Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 05-04-2010
door Caroline Grootes
‘5 april’ rekende ik uit voor Chava. Ze kijkt me bezorgd aan. Net wat ik al dacht, een week voor Pesach. Zul je zien, moet ik bevallen met Pesach. De orthodox joodse Chava is in verwachting van haar vijfde kind. Ik ken haar sinds nummer drie, die net als nummer vier met mijn assistentie ter wereld kwam. Destijds was een orthodox joods gezin een geheel nieuw fenomeen voor mij. Helemaal Nederlands, en toch zo anders. Inmiddels denk ik dat ik vrij goed ingewerkt, ingelezen en op de hoogte ben. Meermalen heb ik de Brit Milah, de besnijdenis van een jongetje op de achtste dag meegemaakt, weet ik waar ik ervoor en erna op moet letten bij het jongetje, en heb ik genoten van de feestelijkheden er omheen. Ik ben sowieso dol op grote gezinnen, gastvrijheid en rituelen, en in de joodse cultuur kom ik dat alles veelvuldig tegen. Met Chava kon ik het ook heel goed vinden.
Misschien beval je nog vóór Pesach... suggereerde ik. O nee, dan moet ik alles voorbereiden, onmogelijk! Bovendien beval ik altijd wat later, bij 41 weken. Nou, dan doe je netjes net daarna! Chava ziet dat ik met haar meeleef, maar is beslist: je zult zien, het komt met Pesach. Dan doen we het met Pesach, concludeer ik. Ik kom hoor, stel ik haar gerust.
Dat Pesach in een joods gezin iets meer om het lijf heeft dan Pasen bij mij thuis weet ik. Ik zou er niet echt mee zitten tussen het eieren zoeken en de paasbrunch even een kind te werpen. Maar Chava heeft een waslijst aan voorbereidingen voor de boeg, die ze straks hoogzwanger in en met haar grote gezin voor elkaar moet krijgen. Het voert te ver het joodse Pesachfeest hier omstandig uit te leggen maar even voor diegene die er niets over weten: met Pesach vieren de joden de uittocht uit Egypte, waar ze voor die tijd als slaven van de Egyptenaren onder de Farao leefden. (Bijbelboek Exodus, het verhaal van Mozes). Vanwege de weg van slavernij naar vrijheid zien we bij Pesach symbolen van bitterheid en van geluk. Het is een echt familiefeest.
Praktisch betekent het dat hele huis wordt gereinigd, een soort grote voorjaarsschoonmaak dus, let wel: letterlijk alles wordt overhoop gehaald! Er heersen speciale voedselwetten, zo moeten alle graanproducten met gist verwijderd worden (denk aan het traditionele eten van matzes). Om een gevoel van vernieuwing op te roepen dient alles wat oud of alledaags is te worden opgeruimd of opgeborgen. Er worden speciale potten, pannen, keukengerei en servies voor Pesach gebruikt. Naast al deze praktische materiële zaken is er ook nog de intellectuele en geestelijke voorbereiding nodig voor Pesach. Het feest zelf begint op ‘seideravond’ en duurt acht dagen, op de eerste en twee laatste dagen wordt niet gewerkt.
Chava kreeg natuurlijk gelijk. Midden in de Pesachtijd kondigden de weeën de komst haar vijfde kind aan. Een niet-joodse buurvrouw belde me met het verzoek bij hen langs te gaan. Toen ik kwam kijken, zat de keuken (helemaal schoon en klaar) tijdelijk op slot. Ze mochten niet bellen, niet autorijden, en geen elektriciteit gebruiken. Gelukkig mocht ik alles wél! Maar of ik nog even weg ging, nu het nog niet zo erg ver was, moest ik zelf maar bepalen. En dus ook wanneer ik weer terug zou komen. Het kon nog wel even duren... Het huis was overigens absoluut spick-and-span en de vier kinderen helemaal klaar voor het dubbele feest: een broertje of zusje én Pesach! De oudste twee kinderen zorgden voor de kleintjes van zes en drie jaar. Het duurde nog best lang tot er echt goede weeën waren. Terwijl ik boven bij Chava zat, werd beneden uit de Thora voorgelezen. De beheersing van de kinderen van het Hebreeuws verrast me keer op keer.
Het duurde lang. De weeën wilden maar niet sterker worden. Ik liet Chava rond lopen, op de zij liggen, en toen er eindelijk genoeg ontsluiting was brak ik de vliezen. Weer twee uur later zette het ineens door. Toen kon ik nog net mijn spullen op bed klaarleggen en de warme doek uit de wieg vissen, en daar werd Tsippora Mirjam geboren.
In het kraambed vierde ik nog een stukje Pesachfeest mee. Arme Chava had veel last van naweeën de eerste dagen, maar de borstvoeding stroomde al snel. Ze had tot ze weer zwanger werd, Tsippora’s jongste zusje nog aan de borst gehad. De jonge kraamverzorgster die haar had verzekerd dat ze haar baby toch echt elke voeding aan beide borsten aan moest leggen had ze laten praten. Ik geef nu elf jaar borstvoeding, zei ze, ik denk dat het op mijn manier ook wel goed gaat. Subtiele knipoog. Ik keek naar Tsippora die zonder ook maar een gram te zijn afgevallen voldaan in haar wiegje lag en kon dat alleen maar beamen.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
