Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 09-09-2010
Pauline Sampiemon
Verloskundige zijn is iets wat altijd erg tot de verbeelding spreekt.
Als je verteld aan mensen dat dat je beroep is, hoor je altijd verzuchten: O, wat bijzonder, dat je elke keer weer bij zo’n intiem moment aanwezig mag zijn.
En dat is ook zo.
Ik heb deze zomer twaalf jaar erop zitten en het is nog elke keer even bijzonder als in het begin. En zoals ze zeggen: die twaalf jaar zijn omgevlogen en de hoeveelheid kinderen die via mijn handen het eerste levenslicht hebben gezien, ik zou het echt niet weten.
Wat ik wel weet is dat ik nog steeds of, nee... zelfs meer liefde voor het vak ervaar.
‘De geboorte van een kind is ook de geboorte van een moeder; zij heeft haar innerlijke kracht ontdekt,’ luidt een van de slogans van de KNOV. Ook dat is waar; trouwens, je kunt met recht zeggen dat het héle proces eromheen uitermate boeiend is. Niet alleen het kind, niet alleen de moeder maar ook de vader is tegenwoordig enorm betrokken en gaat door een heel proces.
Over het algemeen dus niets dan goeds over de beroepskeuze die ik uiteindelijk – pas nadat mijn eigen kinderen naar groep 3 gingen –gemaakt heb.
En misschien klinkt het gek, maar doordat je steeds weer opnieuw dat hele geboorteproces begeleidt en samen met de moeder in spe doorleeft, ervaar je zelf ook elke keer weer iets van die innerlijke kracht.
Naast de enorme wolk romantiek die er rondom ons vak en ja, eigenlijk rond het hele ouderschap zweeft, vragen mensen vaak of dat niet ontzettend zwaar is, zo midden in de nacht je bed uit en dan overdag weer kraamvisites of een spreekuur doen. De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik niet zo goed ben in het ‘snachts opstaan. Bijna scheldend en tierend verlaat ik het huis.
Vreemd genoeg is dat volledig verdwenen zodra ik in de auto zit. Want het is niet het nachtelijke werk wat het zwaar maakt. Wat moeilijk is in dit vak dat je het soms om onverklaarbare redenen opeens verkeerd gedaan hebt. Dat mensen opeens vinden dat je de verkeerde opmerking hebt gemaakt, verkeerd hebt gekeken hebt of juist niet gekeken hebt. Hoe dan ook je hebt iets vreselijk verkeerd gedaan.
Het komt gelukkig niet vaak voor, maar een heel enkele keer voel ik me net als de kersverse moeder die totaal niet begrijpt waarom de baby huilt. Het kind is verschoond, gevoed en geliefkoosd maar het blijft maar huilen. Heb je op de een of andere manier iets niet goed gedaan?
En dan gaan de mensen weg, of klagen achteraf. Mij raakt dat altijd enorm en vraag ik me dan af waarom.
Een verloskundige is inderdaad ook maar een mens – en wat is nu logischer dan dat het niet altijd met iedereen klikt. En ja, soms sla je net de plank mis. Ik denk dat het me vooral zo raakt omdat je in principe alles geeft, je probeert het helemaal goed te doen.
Maar als je dan weer hoort, dat een kersverse moeder zich uitput in verontschuldigingen, omdat ze tijdens de bevalling helemaal uit haar dak is gegaan en je keihard heeft geknepen, dan zijn m’n dag – en mijn vak – weer helemaal goed.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
