Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 02-09-2010
door Marianne Wigbers
Met Willy neem ik later het verloop door, en we hebben het over de krantenberichten met de beweringen over het verdwijnen van de thuisbevalling. Wanneer had onze Bea, in hemelsnaam, naar het ziekenhuis moeten afreizen, indien ze daar haar kind had moeten baren?
En hoe was dat ritje verlopen, en waar hadden ze de grote zus zo snel moeten brengen?
We hebben toevallig beiden hetzelfde Amerikaanse tv-programma gezien, waar per ongeluk een vrouw thuis beviel. In lichte paniek belde ze ‘911’, en er kwamen eerst twee brandweerwagens en een politiewagen op de oproep af, als ik het goed begreep was dat omdat deze wagens toevallig het dichtste bij waren. En als laatste arriveerde een enorme vierkante knalgele ambulance. Het kind was intussen al geboren en ik meen de placenta ook. Maar de dame in kwestie werd gered door de helden, die haar inlaadden en meenamen naar het ziekenhuis voor inspectie. ‘ to do a check-up’. Er was een filmpje bij waarbij je alle wagens op de oprit en voor het huis zag staan. Met zwaailampen en al.
Wat een consternatie, er was een kindje thuis geboren. Nou nou… Geüniformeerde mannen renden af en aan.
Ik had het te doen met de net bevallen dame.
Wat zou het niet fijn zijn geweest als deze vrouw Willy en mij had kunnen bellen. Dat wij, ik met mijn twee koffertjes aan instrumenten, en Willy met haar rammelende weegschaal in een grote koffer, -te samen met onze kennis en kunde om iedere slaapkamer in no time om te bouwen tot een goed geoutilleerde kraamkamer-, binnen waren gestormd. ‘Breath in, breath out!’ hadden geroepen, de aanstaande vader gerust hadden gesteld, en vervolgens iets als ‘Push, come on, push!’ hadden gecoacht, en na afloop ‘You did very well!’ gezegd, een flinke knuffel hadden gegeven en haar lekker onder de warme douche hadden kunnen helpen en dat we tot slot een beschuitje voor de hele familie konden smeren. Was dat nou niet veel prettiger geweest?
Hadden er twee brandweerwagens, een politiebusje en een fluoriserende ambulance in het kleine straatje van Walter en Bea gepast? Kunnen we onze Nederlandse dames laten beseffen dat zij in de bevoorrechte positie zijn te mogen kiezen. Helemaal niet omdat de vroedvrouwenmaffia per se wil dat iedereen thuis moet bevallen, maar omdat het zo mooi is dat het kan. Dat je midden in de nacht slechts je voordeur op een kiertje hoeft te zetten, dat er twee kundige dames op kousenvoeten de trap op rennen en dat je vertrouwen hebt in je eigen lichaam, vertrouwen dat je een kind kan baren.
Wij samen weten het wel.
Dan horen we hoesten uit de prinsessenkamer aan het eind van de gang. Elvira.
Walter gaat haar halen, kan ze mij mooi helpen met teentjes en vingertjes tellen en meegenieten van de feestelijkheden. Wat moet dat niet bijzonder zijn, zo midden in de nacht te horen krijgen dat je zusje geboren is. Op de arm van pappa, in haar roze pyjamaatje, met de blonde krulharen lekker in de war van het slapen, mag ze even wennen aan het licht en de drukte in de kraamkamer. Maar al snel voert ze het hoogste woord, Elvira is blij met haar zus, het was haar grootste wens. Ze kan al tot vijf tellen, puh, makkie, en helpt me. Als Willy de baby heeft aangekleed gaan we met zijn drieën op de foto.
Grote zus Elvira, verloskundige Annemieke, kleine zus Jasmijn.
Het kraambed kan beginnen.
Fotogeniek
Bea heeft een foto voor me. Walter zette me op de kiek nadat ik de baby had nagekeken. Ik sta niet alleen op de foto, we zijn met zijn drieën, uw vroedvrouw natuurlijk, de baby en een meisje in pyjama. Ik had er namelijk direct een dikke vriendin bij, de net wakker geworden Elvira. De foto bekijk ik kritisch. Ja, ik zie die schattige grote zus in een lief roze pyjamaatje, blij met het babyzusje wat ze altijd al wilde. We staan gezellig arm in arm en lachen samen naar de lens. Ik zie een kleine warm ingepakte baby in de stevige arm van de vroedvrouw, maar verder zie ik hoe mijn haar alle kanten oppiekt met grijze uitgroei, hoe de pony recht omhoog staat omdat ik mijn leesbril in mijn haar heb gestoken. Ik zie het zwarte T-shirt, dat wat vaal is geworden en lubbert bij de hals en mouwen. Ik zie de rode wangen, kleine oogjes met kraaienpootjes en die eeuwige onderkin. Ik vind mezelf er niet echt flatteus op staan, zo om half twee in de nacht. Binnenkort maar weer eens naar de kapper.
En dan laat ik thuis de foto zien aan Ben. Hij kijkt er naar, en kijkt naar mij, en zegt: ‘Tjonge..’
Ik vraag: ‘Wat tjonge?’ en hoop op een bijdrage voor kapper en kledingwinkels.
En mijn Ben zegt: ‘Nou, dat je na twintig jaar, nog zoveel liefde voor je vak kan uitstralen, al is het midden in de nacht…’
Ik filosofeerde over de toekomst, en vroeg mij af: Hoe moet dat dan met vrouwen zoals Bea?
Ik kijk opnieuw naar de foto, en denk: ‘Ja, en hoe moet dat dan met verloskundigen als uw Poldervroedvrouw?
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
