Column - Column verloskundigen
De verloskundige, wat doet ze nou precies? Wat komt er allemaal kijken bij het vak? 3 verloskundigen, uit verschillende delen van het land, houden hier een column bij. Iedere week lees je een nieuwe column van 1 van hen.
Geplaatst op: 23-02-2010
door Marianne Wigbers
-Ja, ik weet het, we waren midden in de laatste fase van de badbevalling van Franceska, maar toen uw vroedvrouw de stem van de net binnengekomen kraamverzorgster herkende was ze meteen twintig jaar terug in de tijd. ‘Trippin down Memory Lane…’ Lees verder hoe het badbevallingsverhaal, na deze korte omweg, vervolgd wordt.. Het wordt wel eens tijd voor die onderzeeër om boven te komen.-
Hanske stapt de kamer binnen en kijkt bewonderend naar het bad.
‘Ooohh, een badbevalling.’
Ze fluistert het.
Hanske, die intuïtief de situatie in één enkele oogopslag overziet, knikt slechts glimlachend naar me en neemt in soepele kleermakerszit plaats onder de driepoot van het videocamerastatief. Geruisloos ingestroomd in onze blauwe bubbel. Ik buig naar haar toe en geef een klein kneepje in de bovenarm, alsof ik wil checken of ze het wel echt is. Ze knijpt me terug, ze weet wat ik bedoel. De twee bruine boterhammen met kaas, beiden netjes in vieren gesneden en als extra op ieder stuk een plakje komkommer. ‘Geef een olifant te eten, en hij zal je nooit meer vergeten..’ luidt een oud Beckeriaans spreekwoord, ontstaan omdat mijn geheugen graag memorabele gebeurtenissen verbindt aan appetijtelijke eetwaren. In mijn herinnering smaakte dat broodje kaas als een goddelijk gebakje.
Franceska zegt dat ze de volgende wee voelt opkomen. Vanaf mijn petieterige blauwe krukje is de gehele mise-en-scène prima te overzien. Ze vaart mee op de golf van de wee en als het water weer spiegelglad stilstaat zien we hoe een ovaalvormig bolletje ter grootte van een ei in de opening is blijven staan. Een eitje met lange zwevende donkerblonde lokken. Ik zeg dat het goed gaat, rustig zo doorgaan, Franceska knikt, ze voelt het en ze weet het. Roerloos wachten we op de aankomende golf.
Wij, de toeschouwers, houden onze adem in bij de volgende pers. Het water blijft bijna rimpelloos als Franceska beetje voor beetje het hoofdje naar buiten duwt. Een gutsje vruchtwater stroomt mee en zweeft als een wolkje roze kikkerdril met witte vlokjes het heldere bad in. Met mijn wijsvinger voel ik rond het hoofdje, geen omstrengeling, alleen met de geboorte van de schouders moet ik even assisteren, daarna leun ik weer achterover, uit beeld. Franceska pakt tussen haar benen naar het lijfje, voorzichtig helpt ze haar kind verder en verder naar buiten. Wij, Harm, Hanske en ik, zitten stilletjes op de eerste rang en hebben prachtig zicht op de serene geboorte van dit wonder.
‘Daar is tie.’
Hij blijft onder water, we zien hem op de rug, hij draait tussen de handen van zijn moeder zodat we hem van voren kunnen zien.
Hij zweeft, maakt zwembewegingen, kijkt zelfs rond, vuistjes gaan open en dicht, voetjes trappelen in het warme water. Als een pantomimespeler die acteert dat hij niet kan geloven dat de ruimte om hem heen van het ene op het andere moment werelds groot is, beweegt hij ongecontroleerd met al zijn ledematen.
We lachen om zijn duidelijk zichtbare piemeltje en balletjes, ja het is werkelijk een jongetje. Harm hoeft het gedurfde blauwgeruite behang niet te veranderen in een pastelroze bloemetjesmotief. Behang, schilderijtjes, het reeds aanwezige speelgoed van tracktoren, autootjes en brandweerwagens, de spijkerbroekjes en de mini-voetbalschoentjes, ze zijn hier geheel op hun plaat
‘Bart!’
Dat is een mooie stoere jongensnaam. Een zoon na twee meiden, Maaike, Lotte, Bart.
Bart tuit zijn mondje en lijkt wat te happen daar onder water. Franceska vraagt of ze hem boven zal halen. De baby beslist zelf, het gezichtje als eerste. Hij hoest eerst een keertje en begint dan te huilen. Welkom jongen, huil maar lekker door.
Franceska zakt op haar billen, de baby in de armen. Ze lacht naar camera en fotograaf. Harm legt het fototoestel weg en wurmt zich tussen muur en bad, dichter bij zijn vrouw en kind, ze feliciteren elkaar en onderstrepen hun geluk met kussen en knuffels. Om me een houding te geven tijdens dit privémoment staar ik in het kabbelende badwater en bedenk me dat ik iets ben vergeten, maar wat…
Oeps!
Helemaal vergeten op mijn horloge te kijken, in mijn hoofd probeer ik bij benadering terug te rekenen hoe laat het hele kind de ruimte in zweefde. Net na half acht? Hoelang bleef hij onderwater, een minuutje, een halve minuut, hoelang is hij al boven? In overleg met Harm ronden we het af naar 19.35, vijf over half. Tussen alles door voel ik hoe hoog de baarmoeder staat, of deze goed samentrekt en of de navelstreng klopt. Door de krachtige pulsaties in de streng weet ik dat kind en moeder nog iedere hartslag aan elkaar verbonden zijn.
Laat ze nog maar even lekker knuffelen en bewonderen. Alle tijd. Vanaf mijn krukje heerlijk clandestien meegenieten met de blijdschap. Hanske geeft mij een kneepje in mijn arm en fluistert naar me.
‘Wat mooi..’
Als Franceska aangeeft dat ze een nawee voelt laten we Harm de navelstreng doorknippen en zet Hanske dit op de foto. De moederkoek wordt ook in bad geboren, bijna vlekkeloos laat ik hem in een emmertje glijden. Bijna vlekkeloos, een spoor rood vertroebelt het water, tijd om het bad te verlaten.
Terwijl Hanske en Harm de baby in een grote warme badhanddoek wikkelen, help ik Franceska. Ook voor haar is er een verwarmd strandlaken, palmbomen, schelpen en zeesterren hang ik kleurig over de natte schouders. Zorgzaam wrijf ik haar droog en nu we zo tegenover elkaar staan neem ik meteen even de tijd voor een hoogstpersoonlijke felicitatie-omhelzing. Ze krijgt er drie zoenen bij, links, rechts, links op de rode wangen en ik krijg ze terug op die van mij. Rechts, links, rechts op mijn wangen, die zo mogelijk nog roder zijn, zo voelen ze in ieder geval wel.
Bart weegt bijna acht pond en is daarmee de dikste van het trio. Hoe zal het met Femke zijn aan de Gelrestraat, is Evelien al bevallen? Enkele smsjes later weten we het precies. Aan de Gelrestraat is eveneens een zoon geboren, Jort van zeven pond, en wel om vier vòòr half acht.
Technisch gezien heeft de Gelrestraat met een haarlengte verschil als eerste de finish bereikt, hoewel wij de bos haar op het koppie van Bart waarschijnlijk op dat zelfde moment al in zicht hadden.
Femke sluit haar sms af met een breedlachende smiley.
‘We both won!’
En zo is het.
Linneke82 scheef op 14-03-2012 om 09:28:08
Mooie column! En helemaal waar, hier ook geen contractverlenging gehad met een rotsmoes 1,5 week nadat ik kenbaar had gemaakt zwanger te zijn... Wat voel je je dan naar zeg!
