Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 28-10-2010
Pauline Sampiemon
Het zal niet onbekend zijn dat zwangere vrouwen anno 2010 een stuk vroeger naar de verloskundige komen dan een paar jaar geleden; dat ligt tegenwoordig rond de zevende en tiende week van de zwangerschap.
Zo ook op een zonnige ochtend in augustus Mary en Jack. De eerste controle op mijn nieuwe kamer in een gloednieuw gezondheidscentrum. Voorafgaand aan deze controle heb ik al wat informatiemateriaal bij hen thuis bezorgd, zodat deze prille aanstaande ouders goed ingelezen op de eerste controle komen.
Er is altijd een hoop te bespreken die eerste keer.
Ten eerste natuurlijk alle administratieve gegevens en dan de hele medische voorgeschiedenis, daarna die van de familie, allergieën, leefgewoonten, werkzaamheden, genoten opleiding, en daardoorheen is het toch ook een soort aftasten van beide partijen om te zien wie je tegenover je hebt.
De verloskundige legt uit, stelt gerust, probeert zo uitgebreid mogelijk – zonder het allemaal te zwaar te maken – uit te leggen wat een combinatietest inhoudt, een kansberekening... Leg dat allemaal maar eens uit, en dat alles binnen het uur; bij veel verloskundige staat er zelfs maar drie kwartier voor. De voeding moeten we binnen dat tijdsbestek ook nog uitgebreid besproken hebben.
Maar bij Mary en Jack verloopt het soepel. Blije jonge mensen die echt aan een kindje toe zijn. Als we eigenlijk vrij aan het begin de menstruele cyclus bespreken, blijkt dat Mary misschien geen acht maar mogelijk al twaalf weken zwanger is. Wat zij dacht dat de eerste dag van haar laatste menstruatie was, was eigenlijk ook meteen de laatste. Ze is dus die laatste keer eigenlijk maar een dag ongesteld geweest en misschien wel niet eens een hele dag.
Ik leg uit dat dit dan mogelijk een innestellingsbloeding is geweest.
Een eicel raakt ergens in haar tocht door de eileider op weg naar de baarmoeder bevrucht door een zaadcel. Zo gauw de spermacel door de zogenoemde zona pellucida van de eicel is heengedrongen, vindt er celdeling plaats en eicel en zaadcel zetten gezamenlijk, gezellig celdelend, hun tocht naar de baarmoeder voort.
Ongeveer twee weken na de eisprong bereikt de bevruchte eicel al de baarmoeder en gaat zich daar innestellen. Het bijzondere is dat het alleen een bevruchte eicel is, die dit in het geheel voorbereide dikke baarmoederslijmvlies kan doen. Dit is dus ook het moment waarop het embryo zich met de moeder verbindt en de voedselvoorziening vanuit het moederlichaam op gang komt.
Nu komt het voor, dat dit innestellen met enig bloedverlies gepaard gaat, maar vreemd genoeg niet altijd. Vandaar dat de verloskundige altijd vraagt naar de menstruele cyclus.
Bij onze Mary dus een inimini-menstruatie en ja, mogelijk een bloeding vanwege het innestellen, wat meestal rond de verwachte menstruatiedatum plaatsvindt.
Ik leg uit aan hen dat we zo even gaan kijken naar de buik en dat als ik een baarmoeder voel ook even zal proberen of er met de doptone harttonen te horen zijn. Ik doe dit eigenlijk nooit meer bij een intake, omdat je deze tussen de zeven en de tiende week echt nog geen kunt horen.
Ik bezweer nog wel dat ze zich geen zorgen moeten maken als we geen harttonen horen, want dan is Mary gewoon toch minder ver zwanger dan je nu misschien zou vermoeden.
Gespannen en overtuigend knikkend dat dat begrepen is, gaat Mary voor de eerste keer op de onderzoeksbank liggen: broek en onderbroek tot in de haargrens laten zakken. Eerst ga ik percuteren (kloppen met twee vingers op de vingers van de plat op de buik liggende andere hand). Daar waar de holle klank dof wordt of ‘dempt’ zoals dat in vaktermen heet, bevindt zich de baarmoeder. En inderdaad, twee vingers boven het schaambotje (symfyse) vinden we ‘een peervormige demping oprijzend uit het kleine bekken’ zoals professor Treffers dit ooit zo mooi poëtisch verwoordde.
Vervolgens de doptone: ik hoef ondanks mijn waarschuwing niet eens te zoeken. In twee tellen horen we het o, zo vertrouwde geluid van een treintje of hoefgetrappel, dat altijd weer die stille verwondering veroorzaakt.
Beiden barsten in tranen uit; gelukstranen, tranen van verwondering, vreugde, ontroering…
En ook ik houd het niet droog, ik maak het immers bijna nooit meer mee, dit eerste teken van leven, dit eerste prille bewijs: ja het is waar !
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
