Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 20-10-2010
Caroline Grootes.
Na anderhalf uur persen had Felicity een prachtige dochter Emily gebaard. Ook de placenta volgde voorspoedig. Na een rustige pauze voor de eerste kennismaking van moeder, vader en kind en terwijl baby Emily, met haar blote buik op moeders blote buik, op zoek ging naar de borst, moest ik nog even hechten.
Het fijnste is het natuurlijk als geen hechtingen nodig zijn, en we zullen de barende vrouw ook altijd instrueren zo rustig mogelijk het allerlaatste stukje te persen, om inscheuren te voorkomen. Maar soms helpt dat gewoon niet, hoe goed we beide ons best ook doen! Onvermijdelijk is er soms een knip nodig, een episiotomie, maar alleen als de hartslag van de baby zo laag is dat we geen tijd meer hebben om te wachten. Als er bij een eerdere bevalling gehecht is, scheurt het een volgende keer niet altijd maar wel iets sneller, omdat er wat littekenweefsel is ontstaan dat minder goed meerekt. De grootte en de ligging van de baby spelen ook nog een (kleine) rol. Sommige vrouwen bereiden hun perineum (de huid tussen vagina en anus) voor op de bevalling door massage met olie of door oprekken met een speciaal ballonnetje, de epi-no! Ik heb wel de indruk dat beide iets helpen, maar de eigen kwaliteit van de huid en het onderliggende weefsel is denk ik toch doorslaggevend. Kraamvrouwen zonder hechtingen zijn beslist sneller weer op de been dan kraamvrouwen met hechtingen, hoewel een grote groep aangeeft er niet erg veel last van te hebben gehad. Voor anderen kan de pijn het hele kraambed echter beheersen en dit danig verpesten. Voordat je een knip echt helemaal niet meer voelt, zijn er toch al gauw een paar maanden voorbij.
Hechten en verdoven is ook in de thuissituatie geen probleem. Afhankelijk van de hoogte van het bed ga ik op een stoel, de baarkruk of een opstapje zitten en iedereen blijkt een hechtlamp in huis te hebben. Dit is soms de royale slaapkamerverlichting, de plafondspotjes maar dan even bijgesteld, of het nachtlampje maar dan zonder kapje, of de bureaulamp, of de halogeen uit de woonkamer. Ach, als ik maar licht heb.
Zo ging ook Edmund van Felicity op mijn verzoek een hechtlamp halen, want de slaapkamer was tijdens de geboorte schaars verlicht geweest. Hij kwam terug met een peertje (ouderwetse gloeilamp) in een fitting met een lang snoer er aan. Dit lampje werd op de rand van het bed geplaatst, zodat het gebied dat ik moest hechten mooi verlicht werd. De kraamvrouw ligt tijdens het hechten dwars op bed, met de billen op de rand. Het was wel een beetje wiebelig allemaal. Maar ik had inmiddels mijn handschoenen weer aan, alles klaarliggen en ging verdoven. Het hechten verliep iets minder vlot dan ik aanvankelijk dacht, misschien ben ik wel een beetje een Pietje precies... Maar toen ik bijna klaar was, liet ik op een moment van ontspanning mijn linkerarm iets te ver zakken en belandde met mijn ontblote onderarm op de hete gloeilamp. Au! Dat deed echt pijn zeg. Maar ja, ik was steriel bezig met hechten, dus nog maar even de laatste knoopjes gelegd voor ik onder de stromende kraan kon. Na tien minuten koelen nam ik de schade op: een flinke brandwond, het was een zacht, dun en bleek velletje daar onderaan de binnenkant van mijn arm. De kraamvrouw en kraamheer en de kraamverzorgster natuurlijk zeer betrokken en zeer bezorgd... ik hield me groot... Maar ’s nachts bleef het erg gevoelig en de dagen daarna ook. Na het weekend meldde ik me toch maar even bij de apotheek en kreeg een brandwondenzalf en het advies de wond af te plakken. Dat hielp wel goed. Maar de beste zalf kwam ik een bevalling later pas tegen.
Joep werd geboren en zat van onder tot boven onder het huidsmeer. Dit zie je vaker als de baby te vroeg (vóór de uitgerekende datum) geboren wordt, en meestal bijna niet als de baby twee weken over tijd is, maar altijd zit er wel ergens in de okseltjes en in de liesjes van een net geboren baby wat van deze witte crème. De Latijnse naam is vernix caseosa, ‘kaasachtige vernis’ en het beschermt de huid van de baby in de baarmoeder. Na de geboorte trekt het snel in de huid. Alleen mensenbaby's schijnen deze huidsmeer te hebben. Omdat hij zo bijzonder is, zijn er hele proefschriften aan gewijd en is hij ook al nagemaakt. Dit om huid onder diverse omstandigheden een extra beschermlaag te geven. Of het ook bekend is als middel tegen brandwonden weet ik niet. Maar bij mij was het resultaat verbluffend...
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
