Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 26-08-2010
Veel polderbevallingen verlopen normaal. De ontsluiting vaak verrassend vlot, het persen slechts enkele keren. Een flinke achtponder, een paar hechtingen. Een mentaliteit van niet zeuren, kiezen op elkaar, dit kan ik en dit doe ik. Borstvoeding, gezellige kraambedden, harmonische gezinnen, ik heb het goed als vroedvrouw in mijn dorpje.
Door Marianne Wigbers
Goed, genoeg gefilosofeerd, Bea is aan de beurt
Ik klap de laptop dicht, leg de stapel administratie erop, morgen verder, en vertrek. Het regent met dikke druppels, ik moet iets verder in de straat parkeren, en neem meteen alles tegelijk mee. Koffer, tas, zuurstof, agenda, tasje met doptone en als extra een stapeltje handschoenen uit de voorraaddoos achterin. De voordeur staat op een kiertje, ik hoef niet aan te bellen, want anders gaat de hond blaffen en wek ik misschien de oudste dochter, met mijn elleboog duw ik de voordeur verder open.
De hond snuffelt even, ik schop mijn schoenen uit, gooi jas en sleutels op een stoel en ren meteen door, de trap op. Walter staat me al op te wachten. Bea ligt intussen in bed, ze moet lachen als ze me ziet, tot een volgende wee weer komt opzetten.
Ik vraag of dit echt pas een half uurtje aan de gang is.
Als de wee afzakt knikt ze, ja werkelijk om kwart voor twaalf wakker geworden van een eerste kramp…
De eerste acties zijn als altijd: Handen wassen, hartje luisteren en het inwendig onderzoek. Ik constateer een goeie vier/bijna vijf centimeter, en dat binnen die drie kwartier, dat belooft wat. Bea moet een beetje bibberen van de weeënspanning en ik leg het dekbed weer over haar heen. Lekker warm blijven, erg belangrijk. Walter en ik gaan organiseren, ik vraag naar het kraampakket. Bea wil helpen en slaat het dekbed alweer open, klaar om het complete pakket boven uit de kast te vissen. Daar steek ik een stokje voor.
‘Jij blijft liggen, wij gaan klaarzetten, Walter, verwarming omhoog en water koken voor de kruiken, en hier met dat kraampakket.’
Ik heb een gemakkelijk doorkiesnummer voorgeprogrammeerd in mijn mobieltje voor de kraamzorg, dus die taak neem ik op me. Ik krijg meteen iemand aan de lijn, benoem de snelheid van het gebeuren, en dat de voordeur op een kiertje staat, gelieve niet aan te bellen, in verband met de kleine meid die ligt te slapen. Ik loop een keer op en neer naar de babykamer, voor stoffen luiers, een mutsje en een badcape. Uit de badkamer haal ik een grote badhanddoek, en ik vind zowaar een fijne emmer voor het afval. In de bocht van de trap naar zolder ligt een grijs-gestreepte kat. Hij bekijkt alles van een afstandje. In het voorbijgaan begroet ik hem.
‘Dag poes, het is wat allemaal hè, zo midden in de nacht.’
Hij kijkt beledigd de andere kant op. Ook goed.
Inmiddels merk ik dat de verwarming zijn werk doet, en zo te horen doen de ontsluitingsweeën dat ook.
Ik hoor Bea af en toe al meepersgeluiden maken. Hoe is het mogelijk, hoe laat is het? Op de linker wekker is het tien over half één, op het rechternachtkastje lees ik zelfs al 00.55, ik houd mijn eigen horloge maar aan, twaalf over half. Het eerste wat ik mijn stagiaires vaak leer bij een thuisbevalling in de ouderlijke slaapkamer: let nooit op wekkers op de nachtkastjes, negen van de tien keer lopen die minstens een kwartier voor. Vertrouw op je eigen tijd.
Bea wil persen, ik heb alles wat ik nodig denk te hebben klaar staan, Walter aan de linkerkant.
Ik aan de rechter.
‘Kom maar op, persen maar Bea.’
Bij de eerste pers zien we meteen al dat ze op de goede weg is.
‘Dat doe je goed Bea, ga maar door.’
We horen gestommel op de trap, het geluid van een zware koffer met een rammelende inhoud, die met een bons wordt neergezet op de overloop, en kraangeluiden uit de badkamer. Het zullen de hulptroepen zijn en die weten precies hoe ze geruisloos moeten invoegen op de snelwegen der thuisgeboorten.
Drie kwartier na middernacht. Een stralend witte verschijning stapt de kamer binnen, knippert een keertje naar het felle licht, geeft Walter een hand, en zwaait vrolijk naar mij.
Het is Willy, een heerlijke kraamverzorgster met hart voor het vak. De laatste of misschien voorlaatste perswee begint hoorbaar op te komen, wat een perfecte timing. Bea houdt haar adem in. Willy heeft een halve seconde nodig om te bedenken wat ze voor ons kan betekenen, haalt een keer diep adem, komt naast me staan, en helpt Bea met het ophouden van haar rechter been die ik, bij gebrek aan beter, zolang even in mijn zij had gezet. Walter heeft de linker vast. Ik vraag me een ogenblik af hoe Willy het zo snel voor elkaar heeft gekregen, om zo stralend, kreukvrij, fris en flitsend op ons toneel te verschijnen. Voor ik het kan vragen voelt Bea de nieuwe kramp doorzetten..
Daar gaan we weer. Bea perst met al haar kracht, en om 00.47 exact, in ieder geval op mijn horloge, is de geboorte van hun tweede dochter een feit. Jasmijn Jade. Twee minuten na kwart voor één, een uur en twee minuten na de allereerste kramp.
