Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 29-07-2010
Caroline Grootes
(grotendeels opgetekend zoals naverteld door Soraya zelf!)
‘Soraya van Annabella! En van Pauline en Janniek! Ik ben degene die altijd zo lang over tijd ging!’
Kijk, heerlijk zo’n mens, die helpt me tenminste. Haar man Sven komt er ook bij staan. Annabella wordt volgende week al zestien... Help me even, er komen allerlei herinneringen bovendrijven. Heeft je zwangerschap toen tweeënveertig weken geduurd?
Ja joh! En het was smoorheet die zomer. Ik zat al weken bij 36 graden met mijn voeten in een bak water in de tuin achter een legpuzzel te puffen, en de buurvrouw hing dagelijks over de schutting met de mededeling ‘ja, dat is geen bevallen hè...’
Kwam ik je niet even strippen dan?
O ja, maar die baby zat zeker te pitten daar binnen en had nergens last van, want het hielp niks. Ik ben zelfs nog bij die gynaecoloog geweest, dokter Bouwman, op zondag in zijn praktijk thuis, die heeft ook nog eens gestript (inwendig onderzoek waarbij de baarmoedermond geprikkeld wordt en zo mogelijk de vliezen losgemaakt van de baarmoedermond). Hij zei dat het echt wel die nacht op gang zou komen, maar niks hoor, ik moest toch maandag aan de pomp (inleidingsinfuus).
Toch ingeleid bij 42 weken dus...
De pomp ging ieder half uur een tandje hoger. Bij standje drie kwamen ze me een bord spaghetti brengen, wat dachten ze wel, hebben ze dan niet eerder bevallingen meegemaakt? Wat doe je met spaghetti op standje drie, ermee gooien soms? Het mooiste was nog dat de volgende verpleegster die binnen kwam zei dat ik beter niet kon eten. Toen kwam er een assistente van de gynaecoloog met zo’n heel eng mesje mijn vliezen breken...brrrr.
Ik wilde nog wel zo graag spontaan bevallen. Ik ben zelfs op de zondagmiddag voor de maandag dat ik werd ingeleid nog langs de weekendapotheek gereden om een fles wonderolie te halen. Die weigerden ze mij te geven. Toen heeft Sven zo hard als hij durfde over alle hobbels in ons dorp gereden die hij maar kon vinden (en dat zijn er nogal wat), maar het hielp totaal niet.
Kwam ik je als je verloskundige ook nog een beetje moed inspreken?
Ja en ik zie jou nog zitten aan mijn bed rond een uur of elf ’s morgens en vragen ‘Hoe gaat het’ en ik zei ‘het gaat niet’ en jij zei ‘nou niet meteen zeggen dat het niet gaat hoor, je moet wel even je best doen, we gaan niet zomaar verdoven’.
Nee dat meen je niet, dat heb ik toch niet echt gezegd hè?!
Heus wel! En ik dacht nog heel gemeen - ik geef het ruiterlijk toe en sorry daarvoor! - ‘wacht maar tot jij hier ligt…!’ En een tijdje later lag jij er ook inderdaad, ook aan de pomp en jij riep geloof ik iets in de trant van ‘Spuit mij maar plat, dit kan ik niet’ of zo? Jij vertelde me later zoiets en ik heb toen zo gelachen…
Ja dat klopt, ik ben ook ingeleid, vreselijk was dat.
Ik weet niet meer wie me daarin geadviseerd had maar ik nam veel te veel troep mee naar het ziekenhuis. Stond ik daar om acht uur ’s ochtends op de kraamafdeling met een volwaardige samsonite met Trivial Pursuit, DVD’s, en winterkleertjes voor de baby hoewel het buiten snikheet was. Maar het pakje was zo schattig klein en een dierbaar cadeau, dus dat moest de kleine natuurlijk aankrijgen. Het enige wat Sven acht uur lang heeft mogen doen is heel hard op mijn rug drukken, tot hij blaren op zijn handen had staan van al dat masseren, om toen pas het busje talkpoeder in het nachtkastje te ontdekken. En iedere keer als hij even wilde stoppen, gromde ik iets onverstaanbaars waaruit hij toch wist op te maken dat hij vooral niet mocht stoppen!! Die man heeft het ook zwaar gehad besef ik!
Kwam mijn collega Nel ook nog langs?
O ja! Die blik van Nel en ook van de verpleegsters toen ze mij in mijn niksie zagen met de kleuren van een soort zebrapad: rood – wit – rood – wit – bruin – wit – rood – bruin – wit. Want ik had natuurlijk al weken in de zon gezeten, maar keurig mijn buikje bedekt gehouden, dus ik had overal verbrande stukken, bruine stukken, witte stukken en ik zag er blijkbaar hilarisch uit want ik ben meerdere keren uitgelachen!
Ben je die dag nog bevallen ook?
Jij kwam weer bij me kijken en toen mocht ik naar de verloskamer, wat ik niet kon geloven omdat ik totaal geen persweeën had. Ik lag nog steeds aan de pomp, maar had ook Petidine (soort morfine ter verdoving) gehad waarvan ik redelijk versuft raakte hoewel het voor mijn gevoel de pijn niet wegnam. Ik kreeg echter geen persdrang en ik weet nog goed hoe jij en Sven aan weerszijden van mij stonden in de verloskamer en jij zei: ‘Ga maar persen hoor, als je aandrang voelt.’ En ik voelde maar niks. En jullie begonnen uiteindelijk maar aan een praatje boven mijn hoofd/buik en waren gezellig in gesprek, terwijl ik me afvroeg waar die persweeën nou bleven… Toen ben ik maar gaan doen wat ik tijdens mijn zeven (!) maanden zwangerschapsyoga had geleerd (of althans iets dat daarop leek want ik deed het niet helemaal goed geloof ik). Dus ik mijn best doen en persen… Maar gelukkig kon jij mij goed uitleggen waar ik naartoe moest persen en door de pijn heen en zo… Dat hielp echt, want toen begreep ik dat ik nog veel verder kon gaan dan ik dacht! Maar uiteindelijk bleek de baby het benauwd te hebben ( ze zijn alle drie met de navelstreng om hun nek geboren, die eigenwijze schatjes!!), dus kwam dokter Bouwman er uiteindelijk met de WC-ontstopper aan te pas om Belletje eruit te manoeuvreren. Het mooie was alleen ( ik moest iedere keer zo vreselijk lachen om die man! Hoe bot die is...) dat hij aan mijn voeteneind ging zitten en vervolgens heel attent alles ging opnoemen wat hij ging doen, maar ook alle instrumenten liet zien die hij zou gebruiken. Dus hij hield één voor één alle instrumenten omhoog en noemde ze op. En ik weet nog goed dat ik het zó komisch vond… Het deed me ontzettend denken aan dat spelletje met die lopende band vroeger in een of andere flauwe TV- quiz (‘één van acht’) waarbij je alle voorwerpen op de lopende band moest onthouden en vervolgens opnoemen. Ik had echt moeite om niet te lachen, ondanks de pijn.
Dat lachen verging je zeker wel toen Bouwman de vacuümpomp plaatste en een knip zette...
Jij kneep heel hard in mijn hand en zei: Sven oren dicht (voor het geluid van de knip). Soraya, nog één keer op je allerhardst meepersen… En toen kwam ze er eindelijk uit, onze mooie Anna.
Of dat bij Soraya’s andere twee bevallingen ook zo ging, vertel ik je de volgende keer!
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
