Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 18-02-2011
Caroline Grootes
Ze was jong. Nog jonger dan ik, en ik was al zo jong! Ik was een jonge verloskundige. Zij was zwanger. Ze had er naar uitgekeken dat er een jonge verloskundige in de praktijk kwam waar ze onder controle was. Verloskundige Nel was ouder dan haar eigen moeder... wel fijn hoor, zo’n ervaren, bemoederende vroedvrouw. Maar dat ik ongeveer even oud was als zij, dat was toch ook wel heel leuk. En gezellig. Al gauw zaten we te giebelen. Over vriendjes, over de middelbare school, waar ze haar vriend ontmoet had. Ze waren al sinds die tijd samen. Ze verheugde zich op hun kindje, ook al was het niet helemaal de bedoeling geweest dat ze zwanger was geworden. Ze was beeldschoon, met golvend haar tot halverwege haar rug, en maatje 36, alleen nu met een zwangere buik. Op de rug gezien zag je het niet! Intelligent was ze ook, maar ze was gestopt met haar studie medicijnen. Dat liep toch al niet zo lekker, en in combinatie met een kind werd het toch onhaalbaar volgens haar. Haar vriend was nog wel hard aan het studeren. Zij zou het later wel weer oppakken. Konden ze wel rondkomen? Ja, ze had het geluk dat haar vader, die alleen woonde sinds haar ouders gescheiden waren, hun hielp. Ze mochten bij hem inwonen, hij had een groot huis. Ik hoopte dat ik haar bevalling zou doen.
Mijn wens kwam uit. Toen ik op woensdagavond na mijn orkestrepetitie de dienst in ging, begonnen bij Anniek de weeën. Dat hoorde ik pas donderdagochtend. Ze had mij maar laten slapen, de schat! Maar nu kwam het vaker en deed het gemeen zeer. De hele nacht had ze lopen spoken, bed in bed uit, honderd keer naar de wc... Soms kwamen de weeën om de vijf minuten, dan weer bleven ze wel twintig minuten weg. Dan was het nog niet echt, had ze geredeneerd. Nu had Simon ze getimed, elke vijf minuten hoor, en meer dan een minuut lang! Ik kwam gauw kijken. Ondanks de lange nacht, waarin ze bijna geen oog had dicht gedaan klonk ze nog opgewekt, ze was blij dat het begonnen was, ze had er zin in! Ze was een paar dagen over tijd, na een echt probleemloze zwangerschap. Ze deed zelf open in een oversized T-shirt en op sokken en klom al even vlot de trap weer op naar boven. Hun leefruimte was op zolder, maar op de eerste etage hadden ze een slaapkamertje. Tweepersoonsbed en wiegje, commode en prullenbak, en dan was het ook helemaal vol! ‘We hebben geen babykamer, maar ik wil de baby toch liefst vlak bij me hebben’, verontschuldigde ze zich. Babykamer, joh, daar heb ik het nut nog niet van begrepen, lachte ik, terwijl ik me tussen bed en commode door wrong, bij je op de slaapkamer is veel veiliger!
Ze had nog niet zo veel ontsluiting, maar het begin was er. Ga maar lekker douchen, of heb je misschien een bad? Probeer te ontspannen en je aan de weeën over te geven. Dan zet het vanzelf wel door. Ja, ja, dacht ik, ik had makkelijk praten! Maar Anniek gooide haar T-shirt al uit en dook de badkamer in. Simon zei ‘jij gaat zeker nog even weg hè, nu het nog niet zo ver is’. Wat waren ze toch bescheiden! Ik beloofde over twee uur terug te komen, tenzij hij me eerder belde. Nou, twee uur later was het menens... Anniek pufte en piepte de ene wee na de andere weg en vond het helemaal geen geintje meer. In mijn auto naar het ziekenhuis kroop ze op handen en knieën over de achterbank. Maar ze wilde niet thuis bevallen, dat vond ze niet fijn voor haar vader. In het ziekenhuis hielden de weeën opeens toch nog even op. Maar ook hier was een douche. In de donkere, besloten ruimte van die cel werkte ze zich samen met Simon die dapper mee pufte naar volledige ontsluiting. Ik hing wat rond in de verloskamer, tot er een onmiskenbare brul klonk. Zo te horen had ze een perswee; volledige ontsluiting? Natuurlijk, de natuur is niet gek. Ze perste als een tijgerin en het duurde niet lang of Robin werd geboren. Een prachtig jongetje van zes en een half pond. Een jongetje! Riepen we in koor, en moesten allemaal lachen. Er was zoveel over het geslacht van de baby gespeculeerd, iedereen had er zo’n uitgesproken mening over wat het zou worden: een meisje namelijk, dacht echt iedereen. (Er werden toen nog geen 20-weken echo’s of zelfs maar pretecho’s gemaakt!) Anniek zelf was de enige geweest die had gezegd dat het een jongetje zou worden. Simon was apetrots. Hij had alles gefotografeerd en in het kraambed kreeg ik de hele ongecensureerde serie cadeau. Die kunnen zo in een leerboek voor verloskunde, grapte Anniek.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
