Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 07-06-2010
Caroline Grootes.
Wonen jullie op een boot?
Ik bleek op zondagochtend om zeven uur naar het haven- en industriegebied te moeten.
Nee, in een jert.
Een jert? Ik kom er aan hoor. Ik heb een TomTom.
Als je bij het hek bent moet je even bellen want dan kom ik het open doen.
O.K.
Waar ik nu toch heen moet... mompelde ik tegen mijn nog half slapende man. Industrieterrein, hekken... Mijn man was niet van plan voor zoiets wakker te worden op zondagochtend. Op de overloop kwam ik mijn middelste, negenjarige dochter tegen. Die leek wel ontvankelijk voor mijn aanstaande avonturen. Ik moet naar mensen die in een jert of zoiets wonen, wat zou dat zijn? Een jert? EEN YURT! Dat heet een yurt mama, dat is een tent uit Mongolië! Daar is juffie net over aan het vertellen op school in onze huizenbouwperiode. Mag ik mee?
Ik deed een nachtje dienst bij een voor mij nieuwe praktijk, en die dienst zat er al bijna op. Even naar een pas bevallen moeder met buikpijn in een yurt gaan kijken en weer terug, ze kon wel mee. Kleed je maar heel snel aan dan.
Binnen vijf minuten zaten we in de auto, met allebei een plak ontbijtkoek in de mond. Waarom was jij al zo vroeg wakker eigenlijk? Vergeten de wekker uit te zetten...
TomTom bracht ons naar een uithoek van het werkgebied van de praktijk, waar in the middle of nowhere een weg eindigde bij een hek. Toen waren we al een hele serie oude caravans en autowrakken gepasseerd. Alles in diepe rust, op een rondsnuffelende hond na. Carlos, de partner van de kraamvrouw kwam een paar minuten na mijn oproep met zijn auto naar het hek. Het hek werd weer zorgvuldig achter mij op slot gedaan en ik reed achter hem aan. Voor ons doemde een grote, totaal vervallen fabriekshal op. Hier en daar keek je er dwars door heen. Ook hier tussen de overvloedige begroeiing caravans, houten bouwsels, reptielen voorstellende kunstwerken van oud metaal, al dan niet onttakelde of portierloze auto’s, gezellige picknicktafels. Aan de vloer verankerde luxueuze wachtkamerzetels, met een deel van de vloer en nog aan vast, zodat ze op een sokkel van anderhalve meter beton boven de grond troonden. Zeer geschikt om naar de zonsondergang over de haven te kijken. We slingerde hier een honderd meter of meer tussendoor tot Carlos naar rechts gebaarde uit zijn raampje. Ik ging dus naar rechts maar zag van alles, behalve een tent. Reed en keek ik natuurlijk geheel de verkeerde kant op. Mijn dochter zag het wel: daar staat-ie mama, dat is een yurt. Of ik wel even netjes wilde parkeren. Natuurlijk! Met een routinegebaar nam ik de TomTom van de voorruithouder. Carlos lachte en schudde zijn hoofd. Dat hoeft hier niet hoor, je auto kun je ook open laten. We zijn hier binnen het hek. Macht der gewoonte, verontschuldigde ik me.
Een Yurt is een heel grote ronde tent, met een doorsnede van zeker zes meter en overal meer dan stahoogte. Bovenin, in het midden van het stoffen dak verlaat de kachelpijp door een rond raam de tent. Binnen was het gezellig en warm. Rond de kachel een keukenblok, een tweepersoonsbed, een Ikea halfhoogslaper met huisje er onder, kasten en stoelen. Het zoontje van drie sprong vrolijk rond in zijn pyjamaatje. De zus van Carlos die ook in allerijl was gekomen, zat met een prachtig roze en ontspannen baby op schoot. In bed lag de kraamvrouw. Zij had duidelijk heel veel pijn. Mijn enthousiaste dochter werd daar op slag héél erg verlegen van, en heeft daarna niks meer durven zeggen, zelfs niet later tijdens het kopje thee.
Mijn kraamvrouw was vier dagen daarvoor bevallen van haar tweede kind. Alles was goed gegaan en er waren geen complicaties geweest. Maar sinds vijf uur vanochtend was ze opeens overvallen door een aanhoudende kramp in haar buik, die maar niet over wilde gaan. Als verloskundige maak je dan in je hoofd een lijstje op met mogelijke oorzaken. Dat lijstje luidde ongeveer als volgt: de baarmoeder: naweeën of een ontsteking; de blaas: overvol of een ontsteking; de darmen: idem. Daarna volgen nog een aantal mogelijke oorzaken van buikpijn, van blinde darm tot trombose.
Dan ga ik vragen stellen: heb je koorts? (en heb je dat rectaal gemeten met een goede thermometer?), verlies je bloed, een stolsel, kan je plassen, poepen, waar zit de pijn, is die aanhoudend of komt en gaat die, enzovoort. Daarna heb ik haar onderzocht, haar buik gevoeld. Nu verwachten jullie natuurlijk van mij een heldere diagnose en behandeling. Maar nee, ik kon niks vinden. Geen koorts, baarmoeder mooi klein, plassen en poepen geen probleem. Bovendien zakte de ergste pijn nu af, met wel wat naweeën, maar nu min of meer normaal. Waar we het meest alert op zijn, een ontsteking of infectie, kon ik er niet van maken. Restte me slechts haar desgewenst wat symptoombestrijding te bieden, paracetamol. En haar op het hart te drukken toch in ieder geval rust te houden, elke vier uur de temperatuur te meten, en ons te bellen als de pijn weer toenam.
Ik nam het aangeboden kopje thee graag aan en bleef nog een tijd zitten om te zien of het echt beter ging. Ondertussen kon ik de baby even wegen, die sinds de geboorte nauwelijks afgevallen bleek. Er was dan ook al volop borstvoeding. Zo zaten we gezellig rond de kachel. Door het dakraam en de ramen in de toegangsdeur komt veel licht de tent binnen. Mijn dochter mocht het fotoboekje bekijken van de bouw van de yurt. Dat deed ze bij mij op schoot, met haar duim in haar mond... Ondanks de warme kachel en deze warme, aardige mensen wilde ze maar niet ontdooien! Hopelijk durft ze morgen juf wel te vertellen dat ze in een echte yurt is geweest.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
