Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 10-04-2010
door Pauline Sampiemon
Van de week deed ik een bevalling bij een moeder van een derde kind. Helemaal zeker weet ik het niet meer, maar ik geloof dat ik zo rond een uur of twee in de nacht gebeld werd. Misschien had ze al eerder gebeld, dat ze wat aan het rommelen was; bij het tweede belletje ging ik er meteen heen.
Ik kwam binnen en er waren inderdaad weeën, maar het was allemaal nog niet zo heel heftig, dus ik kon me rustig over de kaart buigen en bestuderen hoe de voorgeschiedenis van deze mevrouw was. Twee keer mooi bevallen; de vorige keer wel gedurende de bevalling een paniekaanval gehad!?
Wat bleek? Ik had de vorige bevalling ook begeleid, maar ik herinnerde me werkelijk helemaal niets. Ik herinnerde me ook niets van een paniekaanval, terwijl ik het zelf moet hebben opgeschreven. ‘Ik heb zelfs met mijn voeten op je hoofd gestaan!’ probeerde mevrouw me nog te helpen, maar er rinkelde geen enkel belletje.
Met namen ben ik slecht, dat weet ik van mezelf, maar als ik ergens voor een deur sta waar ik eerder was, weet ik meestal het verhaal wel weer. Maar dit keer bij deze mevrouw, nee, niets echt helemaal niets. Geen voeten op mijn hoofd en geen paniek.
Raar toch; wat onthoud je dan wel? zult u vragen.
Wel; die ene keer vijf jaar geleden. Hartje januari, een eerste kind en buiten vroor het zeven graden. Een mevrouw met ernstige rugklachten, die al vaak gevraagd had of ze in haar jacuzzi mocht bevallen. Wij hadden natuurlijk ja gezegd, maar bij min zeven dien je bij het kindje toch wel even extra op te letten. De jacuzzi, dat moet ik er wel bij vertellen, stond namelijk op het dakterras!
Dat was toch wel een probleem. Mijn collega droeg de dienst aan mij over. Mevrouw ‘jacuzzi’ had goeie weeën en ja, de jacuzzi die buiten boven op het terras stond hadden ze voor de gelegenheid feestelijk overdekt met een vrolijke oranje tent, een gaskacheltje erbij en feestverlichting.
Het was indrukwekkend en echt heel feestelijk, het zag er super romantisch uit. Ik weet zelfs nog welke dag in januari het geweest is, zoiets vergeet je nooit meer. Normaal zaten zij dus ‘s avond ook het hele jaar door in dat bad buiten naar de sterren te kijken en dat kan natuurlijk prima, als je lekker onder warm water blijft.
Met een pasgeboren baby durfde ik het niet aan; ondanks de gaskachel was het er werkelijk stervenskoud. Dus om de weeën op te vangen, prima, maar het baren zelf hebben we toch maar binnen gedaan!
Ook mevrouw De Lange herinner ik me nog goed. Zij was de eerste keer razend snel bevallen.
We hadden haar geïnstrueerd: ‘Meteen bellen als je weeën hebt.’ En dat deed ze, maar ja, ze twijfelde zelf toch nog en wilde eigenlijk alleen even doorgeven dat ze aan het rommelen was.
Ik sprak af dat ze direct weer zou bellen, zodra ze het idee had dat het iets sterker werd. En ja hoor, tien minuten later ging mijn mobieltje.
Ik vloog erheen, kwam hijgend met alleen mijn doptone het huis binnen en vroeg: ‘En, gaat het hard?’
‘Ja,’ zei meneer De Lange, ‘het gaat heel hard!’
‘Dan haal ik snel mijn spullen.’
‘Neeeeeee!’, hoorde ik van boven, ‘Het komt nu!’
Ik rende de trap op, de badkamer in en daar zat ze op de wc, terwijl ze met een klein stemmetje piepte: ‘Het is er al!’ en ik weer : ‘Waar dan?’
Ik heb het kind met blote handen en mijn jas nog aan uit de wc gevist! Maar dat heb ik maar niet in het verslag gezet; ik dacht dan moet dat kind het zijn hele leven horen: ‘Jij, zeg jij maar niks, jij bent uit de plee gevist.’
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
