Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 11-12-2010
Caroline Grootes
Als zwangere ben je in verwachting en in deze tijd van het jaar zijn we allemaal, en vooral de kinderen, VOL verwachting. De zonen van Julika hadden het er ook druk mee: surprises maken voor school, Sinterklaas ontvangen met een Pietenorkest op de muziekschool, en Pietentraining bij hun sportvereniging. Julika reed van hot naar her met haar twee grote kinderen van 11 en 9 en stond ondertussen nauwelijks stil bij haar zwangerschap van haar derde kind, dat eind deze decembermaand op komst was. Ik kende haar al voor deze zwangerschap, onze kinderen zitten op dezelfde school, en op dezelfde muziekschool. Ik vond het enig dat ze bij mij in de praktijk kwam, en als beroepsvioliste had ze bij mij nog eens een extra streepje voor. Ik ben amateur-violist en heb een zwak voor musici. Ik heb het grootste respect voor de discipline van deze mensen, het urenlange dagelijkse studeren, de concerten, de tournees. De man van Julika werkte ook fulltime in een orkest en was regelmatig dagenlang weg. Toen ik haar half november met vierendertig weken op controle zag, had Julika verlof, maar ze vertelde me dat ze blij zou zijn als Derk volgende maand niet naar het buitenland moest. Als hij iets meer thuis was, kon hij ook wat van de privé-lessen die ze thuis gaf overnemen. Met de jongens ook fijn als hij ze af en toe weg kon brengen. Het werd nu echt wel zwaarder. Julika vond het vies tegenvallen in vergelijking met tien jaar geleden, deze zwangerschap had ze veel meer last van ‘ongemakken’. Harde buiken bijvoorbeeld, niet een paar in de laatste maand zoals bij haar tweede, maar al van af de vierde maand, als ze ook maar even wat deed. En jeuk, ook al zo’n irritante klacht. De huid van haar buik vertoonde allemaal kleine rode plekjes. Het voelde allemaal zoveel zwaarder aan, ook de druk op de bekkenbodem. Ze kon niet meer eindeloos staan tijdens het studeren. ‘Ik ben er wel een beetje klaar mee...’, verzuchtte ze. Dat snapte ik best. ‘O, en nu ik je toch spreek, vervolgde ze snel, Simon en Tijmen doen graag mee met het Sinterklaasorkestje op school hoor, hartstikke leuk dat jij dat weer organiseert. Heb je er nog hulp bij nodig?’ Al sinds een paar jaar studeerde ik namelijk in november op school met een groep kinderen die een instrument bespelen Sinterklaasliedjes in. Daarmee heten we de goedheiligman welkom als hij de school komt bezoeken. Aan die sfeervolle ontvangst gaat heel wat vooraf: gekopieer van muziek, chaos, e-mails, vergeten instrumenten, juf-juf-juuuufie... en valse noten. Maar het eindresultaat is de inspanningen waard, de stralende koppies en al die fluiten en violen, en minstens drie kinderen achter de piano gepropt, ze doen het toch maar weer!
‘Of ze mij daarbij kan helpen?’ Ik kijk haar aan: kan je dat er nog wel bij hebben, vraag ik bezorgd. Het is genoeg als die jongens van je mee doen en als ze hun instrument bij zich hebben op de oefendagen. Daar zal Julika voor zorgen. Naar school kwamen ze toch en dan konden die instrumenten ook wel mee! Dat is super fijn, Julika, want ik heb nog wel een paar stevige muzikanten nodig op de boel een beetje op de rails te krijgen. Die van jou zijn lekker gewend om samen te spelen, die trekken de rest mee. En dan probeer ik een beetje goed voor jou te zorgen en je te adviseren het rustig aan te doen in deze laatste weken van je zwangerschap. Je hebt verlof, ook om je voor te bereiden op de komst van je kind.
Nog geen twee weken later word ik ’s avonds laat gebeld door Julika. ‘Ik wil je eigenlijk niet bellen, maar ik weet het echt niet meer... of dit nou weeën zijn.’ Ze is nog net geen zesendertig weken. Bij de andere twee was ze juist over tijd met de bevalling. Sinds wanneer heb je weeën? ‘Ik weet niet of het weeën zijn, maar voor het eten koken had ik er al last van’. Ik kom wel even kijken. Een kwartiertje later zit ik naast haar op de poef bij de bank, hand op haar buik. Die is soepel, baby schopt, hartje klopt mooi. Af en toe wordt de buik inderdaad helemaal hard. We maken een kopje thee en timen de weeën. Is Derk nog op tournee? Ja, zijn laatste, eind van de week is hij terug. Nou dat zal je wel rust geven hè... Julika zucht. Had ik vanmiddag misschien niet al die boodschappen moeten sjouwen? Als het nou komt, kan hij er niet eens bij zijn! Lichte paniek. ‘Jul, ik denk niet dat het al komt. Dit zijn voorweeën, indalings-weeën, maar nog geen echt regelmatige ontsluitingsweeën’. Ik denk aan mijn pilotenvrouw, jaren terug. Drie keer zat ik ’s nachts naast haar bed in verband met weeën. Drie keer was haar man aan het werk. Geen ploegendienst, nee piloot op een intercontinentale vlucht. Toen snapte ik het! Er werden korte vluchten aan gevraagd, en zie: geen oefenweeën meer.
Ik ben het met je eens, zeg ik tegen Julika: het is hoog tijd dat Derk thuis komt. Maar ik denk dat je buik vannacht wel weer rustig wordt. Misschien nog even in bad gaan. Ik ben er zeker van dat je de echte weeën herkent, ook al is het nog zo lang geleden. Al dit oefenen, al die klachtjes, dat heb je gewoon nog nooit zo gehad. Nee, beaamt ze, met Simon was ik zelfs nog mee op tournee rond deze tijd! Anders hè. Mààr, druk ik haar op het hart, je belt me als er iets verandert in het patroon hoor!
De volgende ochtend zie ik haar op school, Simon met viool en Tijmen met zijn cellootje. Nog geslapen vannacht? Ja, na twaalven is het helemaal afgezakt, bekent Julika, opgelucht. ‘Toen zat ik al weer bij een andere bevalling!’ ‘Nee!’
Vijf december dient zich aan. Simon en Tijmen krassen er lekker op los in de hal van de school. Ik schud Sinterklaas de hand. Julika zit hoogzwanger op een stoel en geniet. Derk is weer thuis, de babyspulletjes liggen klaar in de commode. Julika is er van overtuigd dat dit toch een kerstkindje wordt. Ik mopper dat ik dat jammer zou vinden, want ik ben vrij met kerst. Ik had deze bevalling voor mezelf geclaimd.
Dat lukte toch nog. Josefientje werd zelfs een oliebolletje.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
