Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 14-07-2010
Geen bevallingen maar wel een slapeloze nacht (deel 2) Marianne Wigbers
Melissa heeft buikpijn en ze moet naar het ziekenhuis.
Wie kan ze brengen?
Nelly heeft geen rijbewijs, haar partner Ronnie tijdelijk ook even niet, ze kon het niet precies uitlegguh maar het had te maken met het overschrijden van de snelheidslimiet, en ‘aigulukkonnie-er-egniksandoen..’
Kevin was zonder auto, maar zelfs al had hij er eentje, dan zou Kev toch niet mijn eerste keus zijn, wat indirect weer te maken had met het formaat sigaretten die ik Kevin en Ronnie zag roken, daar onder het afdakje, achter in het tuintje. Ze belden de vader van Melissa, die zijn vriendin stuurde omdat hijzelf net een paar biertjes op had. Vriendin kwam meteen.
Nelly, man en kind weer over straat naar huis, lopes, de hond namen zij mee, die kon niet zo goed tegen alleen zijn.
Melissa in de gedeukte Toyota gehesen, Kevin achterin, ik boog me door het openstaande raampje naar de bestuurster en vatte mijn instructies nog een keer bondig samen.
‘Rustig rijden, melden bij de nachtingang, ze weten dat je komt, goede reis..’
Terwijl ik ze uitzwaaide ging mijn dienstmobiel, was het Haneveld? Dat zou mooi zijn, ik was nu toch wakker, meteen door naar de volgende klus.
‘Huh?’
In het schermpje las ik: ‘BEN’
‘Ben?’
Wat had manlief nu te bellen op mijn diensttelefoon, om kwart over enen in de nacht?
‘Ja, waar ben je? Je auto staat er gewoon en je bent er niet, wat ben je aan het doen?’
Hij zei dat hij in toilet, badkamer en keuken naar me had gezocht, hij biechtte op dat hij zelfs aan mijn kant naast bed op de grond had gekeken. Misschien was ik uit bed gevallen, en toen hij mijn privé-mobiel probeerde zoemde die vanaf het nachtkastje. Ik moest lachen om zijn bezorgdheid, en was ook wel vertederd. Die Ben, en ik al die jaren maar denken dat hij onverstoorbaar door iedere nachtelijke escapade mijnerzijds heen sliep.
Weer thuis begon het gedonder en bliksem en kon ik de slaap niet vatten, half twee, tegen tweeën, ver na twee, ene zij, andere zij. Wel prachtig dat onweer, de flitsen en klappen volgden elkaar in enorm tempo op.
‘Slapen moet ik.’
‘..flits-KABOEM!’
‘Slapen wil ik.’
‘…flits- - - - - -KAboem.’
Naast me werd regelmatig gesnurkt, de wekker tikte in het ritme mee, de tijd tussen flits en klap werd langer en langer, ik voelde mezelf wegzakken.
‘…rieDELRIEDEL--RIEDELRIE..’
2.45 Hij van Haneveld.
‘Het is nu wel heftig, weeën van twee minuten lang, en dat iedere minuut.’
Er was een opmerking bij die ik niet meteen kon plaatsen. In de auto probeerde ik de uiterst merkwaardige mededeling te bevatten. Hij had zoiets gezegd als: ‘Het bed ligt niet meer lekker, misschien kunnen we nu beter naar het ziekenhuis gaan?’ Een niet lekker liggend bed? Hoe was daar verloskundig-technisch een mouw aan te passen? Gezellig samen met Melissa op de kamer?
Net voor drie daar, er werd gepuft als een dolle, maar bij toucher had ze amper een centimeter ontsluiting en duidelijk staande vliezen. We puften een paar weeën samen en ze kwam in het juiste ritme, ‘Zo lukt het veel beter,’ zei ze.
‘Wat wilde je nu precies in het ziekenhuis gaan doen?’
Ze wist het niet, ze lag nu wel weer lekker.
‘Mooi, dan doen we het grote licht uit, ogen dicht en volhouden!’
Ik gaf laagdrempelige terugbelinstructies en het duurde weer een onweersbui voor ik in slaap was.
‘…rieDELRIEDEL--RIEDELRIE..’
4.30 Half vijf, hij: ‘Ja het is afgezakt, maar ze verloor iets bloed is dat goed?’
Zij was in slaap gevallen en wij bespraken fluisterend kleur, vorm, hoeveelheid en consistentie.
Bruinig, weinig, slijmerig.
‘Dat zal de slijmprop zijn, dat is niet erg, echt, het hoort er een beetje bij.’
Hij was gerustgesteld.
‘KLINGELKLINGELKLINGELKLINGEL.’
‘Wat?’
5.45 Gevaar op links?
Neen, het was slechts de wekker van Ben, die van mij zou pas over een uurtje gaan.
Om half zeven zocht Ben zijn baret, ik wees met één oog open waar hij lag, -waar hij altijd ligt- en verzette mijn wekker naar kwart over zeven. Ik vond dat ik dat extra half uurtje wel verdiend had.
6.55 Zij van Haneveld zelf: ‘Ja, het is helemaal over, maar ik wil nu wel weten waar ik aan toe ben.’
Ze klonk uitgeslapen en giechelde erbij, en hoewel mijn bed uitzonderlijk lekker lag, gooide ik mijn benen over de rand, zette ik de wekker definitief uit en lachte ik gezellig met haar mee.
‘Tuurlijk. Ik kom zo wel even kijken.’
De dag mocht beginnen, misschien kon ik ergens fijn gaan vliezen breken ofzo.
It ain't over 'til the fat lady sings
Well, my story ain’t over ‘til a pink baby cries…
Baby Haneveld hield zijn moeder de gehele dag pijnlijk bezig en koos uiteindelijk half elf in de avond als geboortetijdstip.
De kleine Serenity bleef wijselijk nog een complete maand zitten en kwam op een zonnige vrijdagmiddag met een hoop kabaal (moeder) en gekrijs (Serenity zelf) keurig-netjes voldragen ter wereld.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
