Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 09-02-2011
Caroline Grootes
Het was op een maandagochtend in februari dat ik gebeld werd door een huisarts niet ver van onze praktijk. Of ik een kraambed wilde begeleiden. Natuurlijk. Is ze bij de gynaecoloog bevallen? Nou nee, ze is helemaal alleen bevallen. Pardon? Ja, ik schrok er ook van, niemand wist dat ze zwanger was, en zijzelf trouwens ook niet...
Voor iedereen die zwanger is geweest, met alle lichamelijke en geestelijke veranderingen, ongemakken en natuurlijk de dikke buik, is het onvoorstelbaar dat je zwanger kan zijn zonder dat je het merkt. Toch kent iedereen via via wel een verhaal over een onopgemerkte zwangerschap. Ik las zelf eens het verhaal van een verloskundige, die de zwangerschap van haar zestienjarige dochter niets had opgemerkt tot ze ging bevallen. Bij jonge meiden wordt de buik vaak ook niet zo erg dik, door de strakke buikspieren. Ze kunnen gewoon hun spijkerbroek nog aan! Het fenomeen fascineert me, ook al heeft het vaak een verdrietige kant. Zo trof mij diep de schrijnende eenzaamheid waarin de jonge vrouw in dit verhaal haar kind had gebaard. Ze vertelde me hoe ze met de enorme buikkrampen uren alleen op de wc had doorgebracht, vrezend dat ze dood ging. Wat een pijnlijk verschil met een goed voorbereide zwangere uit mijn praktijk, die alle begeleiding krijgt. Ze had nota bene wel gemerkt dat haar buik dik werd. Ze dacht dat het een tumor was, dat ze kanker had. Ze had het zelfs een keer aan een vriendin laten zien: ‘kijk toch eens hoe dik mijn buik is, ik heb vast kanker’. De vriendin had geprobeerd haar gerust te stellen: ‘dat zijn je darmen, je hebt vast last van verstopping’. Dat was nog waar ook, ja, daar had ze de laatste tijd veel last van. (Zoals veel zwangeren!) Maar aan een zwangerschap dachten ze geen van beiden. Ik denk dat als ze ook maar één seconde getwijfeld hadden of ze misschien zwanger kon zijn, dat ze een testje hadden gehaald of naar de dokter waren gegaan. Met de onopgemerkte zwangerschappen is het, denk ik, zo dat je die mogelijkheid gewoon volledig verdringt, die mogelijkheid komt niet in je lijstje voor. Verdringing is een zeer krachtig psychologisch proces van ons onderbewuste. Maar waarom was ze dan niet naar de dokter gegaan, helemaal als ze dacht dat ze een vreselijke ziekte had? Dat durfde ze niet. Ik denk vanwege het feit dat ze dan iets te horen zou kunnen krijgen, wat ze niet wilde weten. Zolang ze dacht dat ze kanker had, was het nog niet een feit. Als het ontkend zou worden, dan was het misschien iets anders, iets waar ze niet aan wilde denken.
Deze vrouw woonde alleen en had geen vaste relatie. Het was een hippe, vlotte, slanke, jonge meid. Ze was wel aan de pil, en had wel eens een ‘one night stand’ gehad. Ik geloof niet dat ze erg zorgvuldig was met het innemen van haar pil, ze vergat ‘m nog al eens. Wat de betrouwbaarheid natuurlijk niet ten goede komt. Maar ja dacht ze zelf, ze had toch bijna nooit seks.
Na het telefoontje van haar huisarts ben ik er natuurlijk direct heen gegaan. Alle hulptroepen waren inmiddels opgetrommeld en ze zat wat verdwaasd naar al die vrouwen om zich heen te kijken. Tot mijn niet geringe verbazing was de baby, een jongetje, zelfs al vier dagen oud! Hoe is het gegaan, vroeg ik Natascha. Nou, toen er dan opeens die baby uit was gekomen, had ze de navelstreng afgeknipt en hem een T-shirt van zichzelf aan gedaan. De placenta had ze weg gegooid in de wc. Toen waren ze gaan slapen. Toen ze weer wakker werd had ze zich aangekleed en was ze even op de fiets (!) naar het Kruidvat gegaan om luiers en kleertjes te halen, en een blik flesvoeding. Iedere mededeling van Natascha riep bij mij wel tien vragen op, het viel niet mee haar rustig haar verhaal te laten doen zonder haar steeds in de rede te vallen met ‘bloedde de navelstreng niet na?’ (wij zetten er altijd een klemmetje op!), ‘kwam hij met zijn hoofdje eerst? Bloedde je zelf niet erg? Huilde de baby toen hij geboren werd?’
Ik onderzocht haar natuurlijk ook, om te constateren dat ze eigenlijk hechtingen nodig had gehad maar dat het daar na vier dagen natuurlijk te laat voor was. Het genas trouwens best mooi. Ze verloor weinig bloed en de baarmoeder was al weer heel klein geworden. Haar buik was nauwelijks dik, ze had haar spijkerbroek al weer aan. Ze had nu wel erge borststuwing, maar had besloten dat ze geen borstvoeding wilde geven. De stuwing zou vanzelf weer afnemen, stelde ik haar gerust. Het jongetje woog zes pond, bij zijn geboorte waarschijnlijk zelfs iets meer, omdat baby’s de eerste dagen wat afvallen. Hij kreeg al een enorme hoeveelheid flesvoeding, want ze had ‘m maar meteen een volle fles aangeboden. Gelukkig drink een pasgeboren baby meestal niet meer dan hij nodig heeft. Had ze al een naam voor hem? Ja, Mikey, naar de baby uit de film ‘Look who’s talking...’. Ik was verrast hoe goed het eigenlijk allemaal ging. Ik was helemaal niet nodig! Wat misschien wel nodig was, was iemand om haar te begeleiden in dit onverwachte, ongeplande, alleenstaande, onvoorbereide moederschap dat haar in de schoot was geworpen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
