Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 14-03-2011
door Caroline Grootes
Gezina had een groot gezin. Er stonden inmiddels heel wat stapelbedden in het kleine rijtjeshuis met drie slaapkamers. Vijf zonen en een dochter, Leah-Magda, die als de op één na oudste ook al heel wat werk verzette. Pas toen Leah-Magda negen jaar was, kreeg ze eindelijk ook een zusje. En mocht ík eindelijk een bevalling van Gezina doen. Toen leerde ik dat naarmate een vrouw meer kinderen heeft gebaard, ze banger kan worden voor het persen. Weer zat ik geruime tijd naast het kraam(beval)bed van Gezina. Tot ik eens heel goed naar haar buik keek en zei: zucht jij soms persweeën weg, Gezien? Hmmmm... Ik had heel wat overredingskracht, liefde en woorden nodig om haar tot persen te brengen. En toen perste ze haar dochter Tabitha-Ruth er in twee weeën uit. Om nog dagen last te hebben van naweeën. Die worden ook per bevalling erger. Vooral als je ook nog borstvoeding geeft. Omdat er zoveel broertjes waren was het leuk voor het kleinste zusje dat er na twee jaar nog een meisje kwam. Bovengenoemde (column groot gezin) Esther-Sarah leek de jongste te blijven. Tot Gezina tot haar verassing vier jaar later weer zwanger bleek.
Het was zo vertrouwd haar weer te zien. Maar Nel was nu met pensioen, en ik had jonge collega’s. Voor Gezina was dat wel wennen. En het was een heel andere zwangerschap. Wat ze eerder nooit gehad had, was dat ze ongerust was, bezorgd, over de gezondheid van het kindje. En daarover voelde ze zich heel schuldig. Ze moest toch immers vertrouwen hebben in God... Zo gaf haar geloof haar in plaats van steun, het gevoel dat ze faalde. Haar oprechte en rotsvaste geloof liet haar even in de steek. Toen ze me vertelde dat ze de baby ook maar heel weinig voelde bewegen, kon ik het ook niet helpen dat ik even angstig werd dat deze baby misschien het Syndroom van Down zou hebben, ze was inmiddels wel veertig jaar. Toch probeerde ik haar gerust te stellen, elke moeder is ongerust over de gezondheid van haar kind. Dat is wat we toch altijd het allerbelangrijkste vinden, het grootste goed. De meest ongeruste moeders zijn bij mij in de praktijk zij die in verwachting zijn van hun derde kindje, met name als ze al een jongen en een meisje hebben. Als of ze met een derde de goden verzoeken: ze hebben toch alles al? Dat vond Gezina als moeder van drie dochters en vijf zonen wel weer grappig om te horen. Toch bleef het geen onbezorgde zwangerschap. De baby lag in de laatste maand nog vaak dwars of in stuitligging, wat haar weer een extra gang naar de gynaecoloog en de echo opleverde. Anders dan bij haar laatste paar zwangerschappen, ging ze ook nog over tijd. Ik stond al weken op scherp om de bevalling te doen, en moest toch af en toe naar mijn schoonouders in het oosten van het land. Opeens was het toen zo ver, en Marly, één van mijn jongere collega’s had dienst en ging kijken hoe ver het was, met de bedoeling om mij erbij te roepen als het serieus werd. Maar nee, Gezina lachte nog door de weeën heen, dit was het nog niet. Marly vertrok weer en Gezina zou bellen als het doorzette. Jos belde zo’n vier uur later, dat er nu toch wel iemand moest komen, want anders moest hij het zelf doen... Marly snelde er heen en kon Gezien nog net van uit het bad naar het bed krijgen waarna de kleine Benjamin werd geboren. Blakend gezond en acht en een half pond! Marly kwam het me vertellen op de praktijk. Oh, wat vond ik het jammer dat ik er niet zelf bij was geweest. Maar Marly was zichtbaar ontroerd. Dit is haar negende kind vertelde ze me, en heus, ik heb nog nooit een kraamvrouw zó zien stralen met haar baby in haar armen.
Als ik Gezina in de jaren daarna af en toe tegen kwam, was ze altijd even hartelijk en belangstellend. Kom eens langs bij ons nieuwe huis, als jouw baby geboren is, nodigde ze me uit. Dat deed ik. Met baby van zeven maanden voorop en dochtertje van twee en een half achterop fietste ik eindelijk op een zaterdag naar hen toe. We dronken thee in de tuin. Onderweg had ik een lekke band gekregen, wel euvel onmiddellijk werd verholpen door Jos, die ook maar even een zak sperzieboontjes uit eigen moestuin aan mijn stuur hing. Mijn dochtertje mocht ondertussen in een zwempakje van hen lekker in het badje. Wanneer had je het nou het drukste, vroeg ik Gezien. Ach, dat weet ik niet precies, maar met Benjamin had ik het verreweg het rustigste: toen hij baby was, waren alle anderen al naar school!
Toen ik haar later weer eens sprak, had ze het zwaar. De oudste twee waren uit huis, Benjamin was vier, er boven de twee meisjes van acht en tien, en de vier broers daarboven waren hevig in de puberteit (13,14, 16 en 17 jaar oud). Die verzetten zich met hand en tand tegen de normen en waarden van hun ouders. Nou dan heb je echt andere problemen dan die van bergen luiers en huilende baby’s!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
