Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 05-08-2010
Column door Caroline Grootes
Ik ben met Soraya herinneringen aan het ophalen over haar bevallingen.
In het vorige verhaal lazen jullie hoe ze twee weken over tijd ging en na een inleiding en een vacuümextractie beviel van een dochter Annabella.
Annabella was al ruim drie jaar en een bijdehandje dat al bijna aan de kleuterschool toe was toen Soraya opnieuw bij ons onder controle kwam. De zwangerschap verliep vrij probleemloos. Druk had ze het wel: kindje, zwanger, zelf werken en een man die ploegendienst draaide. Dat was te merken toen ze zich een keer zo naar haar afspraak bij ons haastte dat ze pardoes in een kuil viel. Stratenmakers hadden het nodig gevonden om de stoep voor de praktijk open te breken, in verband met de riolering of zo. Strompelend kwam ze de trap op (de spreekkamer was op de eerste verdieping bij Nel thuis) waar Nel nog net kon voorkomen dat ze haar laarzen vol zand uit deed. Gelukkig was ze niet op haar buik gevallen en was met de baby alles prima. Zoals zo veel zwangeren besloot ze ook nog eens om op het laatst van de zwangerschap (als de nesteldrang z’n hoogtepunt bereikt) haar huis te gaan verbouwen. Doordat ze bij Annabella twee weken over tijd was gegaan, verwachtte ze niet dat deze baby eerder zou komen. Maar ze zou het wel heel erg leuk vinden als het deze keer wel spontaan en thuis zou lukken.
Toen ze tien dagen over tijd was heb ik haar gestript. Vorige keer mocht dit niet baten, maar als je eenmaal een keer bevallen bent is de succeskans groter.
Zaten ze de volgende ochtend aan koffie met een gebakje met de aannemer om te bezegelen dat zij hen net een dure order hadden gegeven om hun hele huis te verbouwen, voelde Soraya de eerste weetjes en verloor ze de slijmprop op de wc. En ze durfde niks te zeggen in dat gezelschap! Ze zette het gelijk ook maar van zich af, want dat het spontaan zou beginnen zou toch te mooi zijn om waar te zijn. Sven dus maar gewoon naar zijn avonddienst laten gaan. Soraya gaf haar nesteldrang de vrije teugel en is het hele huis gaan soppen, bedden verschonen en boodschappen in huis gaan halen voor een hele week. Ook ging ze nog even langs de videotheek voor een stapel films, waarvan ze zich later afvroeg wanneer ze die had willen kijken.
Toen Sven tegen middernacht thuis kwam waren ze allebei hartstikke moe en gingen maar gauw naar bed. De lichte voorweeën die de hele dag lekker hadden zitten rommelen maar waar ze weinig last van had gehad, besloten op dat moment om eens flink door te zetten en toen braken ook nog eens spontaan haar vliezen. Terug in bed kwamen de weeën al om de paar minuten en besloten ze dat het tijd was om de verloskundige te bellen.
Er was een flinke babyboom in onze praktijk die maand. Ik had net een kersverse baby in mijn handen en rekende er al op dat ik bijna naar bed mocht toen Sven van Soraya belde. Tja, gebroken vliezen en weeën om de paar minuten daar moest ik natuurlijk heen. Ze moest zelfs nog wel even op me wachten want ik was nog niet helemaal klaar bij die bevalling. Maar tegen twee uur was ik er dan en maakte haar blij met het nieuws dat ze al vijf centimeter had! Het ging als een tierelier tot ze persdrang kreeg maar nog op acht centimeter zat. Dat laatste randje wilde maar niet weg gaan. En toen begon de hartslag van de baby ook nog eens te reageren. Hoe graag we ook thuis wilden, ik had geen keus en belde de ambulance. Maar Soraya had natuurlijk wel persweeën en opeens kon ze het niet meer ophouden. Toen heb ik moeten knippen en zij heeft zo gegild dat haar buurvrouw meteen wist hoe laat het was. En toen piepte Paulientje eruit, met een armpje in de lucht en de navelstreng om haar nek. Vlak daarna arriveerde de ambulance, op tijd om te feliciteren. Ik heb vriendelijk gevraagd of ze beneden even wilden wachten tot de placenta er was, voor het geval dat. Nou na een prikje met oxytocine kwam de placenta er ook nog uit, helaas wel met een heleboel bloed dat stiekem tussen de zorgvuldig neergelegde matjes door sijpelde op de grond en... op mijn gymschoenen. Wat mij betreft een risico van het vak, maar Soraya was zeer ontzet dat ze er zo’n zootje van had gemaakt. Toen ik tegen vijven eindelijk klaar was met hechten, kon ik bijna niet meer uit mijn ogen kijken van vermoeidheid en vroeg ik Sven timide of hij niet een boterhammetje met hagelslag voor me had. Kwam hij me al even moe en timide vertellen dat er ondanks Soraya’s uitvoerige boodschappen van die dag alleen maar oud brood in de trommel lag! Toen ik moeder en kind eindelijk in goede gezondheid en in een schoon bed achter kon laten beloofde Sven me dat hij nieuwe gymschoenen voor me zou kopen en vroeg hij mijn maat. Die zei ik lachend, gevolgd door dat dat echt niet nodig was hoor, ‘risico van het vak’. Maar bij mijn eerstvolgende kraamvisite stond hij daar stralend met een doos nieuwe gympen. Blauwe gympen waren het, die hij zelf voor me was gaan kopen. Zo’n man vergeet ik mijn leven toch niet!
Ik heb nog één pikant detail voor je, zegt Soraya: gynaecoloog Bouwman zei later nog eens tegen me: ‘als jullie nog voor een derde mochten gaan, dan beloof ik je een jongetje.’ Maar wij zouden niet voor een derde gaan. Dat lees je in de volgende column.
