Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 17-05-2010
En ja, het wordt een heel verhaal
-door Marianne Wigbers-
Hoe was het ook al weer? We hadden een Sergeant Mook die alles onder controle had, we hadden uw supersnelle verloskundige die op de nipper was binnen gevlogen, en het belangrijkste: we hadden een prima babyhartslagje en een moedige aanstaande moeder Alice die nog net op het randje van de zuchtfase van de bevalling verkeerde.
Dus inderdaad, hij had Roelien aan de lijn, en hing 05.01 uur op.
Eén over vijf, gaaf!
Supermidwife binnen acht minuten ter plaatse en dat zonder flitsend flapperende rode cape, en zonder een enorme gele S op de borst. -Maar mét blote voeten, een prachtig dynamisch kapsel, mascara op de wangen en een gigantische scheur in de iets te krappe broek.-
Vest uit, handen wassen, tas open, het hoognodige eruit, handschoenen, scharen, klemmen.
Handschoen aan. Met slechts het topje van mijn wijsinger voelde ik het zelfde wat Bert al vermoedde, een rond babybolletje voor de uitgang. Technisch VO, caput H3. Volledige Ontsluiting, hoofdje in de laatste bocht, kinderlijke harttonen in perfect ritme, vliezen spontaan gebroken, en met kracht zo te zien aan de natte ravage op matjes en matras van hoofdkussen tot voeteneinde.
Adem in, adem uit. We zuchtten gedrieën een volgende wee weg, waarbij Alice meer perste dan zuchtte, en ik haar aanmoedigde om toe te geven.
Niet te hard, niet te zacht, even wennen aan dit nieuwe commando. Ze vroeg nogmaals toestemming aan me, alsof ze niet kon geloven dat het werkelijk zover was.
‘Mag ik persen, mag ik persen, alsjeblieft, mag ik meepersen.’
‘Ja, heus meid, het mag, toe maar, het mag..’
Ik liet haar toegeven aan het persgevoel, alles beter dan die oerdrang tegenhouden.
Bert liet ik staan waar hij stond, en ik schoof hem een paar steriele handschoenen maat zeveneneenhalf toe.
‘Hier, trek maar aan.’
Dat was wel erg leuk, zijn wenkbrauwen gingen een keer op en neer, en vervolgens trok hij ze, zonder ook nog maar een seconde te aarzelen, aan. Ze waren hem iets te klein, de linker rukte hij bij de pols kapot. Meteen bedacht ik, dat hij het aanpakken van zijn eigen kind ook wel zonder steriele handschoenen mocht doen.
‘Geeft niks Bert, hier bij je eigen vrouw en kind.’
Het geven van de handschoenen was bovenal bedoeld als statement. Het ultieme bewijs dat hij echt in charge was.
‘Toemaar Bert.’
Hij hield ze gewoon aan, met flapperend latex bij de pols bleef hij Alice over haar knie wrijven en bemoeidigen.
-De sergeant naast haar, en ik nog even de tijd om de laatste dingen klaar te zetten.- Ik vroeg naar navelklem en steriele gaasjes, kraamverband en onderleggers. Bert wist het precies. Het hele kraampakket was uitgepakt en bevond zich in de babykamer in de la, keurig netjes, maar voor dit moment erg onhandig. Bert wilde al voor me gaan zoeken, maar ik droeg hem op bij Alice te blijven. Ik snelde zelf in rap tempo op en neer tussen kinder- en ouderkamer, want ook ik wilde in de buurt van Alice blijven.
Er stond een staande schemerlamp aan het voeteneinde, het gaf ons perfect zicht op het steeds dieper komende kinderhoofdje.
Hartje geluisterd, alles goed, en toen perste ze een keertje voluit zodat het hoofdje met zijn breedste gedeelte bijna in de opening bleef staan. Lichtblonde haartjes op een rond bolletje, een aandoenlijk sereen moment in de korte pauze van deze hectische weeënstorm.
Snel weer uit laten blazen.
Hij met zijn handen erbij, klaar om zijn kind te grijpen.
Echt leuk.
De wee zakte af, en het hoofdje zakte weer terug.
Toen blafte de hond, en kwam Roelien de trap opgerend.
En toen perste Alice tot het hoofdje stond en verder.
Ik maakte plaats voor de dienstdoende verloskundige, schoof ook haar een paar handschoenen toe en nam het fototoestel ter hand.
Roelien en Bert ontwikkelden samen schouders, zoals we dat technisch noemen, wat ik later uitlegde aan Bert. Hoofdje geboren, spildraai afwachten, omstrengeling voelen, laten persen voor de schoudertjes, voorzichtig hoofdje naar beneden bewegen, voorste schoudertje zien, lijfje richting de buik van de moeder bewegen, moeders laten pakken, en klaar is Kees, in dit geval Bert.
Ik maakte de foto’s, in iedergeval eentje die het proces halverwege vastlegde.
Stagiaire en stagebegeleider gezamenlijk in actie, Alice met een blije glimlach grijpend naar haar babytje. Klik-klik-klik. Huilend op de borst van mamma. Ik genoot vanachter mijn fotolens. Klik-klik-klik.
Twaalf minuten over vijf.
Krap drie minuten na de aankomst van Roelien.
Een jongentje, zo te zien met alles erop en eraan. Prachtig. Alice vroeg of zij dan de navelstreng mocht doorknippen. Dat vonden we allemaal een goed idee. Ze lachte in de camera met een heldere blik in de blauwe ogen met grote zwarte pupillen, rode wangen, babyhuidsmeer op de kin, een glimmende navelstrengschaar in de rechterhand, haar linkerarm beschermend om de huilende baby op de borst en voor de fotograaf het allermooiste: die enorm brede smile van oor tot oor.
Klik.
Placenta kwam snel.
En een of twee hechtingen.
Nadat Roelien de reparatie had verricht showde ik, tot grote hilariteit van alle aanwezigen, de scheur in mijn kruis. Roelien zwaaide met haar kromme hechtnaald nog in de naaldvoerder en zei dat ik mocht gaan liggen. Ik bedankte vriendelijk.
Ik feliciteerde Alice met drie dikke zoenen, Bert met een stevige handdruk en een joviale schouderklop, en Roelien met een High Five.
Buiten was het intussen licht geworden. Het beloofde een mooie dag te worden.
En ja, mooier kan ik de verhalen niet maken… wel langer…
Zo zie je maar weer hoe belangrijk het is om achterwacht te zijn voor elkaar, en hoe bijzonder het is hier in Nederland, dat een kordate verloskundige naar je huis komt rijden om je bij te staan bij de geboorte van je kind. Ongeacht het tijdstip van de dag, of de staat van haar kapsel of spijkerbroek.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
