Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 27-02-2011
Caroline Grootes
Anniek en Simon kregen al heel jong samen hun zoon Robin. Hij was een druk mannetje, en ze waren dan wel jong en dynamisch, in de praktijk viel het toch niet altijd mee. Simon studeerde nog, Anniek werkte een deel van de week, en samen zorgden ze voor Robin. Toch was er na een jaar of twee een broertje of zusje op komst. Anniek kwam weer bij mij onder controle. Jullie wonen nog steeds bij je vader in huis? Ja, dat ging heel goed hoor. ‘Opa’ paste ook wel eens voor hen op, zodat ze even samen weg konden. Niet dat ’t er vaak van kwam, want er moest of gestudeerd worden, of ze waren gewoon te moe. Nu ze weer zwanger was helemaal. Hoort dat misschien bij een tweede zwangerschap? vroeg Anniek. Ik ben echt zó moe, niet normaal meer! Ja, beaamde ik, dat is echt de zwangerschapstest van de tweede, dat hoor ik van bijna iedereen. Het gaat straks wel weer een beetje beter hoor, met vier-vijf maanden. ‘O, dan pas...’ Het is wel even druk voor ons, maar we vinden het leuker als Robin niet te veel jaren scheelt met zijn broer of zus, dan hebben ze meer aan elkaar vind ik. Ik lachte en knikte, maar ik dacht ‘en jouw studie medicijnen dan...’ Want die was in de ijskast gezet bij de komst van de eerste baby. Ik had wel een beetje te doen met deze jonge moeder. Wat was ze toch dapper, ik vond het ook heel knap. Ook al wilde ik ook dolgraag kinderen, ik zag het me nog niet zo één twee drie doen, die hele organisatie naast werk en studie!
Natuurlijk spraken we af dat ik net als bij Robin de bevalling zou doen, dat leek ons leuk! En ik moet eerlijk toegeven dat ik heel teleurgesteld was, toen ik op een avond de dienst in ging en mijn collega Nel triomfantelijk meldde: raad eens wie er vanmiddag bevallen is? (Je vindt het niet leuk!!!) Tja, zei ik, toch niet Anniek al hè? Ja! prachtig bevallen! In één hele lange perswee geboren. Een... nou wat denk je? Een meisje? Ja! Met de donkere haartjes van haar vader! O, hij was weer zo schattig voor haar, Simon, en Opa paste op Robin, die had zijn handen vol vanmiddag. Nel was hartstikke enthousiast. Ik mokte. Bûh, ik wou die bevalling doen. Maar ja, zo gaat dat, ik was ook echt niet eens in de buurt die middag. Morgen mocht ik op kraamvisite, dat was mijn troost.
Hai Anniek, hoe is het. Je kon niet op me wachten hè? Kwam ze zo snel? Wat is ze leuk, jullie Bente. Een dochter. Ben je blij? Natuurlijk, leuk hè. Nou ik had graag je dochter ook op de wereld gezet hoor. Anniek vertelde dat Nel heel geweldig was geweest. 'Maar ik had ook graag jou gehad hoor.'
Wie kon toen denken dat ik Anniek toch nog eens van een dochter zou verlossen? Dat was wel tien jaar later...
Ik was inmiddels ook moeder van twee dochters, en Anniek en Simon waren al een hele tijd niet meer bij elkaar. Anniek woonde nog wel met Robin en Bente bij haar vader in huis. Simon woonde in de buurt, en had de kinderen ook regelmatig.
Ze waren gelukkig in goede verstandhouding uit elkaar gegaan. Anniek had uiteindelijk gekozen voor een studie fysiotherapie in plaats van medicijnen. Ze was nu afgestudeerd en werkte. Een paar jaar geleden ontmoette ze op haar nieuwe werk een leuke man. Met Huub woonde ze nu samen, en nu was ze dan weer in verwachting. Zeer overwogen en gepland deze keer. En heel blij mij weer in haar oude praktijk aan te treffen. De rest was veranderd, Nel was met pensioen, er waren twee nieuwe verloskundigen bij, en we zaten op een nieuw adres. Maar jij bent niet veranderd, zei Anniek. Nou, ik ben nu ook moeder hoor! Dat vinden de zwangeren zeker wel fijn hè, dat je weet wat ze voelen... Ach, ik weet niet of het een voordeel is, ik had altijd groot ontzag voor de vrouwen die een kind baarden, en nu denk ik: o dat kan ik ook! En weet je, ik was er altijd honderd procent voor jullie, en nu denkt toch altijd vijftig procent van mijn hersenen ergens aan mijn kinderen! Maar deze keer ga je toch wel bij mij bevallen hoor! Dat beloof ik, zei Anniek, ik hou het gewoon op tot jij er bent. En het moest zo zijn, alsof ik het over mocht doen van tien jaar daarvoor: het dochtertje van Anniek en Huub werd door mij gehaald. Niet zo vlot en gemakkelijk als Bente, want Jamie was wel een kilo zwaarder dan haar zusje, maar ze werd wel thuis geboren. Anniek vond het tegenvallen. Was ik het toch vergeten hoe erg het was, verzuchtte ze. Maar deze wil ook nog een klein broertje of zusje hoor, plaagde ik haar. Daar moest ze even niet aan denken! Toch kwam er twee jaar laten nog een broertje. Omdat ik net mijn derde dochter had gekregen, kon ik niet zelf de bevalling doen. Maar vlak na deze bevalling zaten we samen met onze baby’s in de tuin beschuit met muisjes te eten. Wie had dit kunnen denken, toen ze die eerste septembermaand dat ik als verloskundige werkte, hoogzwanger op mijn spreekuur verscheen om eindelijk die jonge verloskundige te ontmoeten.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
