Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 12-08-2010
Caroline Grootes
Soraya en Sven hadden na twee keer meer dan veertig weken zwangerschap en twee niet heel soepele bevallingen twee mooie dochters gekregen en wat hun betreft was hun gezin compleet. Op haar werk volgde Soraya het hilarische relaas van de zwangerschapsplannen van een collegaatje die niet in staat bleek ook maar één intiem detail van de pogingen van haar en haar partner voor zich te houden. Zij onderhield haar collega’s met een wekelijkse soapstory over de plannen, pogingen, testjes, resultaten en nieuwe pogingen. Soraya en haar collega’s lachten zich slap omdat ze alles zo nauwkeurig konden volgen en dat de zwangere in spe daar helemaal niet mee zat. Toen die, gelukkig niet eens zo heel lang daarna, zwanger bleek te zijn, vervolgde zij haar ontboezemingen met de eerste symptomen, de eerste misselijkheid, de vergeetachtigheid, de geurtjes waar ze niet meer tegen kon, de emotionele reacties... Soraya stond haar als ervaren moeder met raad en daad bij en verheugde zich inwendig over het feit dat zij dit allemaal al lekker achter de rug had.
Op een zekere donderdagochtend stonden ze samen bij een fonteintje toen de zwangere gekscherend tegen Soraya zei: tjeetje, Sor, weet je wel zeker dat je zelf niet zwanger bent? Je bent zó vergeetachtig de laatste tijd! Maar Soraya was gewoon aan de pil en zeker niet zwanger. Maar toen Sven zaterdag tegen Soraya zei: goh, had jij niet al ongesteld moeten worden? keek ze hem enigszins verbluft aan. (Hoe heeft hij dat nou bij kunnen houden?! Hij is toch echt wel oplettend, soms..!) Superzelfverzekerd zei ze tegen Sven: nou misschien wel ja, nu je het zegt, maar dat scheelt toch wel vaker een paar dagen, niets aan de hand hoor, het zal zo wel beginnen. En voor de grap voegde ze er aan toe: wil je soms dat ik even een testje haal zodat je zonder zorgen je weekenddienst kan draaien? Zei Sven tot haar verbazing: ‘Nou ja, graag...’ Op de valreep voor zijn werk een testje gehaald, geplast en wat schepte haar verbazing? Positief!
Soraya vertelde me op haar controle bij mij dat ze met groooooote ogen en hartelijk lachend uit de wc was gekomen (zó’n mop!!) om hem het staafje onder de neus te houden… maar Sven raakte zowat in shock!! Hij had zich toch enigszins (behoorlijk!) verheugd op eindelijk weer eens vakantieplannen, tijd voor henzelf, enzovoort, maar nu stond dat allemaal ineens op losse schroeven… Dus Sven moest bij wijze van spreken aan het zuurstof ,terwijl Soraya helemaal dolgelukkig was en het nog steeds heel komisch vond allemaal.
Openhartig vertelde Soraya me dat vóór ze mij belde voor een eerste afspraak er wel even wat zware dagen waren geweest, want ze dachten er toch ietwat verschillend over. Overigens begrepen ze geen van beiden hoe ze nou in hemelsnaam zwanger had kunnen worden ondanks de pil. Soraya was niet ziek geweest, was de pil niet vergeten, had geen rare dingen gedaan… Dus het was die ene ‘nul komma nul en een beetje procent kans’ en de hand van bovenaf bij wijze van spreken die dit mogelijk had gemaakt. Misschien omdat Svens vader terminaal ziek was, opperde Soraya, dat onze grote baas in de hemel vond dat er een nieuwe telg in het gezin moest komen om het evenwicht wat te herstellen? Geen idee, maar ze waren later o zo blij met hun kleine mannetje!!!
Op maandag kwam Soraya op kantoor en sleurde haar collega meteen mee de wc in om te vertellen dat ze blijkbaar tóch zwanger was! Ze had het alleen niet geweten… wat een giller niet?
Jannick kwam echter ook ‘te laat’, net als zijn eigenwijze zusjes.
Ook weer twee weken over tijd. Weer door mij gestript, bij nummer twee was dat toch succesvol gebleken. Maar op controle in het ziekenhuis toonde de echo weinig vruchtwater en de monitor (CTG) een wat té regelmatige (rustige) hartslag en dat vertrouwde gynaecoloog Bouwman niet. Dus moest ze blijven.Ze had haar tas al mee, want dit keer was ze ‘ervaren’. Geen spelletjes of video’s mee dit keer!
Deze keer werd ze alleen met een beetje gel ingeleid, niet aan de infuuspomp. Gelukkig, vond Soraya. Het was ook de bedoeling geweest om de vliezen breken, maar toen dat de arts-assistent na herhaalde pogingen niet lukte, heeft ze het opgegeven. Soraya vond dat ze echt ‘genoot’ van de dingen waar ze tot dan toe alleen maar over gelezen had. Omdat ze niet aan de ‘pomp’ lag en dus mobiel was, kon ze rondlopen, heerlijk onder de douche gaan staan en tv kijken.
Maar toen tegen half negen ’s avonds de weeën heel pijnlijk werden en Soraya het belachelijk lang vond duren voor een derde bevalling ( sinds een uur of elf ’s morgens) zakte de moed haar in de schoenen, zeker toen ze nog steeds maar twee centimeter ontsluiting bleek te hebben en de baarmoedermond nog steeds hard was.
Toen ik eens even langskwam om poolshoogte te nemen, stond het huilen haar nader dan het lachen. Arme Sven had nachtdienst gehad en die begon ook redelijk in te storten. Ik wilde heel erg graag toch ook deze derde (en echt laatste!) bevalling van hen doen en na een peptalk beloofden ze dat ze me op tijd zouden laten bellen.
Elf uur ’s avonds nog maar drie centimeter, weer pethidine (voor verdoving), toen weer een dalende hartslag van de baby, waardoor ze continu aan de monitor kwam te liggen en helemaal nerveus werd van de piepjes en de reacties van de hartslag op de weeën. Ook al deed de pethidine niet zo veel tegen de pijn, het deed blijkbaar toch wonderen voor de ontsluiting. En zoals wel vaker bij inleidingen duurden de eerste vier centimeter een hele dag en de rest krap twee uur. Toen de verpleging Sven een bed had gegeven om ‘ook te gaan slapen’ (alsof Soraya zou kunnen slapen!), kreeg zíj opeens persdrang en moest dokter Bouwman in allerijl weer terugkomen. Soraya probeerde nog: ‘moeten we Caroline niet bellen?’, want ik had gezegd dat ik er graag voor terugkwam, al zou het midden in de nacht worden. Maar de gynaecoloog zei dat het al half drie ’s nachts was en dat hij er nou al was en dat ze mij beter lekker konden laten slapen. Daar durfde Soraya niet meer tegenin te gaan, hoewel ze me eigenlijk toch wel had willen bellen. Maar ja, veel tijd om na te denken of aan te dringen had ze ook niet met persweeën en de baby moest er vanwege de matige hartslag snel uit.
Toen ze moest persen duwde een van de verpleegsters haar omhoog en liet haar het koppie met haar voelen dat net tevoorschijn piepte. Dat was onverwacht en zó indrukwekkend dat ze ineens heel gemotiveerd doorperste. En toen ze zeiden dat het een jongetje was, waren Sven en zij zó verbaasd... ‘Goh, ik wist niet dat we dat ook konden…’ Soraya vertelde me dat het diepe indruk op haar heeft gemaakt hoe Jannick na de bevalling, schoongewassen in zijn doek, haar zo’n zes uur lang intens met grote ernstige ogen aan heeft liggen kijken. Alsof hij de situatie aan het peilen en aan het beoordelen was. Na zes uur besloot hij dat hij het wel goed vond allemaal en is hij lekker gaan slapen. Vanaf dat moment is hij een heel erg vrolijk, blij en uitermate uitgebalanceerd mannetje geworden.
Ik kwam natuurlijk nog gezellig langs op kraamvisite om het hele relaas in geuren en kleuren te horen. En Soraya weet het tien jaar laten nog steeds met alle details na te vertellen. Eindigend met: en die Bouwman heeft zich toch wel aan zijn belofte gehouden hè…. Hij beloofde dat de derde een jongetje zou zijn. Hoe wist-ie dat?!
