bobbels die er niet horen.
Dit is geen achterhoofdje, dit zijn geen fontanellen. Is het een stuit, met een voetje erbij? Nee, dat voelt gladder. Het is geen navelstreng, die zou moeten kloppen. Is het misschien een bloedvat in de vliezen? Daar is het te groot voor.
Wat voel ik?
Ik probeer niets te laten merken en adem uit, het ontsnapt me als een lange zucht. De geur van gemaaid gras, de warmte van de zon, een complicatieloze thuisbevalling in het verschiet, alles waar ik een krap uurtje geleden zo blij over kon zijn, blijkt niets meer waard. Buiten is er geen wolkje aan de lucht. Binnen, in deze kleurige slaapkamer, ziet alles opeens grijs. Tenminste, vanuit mijn perspectief. Er is namelijk één vreselijke mogelijkheid die me te binnen schiet, en vanaf dat moment kan ik nergens anders meer aan denken.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
