Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 08-03-2010
door Marianne Wigbers
Nadat een twintig-weken-echo heeft laten zien dat hun baby niet goed groeit belandt de familie van Haag in de wereld van medische specialisten.
In april weten we nog altijd weinig, behalve dat armen en benen achterblijven in groei.
In mei zoekt het Academisch ziekenhuis naarstig naar mogelijke oorzaken in genen en geschiedenis. Echo’s, vruchtwaterpuncties, bloedafnames, soms staan er wel vijf witte jassen tegelijk naar het echobeeldschermpje te turen, waarbij de aanstaande moeder niets anders kan doen dan stil blijven liggen en rustig doorgaan met ademhalen. De medische molen draait op volle toeren.
In juni komt Femmy weer eens bij ons op het spreekuur, dat op en neer gereis naar het Academisch is een hele onderneming en de bloeddruk is ervan omhoog gegaan. De baby blijft flink achter in groei, en Femmy spreekt haar bijgestelde grootste wens uit. De wens is simpel en liefdevol, al wat ze wil is de baby vlak na de geboorte knuffelen, onvoorwaardelijk.
In juli schatten de hooggeleerde doktoren haar kindje rond de vijf pond, wat verrassend netjes is gezien de eerdere prognose. Hij draait nog een keertje naar stuit, en wordt weer net zo makkelijk gekeerd naar hoofd en we weten intussen dat het een jongetje gaat worden. Ze hebben de naam al gekozen, en het babykamertje staat tot in de puntjes verzorgd te wachten.
Glimlachen blijft Femmy nagenoeg altijd, met dezelfde rode wangen, en dezelfde warrige haardos.
Nog vier weken te gaan.
Het bed zet ze deze keer niet op klossen, moppert ze bij een volgend bezoekje, de baby mag toch niet thuis worden geboren. Een opstapje nodig om erin te klimmen, vervolgens je hoofd stoten aan het plafond, nee, daar heeft ze geen zin in, en ik geef haar groot gelijk. Dat ze naar dat grote ziekenhuis moet, daar heeft ze zich bij neergelegd. Ze beredeneert het nuchter: ‘De best mogelijke start, bij de beste specialisten, ja toch?’ Als ze hem daarna maar mag vasthouden, knuffelen en vertroetelen.
Femmy en Guido hopen dat ze snel na de bevalling, en dan vooral als compleet gezin naar huis mogen. Ze heeft haar kraamverzorgster al geregeld. Het wordt Bep die ook bij Michael kraamde. Een uitgezaagde ooievaar versiert met blauwe slingers staat al in de gang te wachten.
Omdat haar eerste bevalling, van een veel groter kind, al bijzonder vlot verliep, bespreken we de te volgen tactiek. Hoe pakken we het aan wanneer de weeën thuis beginnen? Behalve met ontsluitingsweeën of vruchtwater verlies moeten we ook rekening houden met het werk van Guido, oppas organiseren, vervoer en reistijd bij ochtend-, avond- of vakantiespits en mogelijke parkeerproblemen. Het zorgt ervoor dat we ieder denkbaar beginsein met argusogen bekijken.
Tot dinsdagavond de twaalfde augustus, wanneer regelmatig terugkerende buikpijnen zorgen dat Femmy me opnieuw aarzelend belt. Ik onderzoek haar en kan verheugd meedelen dat het nu werkelijk begonnen is en dat haar timing perfect is. Guido is al thuis, Michael kan naar opa en oma, de ontsluiting is pas enkele centimeters, de vliezen staan en de snelwegen zijn vrij.
Ik stuur ze met een gerust hart de autobaan op en voorspel dat ze rond middernacht zal bevallen. Ze lacht, ze heeft er zin in, kom maar op!
-Kom maar op!-
