Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 17-04-2010
door Caroline Grootes
Ben jij van de thuisbevallingmaffia? vraagt Ester direct bij de eerste controle.
Want ik wil in het ziekenhuis bevallen. Als ik hoor dat ze vierhoog in de binnenstad woont, lijkt me dat ook een heel goed plan. En als ik het niet te doen vind, wil ik een epiduraal, vervolgt ze. Verrast dat ik dit ook prima vind, ontspant ze. En ik kan met haar eerste consult beginnen: gefeliciteerd met je zwangerschap! Hoe is het tot nu toe gegaan?
Na de stortvloed aan vragen en de berg aan informatie waar we ons bij de eerste controle doorheen moeten werken is er bij volgende controles wat meer ruimte voor kleine gesprekjes. Bijvoorbeeld hoe iemand zich gaat voorbereiden op de bevalling. Je kan van tevoren niet weten hoe je bevalling zal zijn en hoe lang je bevalling gaat duren, maar één van de factoren die het proces gunstig kunnen beïnvloeden is vertrouwen. In tegenstelling tot vertrouwen zorgt angst voor méér adrenaline in je bloed, een hormoon dat de tegenhanger van het weeënhormoon oxytocine is. Als je een wolf naast een schaap met weeën zet, houden de weeën op, zodat ze kan vluchten. Angst voor het onbekende kun je bestrijden met informatie, liefst vooral over het verloop van een normale bevalling, waardoor je weet wat er globaal gaat gebeuren. Angst voor de pijn vermindert door inzicht in de functie van de pijn, in het bevallen als een natuurlijke functie van de baarmoeder, met pijn als waarschuwing voor de aanstaande gebeurtenis. Het hormoon oxytocine is ook het liefdeshormoon, dat zorgt voor binding en hechting tussen moeder en kind. Maar ook helpt de wetenschap en het vertrouwen dat er zorg voor je is, en aandacht, als het moment daar is. Dat je er niet alleen voorstaat, en dat er hulp is, de verloskundige, zonodig de gynaecoloog en de mogelijkheid van pijnstilling.
Voorbereiden houdt ook in dat je zelf werkt aan het opbouwen van het vertrouwen in je eigen kunnen. Dat je bedenkt welke (rand)voorwaarden er nodig zijn zodat je je veilig voelt. Onder welke omstandigheden jij het liefste je kind geboren wil laten worden.
Esther besloot een yogacursus te gaan doen. Ook woonde ze met haar partner Harald de voorlichting over de bevalling en twee avonden over borstvoeding bij. Daarnaast maakte ze via een boek kennis met ‘mindfullness’ training en had ze enkele gesprekken met een coach zodat ze ook op haar werk goed in haar vel zat. Ondanks dat ze zich fysiek goed voelde, besloot ze toch met 33 weken met verlof te gaan, en ontdekte dat er toen eerst een heleboel moeheid uit kwam, voordat ze een beetje kon beginnen te genieten van haar verlof.
Ester is 39 weken zwanger als bij haar ’s nachts om twee uur de vliezen breken. Helder vruchtwater constateert ze nuchter, en pakt het kraampakket uit. Daar zitten die ‘matrassen’ van kraamverband in! Komen toch goed van pas, het water blijft overvloedig stromen. Harald pakt het weeënbriefje van de verloskundige er bij. Check: Je ben meer dan 37 weken? Ja. Het hoofdje is ingedaald? Ja, allang! Het vruchtwater is helder? Ja. Heb je weeën? Ik geloof van niet. Dan mogen we afwachten, Es. Daar zit je dan, midden in de nacht, klaar wakker, het is begonnen, spannend! Maar eigenlijk gebeurt er nog niet veel. Behalve dat water dan, oeps, weer zo’n golf! Ester rent weer naar de wc. Als ze net weer hebben besloten in bed te gaan liggen, beginnen prompt de weeën.
Ik wordt om zeven uur ’s ochtends gebeld door Harald. Esther heeft nu drie uur lang weeën, die nog niet zo heel lang duren hoor, zo’n dertig seconden, maar ze komen wel erg vaak, om de drie minuten. Wat vindt Esther er van? Nou, het gaat wel, maar soms is het toch wel al pittig. Dat kan ik me voorstellen met die korte pauzes! Is het goed als ik om acht uur bij jullie ben? Ja, dat gaan we wel redden. Zet haar maar onder de douche als ze dat wil. Dat gaan ze proberen. Tegen acht uur is het spitsuur op de ring en ook in de binnenstad komt alles op gang. Ze wonen boven een eetcafé in een leuk oud pandje. Er is meer horeca in de straat en een vrachtauto stopt en begint kratten bier uit te laden. Ik duik de zijstraat in en vind een plek op de gracht. Neerzetten en lopen, dat is waarschijnlijk het snelste. Ik registreer de bakker op de hoek, die zal zo wel open zijn, mooi! Daar staat nog een vrachtautootje te wachten en de weg te versperren, goed dat ik geparkeerd heb. De man achter het stuur speelt in afwachting van het vertrek van zijn collega op een trompet(!) en driehoog hangt een man in zijn hemd uit het raam met zijn ochtendsigaret. Loop ik gewoon in Amsterdam? De toeristen die hier straks de straten zullen bevolken slapen nog, de regen van vannacht heeft de straten opgefrist. Na vier smalle trapjes sta ik boven. De gang lijkt een sauna, de douche bevalt blijkbaar goed. Esther heeft inderdaad haast geen weeënpauzes. Het proces is krachtig doorgezet na het breken van de vliezen. Je doet het fantastisch! Mmmm, twijfelt ze. Volgens mij span ik alles aan! Harald en ik wisselen een blik van verstandhouding en verzekeren Esther er van dat dit wel meevalt. Hoe ver ben ik, denk je? Ik schat dat je nog niet zo heel veel ontsluiting hebt, maar daar moet je je niet door laten misleiden. Als je zulke goeie weeën hebt, gaat het snel. Inderdaad is er twee centimeter ontsluiting. Maar dan heb je al heel hard gewerkt hoor, het verstrijken en verweken van de baarmoedermond is de eerste keer een hele klus. Ze kijkt toch wat teleurgesteld, maar dan komt er alweer een wee. Ik denk dat het tijd is om naar het ziekenhuis te gaan. Ik zal het bevalcentrum voor je bellen. Esther en Harald zijn er wezen kijken. Drie ruime huiselijke kamers voor de poliklinische bevalling zonder medische indicatie, met eigen badkamers. Er is altijd een kraamverzorgster aanwezig voor de ondersteuning en assistentie van je eigen verloskundige. Als Esther toch nog pijnstilling wil, kan ze ‘droog’ over naar de verloskamers van het ziekenhuis, in de gang ernaast. Zo blijven de medische bedden vrij voor bevallingen waar meer bij komt kijken. ‘Mag ik daar echt al naar toe met twee centimeter?’ Ja, met deze frequente weeën moet je nu verplaatsen, in de auto is al geen pretje, het is nu of nooit! Wil je dat ik meteen met je mee ga, of ga je samen vooruit?
We besluiten dat ze er samen heen gaan, maar dat ik er over een uur ook ben.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
