Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 07-05-2010
En ja, zo kan je rond iedere bevalling wel een vermakelijk verhaal vertellen…
En dat is ook precies wat ik ga doen.. – door Marianne Wigbers-
Hallo Femke en Roelien,
Ter aanvulling van de overdracht volgt hier mijn verslag van de afgelopen nacht. Tenminste, mijn kant van het verhaal, want Roelien was er natuurlijk bij.
En ja, weer een prachtig voorbeeld van de oer-Hollandse thuisbevalling, die NIET kan, mag en gaat verdwijnen!
Ik heb onze huistelefoon nog even erop nagekeken, maar ‘my first call for help’ (van jou Roelien) kwam om 4.53 binnen. Kreun… Zeven voor vijf, het was nog behoorlijk donker buiten.
Later hoorde ik van Roelien hoe zij, om 4.51, de man van Alice Mook voor de tweede keer aan de lijn kreeg. Hoe ze na drie halve zinnen al de inschatting maakte dat de bevalling in een onbedwingbare stroomversnelling was gekomen en toen direct met haar eigen mobieltje mij belde. Dit alles, terwijl ze hem -heel slim- aan de praat hield met de diensttelefoon, het gaspedaal nog een fractie dieper intrapte en dolblij was dat de wegopbrekingen tussen het oude en het nieuwe land, zo in de nacht, goed te omzeilen waren.
-Ben wist zelfs te vertellen dat ze de hele N302 voor reparatie zouden afsluiten dit weekend, maar gelukkig was dat niet zo..-
Wacht, laat ik even chronologisch bij het begin beginnen.
Roelien was met gezwinde spoed uit het ziekenhuis vertrokken zodra ze daar gemist kon worden. Een eerste melding van familie Mook (om precies te zijn om 4.37) verhaalde namelijk over een variatie van lichte, korte en onregelmatige weeën. Bert was degene die de boodschap doorgaf, omdat Alice onder de douche stond. Roelien hoorde haar desgevraagd op de achtergrond roepen dat ‘het’ niet erger werd, maar ook niet minder.. Kortom, de Mookjes wisten niet precies waar ze aan toe waren, maar wilden graag antwoord op hun brandende vraag: ‘Is het begonnen?’
Daar het Alice betrof was er voor haar verloskundige maar één reactie mogelijk, en dat was dan ook het antwoord wat Roelien gaf.
‘Ik kom zo snel mogelijk.’
Want wij allen wisten hoe snel Alice krap een jaar geleden van haar eerste kindje was bevallen.. Gas op de plank terug naar het dorp.
Onze huistelefoon loeide hard, we hebben pas een nieuwe en ik wist even niet wat er nou zo’n lawaai maakte. Ben mopperde over een misthoorn in de nacht en we zaten samen rechtop in bed.
De boodschap die ik door kreeg was loud and clear.
‘Hij van Mook voelt het hoofdje van de baby voor de uitgang!’
Ik wist ook meteen wie er bedoeld werden -Zij een knappe blonde vrouw, met een mooi rond buikje alsof ze een voetbal onder haar truitje droeg, waarbij haar achterkant niets verraadde over de hoogzwangere toestand van voren. Hij een rustige beroepsmilitair, in opleiding voor alround-verpleger, inclusief stages op de verloskamers, waardoor we tijdens één van de laatste spreekuurbezoekjes hadden afgesproken dat hij zijn eigen kind op de wereld mocht helpen.- en welk huis, want ik was er een paar weken geleden geweest in verband met mogelijke voorweeën. Rode bakstenen, groene voordeuren, de laatste van de rij, parkeerplaatsen om het hoekje. Dus, ik zwaaide mijn benen over de rand en herhaalde het huisnummer een paar maal hardop, voor de zekerheid en om Roelien te laten weten dat ik werkelijk wakker was.
‘Drieëndertig, drieëndertig. Okay Roeline, message received!’
ACTIE!
Aan het voeteneinde op stoel lag mijn kleding van de vorige dag, het was nog aardig donker, maar ik wilde geen licht aandoen, in de hoop dat Ben de slaap weer zou vatten.
Ik overwoog om er een ouderwetse ‘BH-loze’-bevalling van te maken, hoeveel tijdwinst zou het me opleveren? Ach, waarschijnlijk nihil, en de BH lag bovenop, in drie seconden had ik hem met een enkel haakje vast. -De andere twee haakjes liet ik wel voor wat ze waren.-
T-shirt erover, niemand die het ziet. Ik graaide op de tast naar mijn bovenkleding. Oh ja, die had ik over de leuning uitgehangen. Het shirt had ik gisteravond in één beweging tegelijk met mijn vest uitgetrokken. Hè, dat was nog eens handig, nu hoppa, beiden tegelijk over mijn hoofd, armen door de mouwen en klaar.
Gister was ik in nette ruitjesbroek en die wilde ik nu absoluut niet aantrekken. Ik voelde een spijkerbroek bovenop de wasmand. Hebbes!
In de huiskamer bemerkte ik mijn vergissing, en wel toen ik met mijn teen in de rafelrand van de broekspijp bleef hangen,
‘Huh?’
Ja, het bleek de broek van Henriëtte, mijn dochter.
Maar toen had ik hem al naar boven gehesen, en de knoop –zei het met enige moeite- dicht gekregen.
En toen wist ik ook meteen waarom die broek in onze slaapkamer op die stapel terecht was gekomen.. Henriëtte was uit het kruis gescheurd, en ik zou kijken of er een reparatie mogelijk was, of dat ik hem zonder pardon zou weggooien.
Nu niet zeuren/ vest en shirt zijn lang genoeg/ niemand die het ziet/ blote voeten in de schoenen/ gelukkig het kan weer/ morgen begint de zomertijd/ met sokken zoeken verlies je alleen maar kostbare minuten/ en Hij-van-Mook voelt het hoofdje voor de uitgang/ nummer 33/ op de hoek.
wordt vervolgd....
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
