Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 31-05-2010
door Caroline Grootes.
Zolang als ik verloskundige ben, is er ook een geitenboerderij hier, in het bos. Het was nog aan het begin van mijn carrière dat het leuke stel dat de boerderij had opgestart bij mij in de praktijk kwam. Het werd hun eerste kind. Rineke wilde graag thuis bevallen, maar gezien de woonomstandigheden: een keet in het bos, werd dat wel even met ons besproken, of we geen bezwaar hadden. Met verwarming en stromend water aanwezig was het voor mij geen probleem, ook niet in november. Toch was het wel een beetje een avontuur. Midden in een zeer stormachtige nacht het donkere bos in rijden. Je zag geen hand voor ogen en je moest bij het uitstappen het portier van de auto vasthouden. Stromende regen. Cor kwam me tegemoet en hielp de spullen dragen. Via de stal met de slapende geiten naar hun optrekje. Binnen was het behaaglijk warm en gezellig. Hier werd dan ook enkele uren later een mooie zoon geboren, in blatende conditie. Op het geboortekaartje stond een wiegje in het gras met geitjes er omheen.
Tim kuiert al in zijn overalletje op laarsjes tussen de geiten als zijn zusje Roos het levenslicht ziet. Aan de keet is weer een stukje aangebouwd maar vooral de geitenschuur heeft een grote uitbreiding gekregen. Inmiddels weten heel veel ouders uit de wijde omtrek dit leuke plekje te vinden om met hun kinderen de jonge geitjes (die ook lammetjes heten) een flesje te geven en een geitenijsje te eten. Als ik er bijna tien jaar later met mijn eigen kinderen kom, is er een speeltuin, een kaasmakerij, een restaurant en kun je er je partijtje vieren en nog veel meer. Als de verschillende dieren allemaal een comfortabele plek hebben, wordt uiteindelijk ook de keet vervangen door een heus woonhuis. Van de eigenaren vang ik af en toe een glimpje op en tussen de jeugd in overall probeer ik de kinderen te ontdekken.
Afgelopen weekend ging ik ondanks het slechte weer even naar het bos met mijn middelste dochter. Laten we naar de geitenboerderij gaan stelde ze voor. Prima. Bij de kleine geitjes gekomen zagen we in het hok ernaast een heel dikke moedergeit liggen die enorm aan het blaten was. Als echte pijnkreten klonk het. Er stonden al enkele mensen naar te kijken. Wat was er aan de hand? Het was niet moeilijk te raden: hier werd zo een klein geitje geboren! Zie je wel dat we naar de geiten moesten gaan, zei mijn dochter blij. Ik kreeg de neiging in het hok te stappen en de geit gerust te stellen en te helpen, maar ik hield me in. Beroepsdeformatie dacht ik. Het duurde nog best even, maar toen werd de schreeuwende persende geit verlost: een nat klein geitje lag op het stro. Iedereen keek wat bezorgd, bewoog het wel, leefde het wel? Gelukkig begon de moedergeit het te likken en bleek het lam te leven. Even bleef de buik van moedergeit rustig. Maar dik was ze nog wel. Daar zitten er nog een paar in, zei iemand. Ik geloof dat ze er meestal twee krijgen, zei ik tegen mijn dochter. En ja, zo’n vijf of tien minuten later perste ze weer en hops, daar was nog een jong. Dat blaatte en bewoog, had duidelijk minder geleden dan de eerste. Moeder ging meteen aan de slag. Haar eerste jong liet ze een beetje links liggen. Daar lag het, stil op het stro, nog niet helemaal droog. Zou ik in het hok springen? Nee, ik liep snel naar de winkel en vroeg naar de boerin. Ze kwam al gauw een ging kijken bij de kraamgeit. Met wat stro wreef ze het eerste jong droog een legde hem weer bij z’n moeder. Die begon hem weer te verzorgen. Iedereen enthousiast: ja hij leeft hoor!
Prachtig om te zien hoe de beide geitjes al snel probeerden op te staan en op zoek gingen naar de uiers. Ik kreeg de kans even naar Rineke toe te lopen en een praatje te maken. Haar jongste deed al weer eindexamen. En Tim? Nou, die zie je daar. We keken door het raampje. Achter de boerderij zat een knul op een shovel. Hij stoof heen en weer met vracht mest, moeiteloos achteruit laverend. Mijn geitenboerderijbaby.
Nog even ter informatie:
Op bovenstaande geitenboerderij zijn de geiten gecontroleerd en gevaccineerd tegen
Q-koorts en wordt de melk wekelijks gecontroleerd. Hier loop je geen risico.
Gepasteuriseerde (geiten)melk bevat geen gevaarlijke bacteriën meer.
Zwangere vrouwen dienen met name in Brabant voorzichtig te zijn op schapen- en geitenboerderijen. Bij geboorte en miskraam bij geiten komt de Q-koortsbacterie voor, die ook gevaarlijk is voor zwangere vrouwen. Als een zwangere Q-koorts krijgt met griepachtige verschijnselen kan ze te vroeg gaan bevallen. Q-koorts is te behandelen met antibiotica. De baby kan in de zwangerschap niet zelf Q-koorts oplopen.
Bij bevallingen van geiten kunnen ook nog andere micro-organismen voorkomen zoals Chlamydia, Listeria en toxoplasmose. Ook deze vormen een risico voor zwangere vrouwen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
