Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 24-05-2010
door Caroline Grootes
‘We gaan een paar dagen naar Istanbul in april’, zei mijn vader tegen me. ‘Maar ik ben op maandag weer terug hoor, zodat ik dinsdag bij je op kan passen.’
O! Wat leuk! Wat een goed idee. Ik heb ook altijd al eens naar Istanbul gewild. Wat een goed plan. Veel plezier!
E-mail van mijn vader een dag later: ik blijf er maar aan denken dat je zei dat je ook zo graag eens naar Istanbul zou willen. Waarom ga je niet gezellig mee?
Graag! Maar dat kan toch niet... werk, cursus, kinderen, arme echtgenoot...
Maar het kon dus wel. Van donderdag tot maandag was te overzien voor het thuisfront en toevallig stond er niks gepland: geen werk, geen cursus... Voor ik het wist was het besloten en geboekt. Ondanks luid protest van mijn drie verontwaardigde dochters (6, 9, 11 jaar): Mama mag niet weg! / Ik ga toch stiekem mee in je koffer! / Wat gemeen!
Haha! Mama heeft een reisje van opa gekregen! Ik ga lekker zonder jullie op stap!
Ik verheugde me er enorm op.
Op maandag nog een hele dag een symposium gevolgd over alle mogelijke vormen van pijnbestrijding tijdens de bevalling. Ik deed een workshop acupressuur, wat me meer aansprak dan het geven van injecties met steriel water in de rug van vrouwen...
Dinsdag nog een versiepoging gedaan. Inge was al 38 weken zwanger van haar tweede kindje en was niet blij dat het in stuitligging bleek te liggen. Haar eerste was een baby van negen pond geweest en na een heel vlotte ontsluiting tot acht cm was de bevalling uiteindelijk toch nog een langdurige klus geworden. Bevallen van een kind van zo’n gewicht in stuitligging durfde ze beslist niet aan. Maar op een keizersnede zat ze ook niet bepaald te wachten. Meteen naar Caroline had haar verloskundige gisteren geroepen. Net op tijd! Ik voelde aan haar buik: weer een goed ontwikkeld kindje. Maar niet op weg om negen pond te worden dacht ik. Nog ruim in het sop (vruchtwater) en niet ingedaald. Die was vast goed te draaien. Na de harttonen beluisterd te hebben voelde ik met mijn handen onderin de buik en kon daar het stuitje omvatten. Zachtjes bewoog ik het stuitje naar de rechter zijkant van het bekken van Inge. Ik kreeg een trapje van de baby! Nou Inge, hij is wakker hoor, ik zal ‘m even leren kopjeduikelen. Het stuitje met een hand tegenhoudend duwde ik het hoofdje nu voorover van boven in de buik naar de linkerzij van moeder. Inge vond het een heel wee gevoel zo dwars in haar buik, maar heel snel voelde ze een grote verandering en ik zei: daar ging ie! Hartje geluisterd: prachtige harttonen. Ja, het hoofdje lag nu echt beneden boven de bekkeningang. Hans had het geheel met sceptische belangstelling gadegeslagen. Inge lag nog geen tien minuten op de onderzoeksbank. Ligt hij nu al goed? Nee... Heus! Zullen we vragen of we even met de echo mogen kijken? Graag! En ja hoor, hoofdje beneden. Nou, houd ‘m goed vast zo! Zal hij niet terugdraaien? Kan, maar de kans is niet groot. Meestal blijven ze nu goed liggen. Wanneer heb jij weer dienst voor mijn praktijk vroeg Inge. Oh, uh, de vierentwintigste pas weer hoor. Dat is mijn uitgerekende datum! Nou, tot dan!
Donderdag 15 april vertrok ik naar Istanbul met mijn vader en zijn vrouw. Dachten we. Even leek het niet door te gaan. Door de vulkaanuitbarsting op IJsland ging Schiphol plat. Om twee uur. Of toch niet? We vlogen om kwart voor drie. Ja, we gingen! Schiphol ging toch niet plat. ’s Avonds waren we in Istanbul. En was Schiphol toch dichtgegaan. Andere Noord-Europese luchthavens volgden. Wij genoten ondertussen. Prachtig weer, prima hotel, voor het eerst van mijn leven de Aya Sophia en de blauwe moskee bezocht. Boottochtje over de Bosporus! Wat een stad... evenveel inwoners als in heel Nederland.
Beelden op CNN: aswolk breidt zich uit over Europa. Duizenden vluchten afgelast. REIZIGERS GESTRAND. Interviews op tv met wanhopige reizigers.
Omdat niks zeker was gingen we maandagochtend vroeg toch maar naar het vliegveld Sabiha Gökçen, helmaal aan de andere kant van het Aziatische deel van de stad, vijf kwartier met een taxi door het spitsuur. Om vlak voor aankomst een sms van mijn man te krijgen: vlucht geannuleerd. Geen vluchten te verwachten, tot nader order. Met dezelfde taxi terug. Ons hotel had nog twee nachten plaats voor ons. Onze kans op een normale terugreis was voorbij: nu hoorden we bij de 6,8 miljoen gestrande reizigers en moesten we maar zien hoe we thuis kwamen. Mijn vader van vierenzeventig had nog medicijnen tot morgen. Zijn vrouw moest overmorgen college geven. En sollicitatiegesprekken voeren. Mijn cursusdag morgen waarvoor mijn vader op de kinderen had zullen passen zou ik gaan missen. Mijn dochter van zes sprak heel wijs aan de telefoon: ‘Je kunt nu zeker niet zeggen wanneer je precies thuis komt, hè mamma’.
We vonden een reisbureautje, maar onze luchtvaartmaatschappij blafte de medewerkster toe dat ze zelf naar op internet moest zoeken. Beschikbare vluchten verdwenen weer net zo snel van het beeldscherm als ze er verschenen waren. Alles vol of gecancelled. Willen jullie op Sarajevo vliegen? vroeg de behulpzame Turkse van het reisbureautje.
Buiten op straat wordt geadverteerd met een busreis: achtenveertig uur non-stop naar Amsterdam, vierhonderd euro per persoon, vanavond weg. Mijn vader van vierenzeventig zeker zonder trombosemedicijnen. Nee. Dat niet. Verplicht vakantie. Het sloeg ons een beetje lam. Heel gelukkig werden we wel van een fantastisch gesorteerde Engelse boekwinkel. Gestrand à la, maar niets meer te lezen: rampzalig!!! Orhan Pamuk ingeslagen voor pa. Irfan Orga’s ‘Portret of a Turkish Family’ voor mij. En toch nog de hele dag met dat reisbureau in de weer geweest. Wel een mooie lunch op een dakterras genoten. Uitzicht op de Aya Sofia, de Blauwe moskee en de Bosporus. Ik vrees dat mijn man mij NOOIT meer alleen op reis laat gaan.
De volgende dag zat ik al weer vroeg op het reisbureau. Opeens was er een plek op een vlucht naar Parijs beschikbaar. Doen! Ik moest ‘m wel betalen, de luchtvaartmaatschappij was nog steeds niet bereikbaar. Vanuit Parijs zou ik wel thuis weten te komen! Maar er was maar één plekje geboekt. Besloten werd dat ik dan maar vooruit zou gaan. Op het vliegveld in de rij voor de incheckbalie kreeg ik een sms van mijn man. Op de internet site van Atatürk Airport zag hij dat de balie naar Amsterdam open ging. Zowaar: ik kon omboeken en zo zat ik uiteindelijk geheel onverwacht op de eerste vlucht naar Amsterdam. Mijn vader had minder geluk. Ze gingen nog een keer voor niets naar de luchthaven en vlogen uiteindelijk op vrijdag. Toen ging ik de dienst al weer in. Nacht van vrijdag op zaterdag, half twee. Diensttelefoon. Met Caroline, verloskundige. Ja met Hans. Het is begonnen hoor bij Inge. En ik geloof dat het weer zo snel gaat. Niet te geloven, weer mijn versie-dame die bij mij gaat bevallen! Vroeg in de ochtend beviel Inge vlot van een tweede zoon na maar tien minuten persen. Keurige acht ponder. En niet twee weken te laat zoals zijn grote broer. En dank zij de succesvolle versie niet per keizersnede.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
